plus

De NV Leekens Construct
...

De NV Leekens Construct Er zijn nog zekerheden : zet Georges Leekens op een hoop puin en hij zal het ruimen. En hij zet er in één moeite en in recordtijd ook nog een mooi huis op. Maar de vraag blijft : als je er hightech domotica in wil, moet je dan bij iemand anders langs ? Leekens is een vakman. Zoals hij nu weer van een verzameling hopeloos lijkende voetballers een ploeg met vertrouwen heeft gemaakt, is heel sterk. De weinig verheffende manier waarop hij bij Gent is weggeslopen, is nog niet vergeven, maar we denken er al over na. Voor alle duidelijkheid, Leekens heeft niet de moeilijkste keuze gemaakt. Dat was geweest : beter doen met AA Gent. Want puin ruimen is zeker niet gemakkelijk, maar wel dankbaar. Twijfelende spelers weer vertrouwen geven is anders dan het subtiele management van zelfverzekerde vedetten. Je hoeft ook niet meteen fris te voetballen. Organiseren en punten pakken volstaat, spektakel mag je voor later beloven. Dat had in Gent niet meer volstaan. Zo was het ook met de nationale ploeg in 1997 : de reanimatie was top, het vervolg niet meer. Leekens had na Gent gehoopt op een Belgische topper, maar de telefoon bleef stom. Jammer. Nog één keer de top : die kans verdient hij om critici als deze van antwoord te dienen. Niet om te Wenen Eindelijk nog eens tekenen van beterschap gezien bij Anderlecht, ondanks hun puntenverlies. De eerste periode was voetballend stroef. En als dan voorin de scorende spitsen niet spelen en de spelende spitsen niet scoren, krijg je problemen. Mbo Mpenza leverde best een goede prestatie, maar houdt helaas te veel vast aan zijn gemiddelde van nul doelpunten per wedstrijd. Voor Mbo zijn keepers reuzen en de doelen die ze verdedigen luciferdoosjes. Hassan vertoonde weer flitsen van zijn klasse, maar opvallend was hoe Anderlecht na de tegengoal plots bang werd van een tegenstrever die het had gedomineerd. Dat wijst op mentale broosheid. Duidelijk is dat ook Vercauteren niet ontsnapt aan het moeilijke derde seizoen bij Anderlecht. Spelers klagen nu al over wat ze eerder vernieuwend en professioneel vonden. Het wordt een delicate evenwichtsoefening voor de trainer, waarbij niet alle principes en ideeën heilig mogen zijn. En als de resultaten straks toch tegenvallen, zijn we benieuwd naar de houding van het bestuur. De Bond van Grote en Kleine Geschillen Vooreerst, ik ben het ermee eens dat competities organiseren onmogelijk wordt als clubs slag om slinger naar de rechtbank stappen. Je aanvaardt als lid de regels van een bond. Alleen, de bond overtreedt zélf de regels en veel ervan zijn of onrechtvaardig, of compleet achterhaald. In de affaire-Geel zijn de (eventuele) fouten door de licentiecommissie gemaakt. Dan kan het niet dat Geel daarvoor opdraait. Niet vergeten ook : Geel is nog maar pas gemakkelijk veroordeeld. Daarom, al heeft het kluwen er daardoor nog een paar knopen bij, proficiat aan Johnny Maeschalck en de rechter in Turnhout. Want terwijl die hele bus juristen bij de bond nog tevreden naar hun ei van Columbus zaten te kijken, trapten zij het vrolijk plat. Van gezichtsverlies gesproken. Als ceo Philips zegt dat de bond de pingpongbal van het gerecht is geworden, dan heeft hij gelijk, maar ze zijn wel zelf op de tafel gesprongen. Onder uit de (Ka)zak De opdracht in Kazachstan was : het goeie van tegen Servië bevestigen. Afgaande op de lawine aan kritiek die de Duivels en de coach kregen, heeft niemand die gezien. Nochtans, even over die zeer ontgoochelende tweede helft kijken en je ziet een hele goeie eerste. Dominant spel buitenhuis, goed voetbal op een knollenveld, uitblinkers met Defour en dit keer Mirallas, een paar kansen en twee mooie goals : dat was er toch ? En eigenlijk was ook wat daarna kwam, een bevestiging : dat deze jonge ploeg nog heel veel moet leren op internationaal niveau. Dat er in moeilijke momenten niemand opstaat. En dat als de tegenstander virieler en fysieker wordt, de Belgische brigade licht uitvalt : zelfs stoere jongens als Kompany en Van Buyten zijn geen beren in de duels. Dit elftal moet kunnen voetballen, anders komt het in de problemen. En die waren er wel degelijk al vóór de vervanging van Mirallas, niet pas erna. Wie de vergelijking maakt met de Biglia-wissel van Vercauteren, heeft gelijk : ook die was gevolg, en vooral niet oorzaak. Een opportunistische coach zou in de situatie van Vandereycken veilig kunnen wisselen : een spits voor een spits. Dan word je er bij 2-2 niet op afgerekend. Maar dat soort overwegingen zijn aan Vandereycken niet besteed. Dat de voorzitter en de ceo in de kranten een vervanging van de coach in vraag stellen, is onthutsend, maar helaas geen verrassing. Radiojournalist Peter Vandenbempt en ex-voetballer Piet den Boer laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit.OPGETEKEND DOOR JAN HAUSPIE