plus

Tim, met vallen en opstaan
...

Tim, met vallen en opstaan Wim De Craene had zijn liedje ook symbolisch voor Tim Smolders kunnen schrijven. Een jongen uit de Kempen, veel te vroeg veel te hoog gegrepen en mede daardoor verbrand bij Club Brugge. En het is vooral niet een koele Noor die zo'n zoekende jongen uit zijn vicieuze cirkel zal halen, want daar zat hij natuurlijk wel in: weinig vertrouwen, weinig kansen, minder goed trainen en dus minder niveau en dat gaat zo door tot het elastiek knapt. Maar een harde les Nederland heeft Smolders deugd gedaan en het zal niet toevallig Jacky Mathijssen zijn die de speler deed open bloeien. Smolders is intussen een zelfverzekerde jongen met veel loopvermogen, goede techniek - de perfecte regulator op dat frivole Franse middenveld van Charleroi. En hij scoort. De goal op Anderlecht getuigde van cool en klasse. Zijn stijl is mooi en zijn discours in de heksenketel van Mambour is een verademing: de Kempense bedaardheid als de perfecte antistof voor veel zwart gif. Tim heeft zijn hoogste doel nog niet bereikt. Oostblok Oleg Voor mij het mooiste sprookje van het seizoenbegin. Altijd al een zwak gehad voor Oleg Iachtchouk, de voetballer en zijn verhaal. Zóveel kwaliteiten. Het gemak en de nonchalance waarmee hij uit stand en in beweging met links en met rechts formidabel kan trappen, dat deed mij altijd spontaan denken aan Luc Nilis. Zoals die actie tegen Beerschot, opwippen en trappen, dat was echt Nilis. Diep in de spits of in steun van twee spitsen, ook Aimé Anthuenis was er gek van. Wat een potentieel, wat een schoonheid, maar helaas zo broos. Perfect gecast voor de hoofdrol in zijn eigen tragische verhaal: een typische Oostblokkop, Jommekeskapsel, halve bloemkooloortjes en iets te ver naar buiten en dan die donkere, droevige ogen vol melancholie. En intussen zijn vader maar het gras maaien waarop zijn zoon maar zo zelden zou voetballen. Altijd weer hoop, altijd weer ontgoocheling. Ik houd mijn hart vast voor de zware velden en de lange winter, dé test voor een broos lichaam. Tien jaar verloren, maar Oleg lacht weer. Straks wordt hij dertig, hij heeft veel gerust in zijn carrière, hij heeft dus nog wat tegoed. Bedankt Cercle, voor Oleg! Zwijgen is bladgoud àà en dus is elke persstop per definitie verkeerd. Je werkt er journalisten die wel correct en sereen hebben bericht zeer mee op de zenuwen en bovendien moet je te allen tijde de communicatie zelf sturen. Trouwens, het huidige klimaat rond Vercauteren hebben die verongelijkte spelers zelf gretig mee gecreëerd door verregaande verklaringen off the record over hun coach. Dat Vercauteren zelf even een halve adempauze inlast, daar heb ik wel begrip voor. Voorts heeft de club natuurlijk zelf zeer onhandig gecommuniceerd. Dat ze vrijdag al beslist hadden om sowieso door te gaan met Vercauteren, dat gelooft natuurlijk niemand. En op het veld blijft het voorin dramatisch. Een grote centrale verdediger inbrengen als aanvaller, dat doen ze bij een caféploeg, maar Vercauteren heeft gewoon geen andere keuze. Théréau en Boussoufa onderstreepten met hun droevige invalbeurt het gelijk van de coach en Hassan is stilaan een groot probleem nu hij zich almaar meer gedraagt als een zonnekoning. Met zijn boycot van de persboycot heeft hij zich definitief buiten de spelersgroep gezet: een duidelijker signaal kan er niet zijn. En zelfs de minzame Zitka ging flink uit de bocht met zijn theatrale tirade op zijn maats en zijn solo-ereronde. Behoorlijke ontreddering. Circus Bayat àà maar wel Kinderen Niet Toegelaten. Gelet op de criminaliteit en de politieke en corruptieschandalen zit dat daar in Charleroi waarschijnlijk toch in de lucht. Wat de Bayats zich allemaal mogen permitteren, is stilaan hallucinant. Tegenstanders beledigen, scheidsrechters hun integriteit in twijfel trekken, amok maken rond het veld, ongegeneerd elke keer weer de communautaire toer opgaan, enzovoort. Als Mogi Bayat temidden zijn tirades verwijst naar zijn hoge normen en waarden, denk ik altijd spontaan aan de BBC-reportage waarin hij vrolijk zijn club wilde verkopen of een vliegtuig vol Afrikaanse testers wilde laten overvliegen en het overschot weer terugsturen. In Iran zouden ze wel een gepaste straf vinden, schat ik zo, en in het Engelse voetbal was er van hem al lang geen sprake meer. Maar hier steek je ongestraft een middenvinger op en de voetbalbond blaft dan wel, maar zoekt zoals zo vaak nog altijd zijn tanden. Radiojournalist Peter Vandenbempt en ex-voetballer Piet den Boer laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit.Opgetekend door Jan Hauspie