Voor ons landje was 2018 een sportjaar grand cru. Een zilveren medaille op de Winterspelen, glansprestaties op de gebundelde EK's in de zomer, een landgenoot die Europa's beste is over 42 kilometer, een wereldkampioene in het turnen en als klap op de vuurpijl voor het eerst wereldkampioen in een ploegsport. Het misschien wel mooiste moment mochten we meemaken op maandag 2 juli, in tien seconden, tegen Japan.
...

Voor ons landje was 2018 een sportjaar grand cru. Een zilveren medaille op de Winterspelen, glansprestaties op de gebundelde EK's in de zomer, een landgenoot die Europa's beste is over 42 kilometer, een wereldkampioene in het turnen en als klap op de vuurpijl voor het eerst wereldkampioen in een ploegsport. Het misschien wel mooiste moment mochten we meemaken op maandag 2 juli, in tien seconden, tegen Japan. In dé tegenaanval van het WK 2018 heeft onze beste Belg geen aandeel. Kapitein Eden Hazard dirigeert de Rode Duivels op meesterlijke wijze doorheen de eerste ronde. Zijn veldgoal tegen Tunesië is vintage Eden: borstcontrole, doelman omspelen en rustig binnenschuiven. Door de klasse van Hazard en de klinische afwerking van Romelu Lukaku cruisen we vlotjes doorheen de groepsfase. In onze achtste finale is er aan de rust geen vuiltje aan de lucht, maar zitten we tien minuten na de pauze wel flink in de penarie. Een lucky kopbal en een onvermijdelijke kopbal later is de scheve situatie rechtgezet. Diep in de blessuretijd plukt Thibaut Courtois de laatste hoekschop van de Japanners. Op het scorebord flikkert 93'32'. Kevin De Bruyne begint meteen aan de grote oversteek en krijgt de bal feilloos mee in de loop. Over rechts stormt Thomas Meunier voor de allerlaatste en zoveelste keer zijn flank af. Wanneer de eerste Japanse verdediger uitstapt, speelt De Bruyne naar Meunier. Door de slimme loopactie naar binnen van Lukaku ligt de boulevard helemaal open. Meunier brengt voor, Lukaku stapt over de bal en de inlopende Nacer Chadli voltrekt het vonnis. België is het delirium nabij. Op het scorebord flikkert 93'42'. De perfecte tien seconden op een voetbalplein. We gaan naar Kazan, spelen tegen Brazilië. In die kwartfinale tegen de gedoodverfde eindwinnaar beginnen we subliem. De tactische ingreep van Roberto Martínez - De Bruyne als diepste man, Lukaku uitvallend naar rechts om de aanvallende impulsen van Marcelo te fnuiken - is schitterend om zien. Miranda en Thiago Silva hebben geen rechtstreekse opponent. De vertwijfeling in hun ogen is onbetaalbaar. Na dertien minuten dwingt de geslaagde loopactie van Vincent Kompany zijn Cityploegmaat Fernandinho tot een owngoal. Op het halfuur herdefinieert De Bruyne het woord 'kanonskogel'. Staalhard pegelt hij de bal tegen de touwen. Vervolgens zijn 42.873 toeschouwers in het stadion en 500 miljoen mensen elders ter wereld getuige van de grote Eden Hazard-show. Onze aanvoerder speelt weergaloos. Geen enkele dribbel die hij aangaat, mislukt. Géén enkele. De Braziliaanse verdedigers krijgen het danig op de heupen. Rechtsback Fagner vraagt zich meer dan eens af wat hij op een WK te zoeken heeft. Hazard speelt hem keer op keer tureluurs en brengt zijn strafste prestatie voor de Rode Duivels ooit op de mat. De halve finale is de terminus van ons WK-sprookje. Dame Fortuna kiest ditmaal de verkeerde tricolore. We missen de kleine portie geluk die in de vorige wedstrijden op het cruciale moment aan onze zijde stond. Finaal wint Frankrijk de wereldbeker, wervelen onze Duivels naar de bronzen medaille en wordt Luka Modric uitgeroepen tot speler van het toernooi. Op de dag van de WK-finale kleurt de Brusselse Grote Markt zwart, geel en rood. De enige kleuren die in ons land zorgen voor de grote verbinding. Rusland was één maand lang de tuin van het aards paradijs. De hof van Eden.