We schrijven 2003 en ergens in Waterloo zitten we rond de tafel met Luka Peruzovic. Tussen twee koffies door kijkt hij achterom. Hij was coach bij Genk en Standard, werkte in Turkije en hield van zijn job in Marseille, maar het is toch vooral over Charleroi dat hij spreekt. Charleroi was de eerste Belgische club die hij trainde, een jaar of tien eerder, en het is duidelijk dat die club nostalgie bij hem opwekt. Maar hij wist er zich niet in de geschiedenisboeken te schrijven, want al heel snel klopte de club van zijn hart bij hem aan: Anderlecht.

'Ik had Charleroi niet zo vlug mogen verlaten', legt hij ons die dag in 2003 uit. 'Mijn werk bij die ploeg was nog niet af, ik had een seizoen langer moeten blijven. Maar ja, stel je in mijn plaats: het is onmogelijk om een voorstel van Anderlecht te weigeren. Mijn troost was dat ik een sterke groep kon doorgeven aan Robert Waseige. Ik had een begin gemaakt met het werk, hij heeft het voltooid en Sporting naar de bekerfinale geleid.'

Het is inderdaad zonder Peruzovic maar met de Luikse trainer dat Charleroi twee dolle seizoenen zal beleven. Een (verloren) bekerfinale en een Europese kwalificatie - behaald door Waseige, verzilverd door zijn opvolger Georges Leekens. Ondertussen had Peruzovic het moeilijk in Anderlecht. Hij werd zelfs ontslagen terwijl paars-wit aan de leiding stond, zogezegd wegens communicatieproblemen. 'Wie had zoiets kunnen voorzien? Toen ik mijn contract tekende, dacht ik dat ik echt welkom was. Ik had me niet zelf aangeboden, ze waren mij komen opzoeken. En ik had erg mooie herinneringen aan mijn jaren als speler bij Anderlecht. Dat ontslag ligt me tien jaar na datum nog altijd op de maag. Maar ik had begrepen, na enkele dagen zelfs al, dat de club op alle niveaus veranderd was. Ik trof niet het Anderlecht aan dat ik zes jaar ervoor had verlaten, alles was geëvolueerd.'

Hij bevestigt dat zijn carrière als coach er 'misschien' anders had uitgezien als Anderlecht hem had laten blijven tot hij de titel binnen had.

Peruzovic keerde later terug naar Charleroi, in totaal werkte hij er vier keer. Tussendoor koos hij voor exotische bestemmingen als Qatar, de Emiraten en Tunesië.

We schrijven 2003 en ergens in Waterloo zitten we rond de tafel met Luka Peruzovic. Tussen twee koffies door kijkt hij achterom. Hij was coach bij Genk en Standard, werkte in Turkije en hield van zijn job in Marseille, maar het is toch vooral over Charleroi dat hij spreekt. Charleroi was de eerste Belgische club die hij trainde, een jaar of tien eerder, en het is duidelijk dat die club nostalgie bij hem opwekt. Maar hij wist er zich niet in de geschiedenisboeken te schrijven, want al heel snel klopte de club van zijn hart bij hem aan: Anderlecht. 'Ik had Charleroi niet zo vlug mogen verlaten', legt hij ons die dag in 2003 uit. 'Mijn werk bij die ploeg was nog niet af, ik had een seizoen langer moeten blijven. Maar ja, stel je in mijn plaats: het is onmogelijk om een voorstel van Anderlecht te weigeren. Mijn troost was dat ik een sterke groep kon doorgeven aan Robert Waseige. Ik had een begin gemaakt met het werk, hij heeft het voltooid en Sporting naar de bekerfinale geleid.' Het is inderdaad zonder Peruzovic maar met de Luikse trainer dat Charleroi twee dolle seizoenen zal beleven. Een (verloren) bekerfinale en een Europese kwalificatie - behaald door Waseige, verzilverd door zijn opvolger Georges Leekens. Ondertussen had Peruzovic het moeilijk in Anderlecht. Hij werd zelfs ontslagen terwijl paars-wit aan de leiding stond, zogezegd wegens communicatieproblemen. 'Wie had zoiets kunnen voorzien? Toen ik mijn contract tekende, dacht ik dat ik echt welkom was. Ik had me niet zelf aangeboden, ze waren mij komen opzoeken. En ik had erg mooie herinneringen aan mijn jaren als speler bij Anderlecht. Dat ontslag ligt me tien jaar na datum nog altijd op de maag. Maar ik had begrepen, na enkele dagen zelfs al, dat de club op alle niveaus veranderd was. Ik trof niet het Anderlecht aan dat ik zes jaar ervoor had verlaten, alles was geëvolueerd.' Hij bevestigt dat zijn carrière als coach er 'misschien' anders had uitgezien als Anderlecht hem had laten blijven tot hij de titel binnen had. Peruzovic keerde later terug naar Charleroi, in totaal werkte hij er vier keer. Tussendoor koos hij voor exotische bestemmingen als Qatar, de Emiraten en Tunesië.