In februari 2002 nam Paul Ducheyne na 32 jaar afscheid van het voorzitterschap van Cercle Brugge. Hij zei dat dit absoluut niet mocht gebeuren met bloemstukken of met geschenken. Dat typeerde deze jurist. Paul Ducheyne voelde niet de behoefte om veel op de voorgrond te treden, hij pleegde zijn stem niet vaak te verheffen. Rond Cercle Brugge hing doorgaans een bijna gewijde stilte en zo was Ducheyne ook. Als journalist kon je hem bijvoorbeeld de zondagavo...

In februari 2002 nam Paul Ducheyne na 32 jaar afscheid van het voorzitterschap van Cercle Brugge. Hij zei dat dit absoluut niet mocht gebeuren met bloemstukken of met geschenken. Dat typeerde deze jurist. Paul Ducheyne voelde niet de behoefte om veel op de voorgrond te treden, hij pleegde zijn stem niet vaak te verheffen. Rond Cercle Brugge hing doorgaans een bijna gewijde stilte en zo was Ducheyne ook. Als journalist kon je hem bijvoorbeeld de zondagavond beter niet bellen. Dat hoorde niet, vond hij. Het waren andere tijden. Paul Ducheyne, die in 1970 Robert Braet als voorzitter opvolgde, was een realistische man. Bij Cercle ging het er steeds om de eindjes aan elkaar te knopen. Dat was niet gemakkelijk en vergaderingen over de begroting wilden voor Ducheyne wel eens tot een nachtmerrie uitgroeien. Hij kwam dan vaak met koppijn thuis. Maar ook onder Paul Ducheyne verwaarloosde Cercle Brugge zijn sociale missie nooit: de vereniging trok volop de kaart van de jeugd. Jongeren een opvoeding meegeven, een bepaalde levenswijze aanleren, het klonk ouderwets, maar Paul Ducheyne benadrukte het steeds weer. Zoals hij ook de hechte band in het groen-zwarte huishouden cultiveerde, de vriendschap en gezelligheid. Dat alle buitenlandse voetballers die bij Cercle voetbalden, vaak als springplank naar een topcarrière, later altijd graag terugkeerden, vervulde hem met veel vreugde. Dat Cercle al die buitenlandse talenten ( Morten Olsen, Benny Nielsen, Kalusha Bwalya, Josip Weber) nooit langer aan zich kon binden, was voor hem een realiteit. Paul Ducheyne wist dat hij zich daarin moest schikken. Hij bestuurde de vereniging geruisloos. Voor avonturen was hij nooit te vinden, fanatisme verafschuwde hij. Ducheyne predikte rust. Ook bij de mensen rondom hem. Zo slaagde hij er bijvoorbeeld in om het opvliegende karakter van de Nederlandse trainer Han Grijzenhout te temperen. Zo was Ducheyne: vaderlijk maar als het moest ook krachtdadig. En er steeds over wakend dat Cercle autonoom bleef. Paul Ducheyne werd in 2002 als voorzitter opgevolgd door Frans Schotte. Sindsdien was hij erevoorzitter. Hij werd nog geregeld geconsulteerd en was er trots op dat zijn zoon Filip in het bestuur zetelt. Zo bleef Cercle toch een beetje in de familie. Paul Ducheyne overleed vorige week donderdag op 85-jarige leeftijd. DOOR JACQUES SYSVaderlijk maar als het moest ook krachtdadig.