plus Het Heilig Evangelie volgens Marcos

De revelatie van het seizoen bij Standard is niet jong en Belgisch en loopt ook niet voorin of op het middenveld, maar wel rechts achteraan: Marcos Camozzato. Met de winterstop geruisloos in een pakket 'drie voor de prijs van één' uit Brazilië ingevoerd, onvermeld gelaten in elke voorbeschouwing bij het nieuwe seizoen, maar wel al het hele seizoen zonder discussie verkozen boven Frédéric Dupré, nochtans het prototype van een publiekslieveling op Sclessin: veel meer Erik Gerets dan stilist Marcos. Technisch zeer goed, een dribbel of een actie in de voeten, een goede voorzet, sober in het verdedigen, nooit balverlies, goed coachend en altijd een oog op die twee centrale verdedigers, Sarr en Onyewu, altijd wel goed voor minstens één fout of een moment van nonchalance. Dat zal Marcos niet overkomen: geen gedoe op o...

De revelatie van het seizoen bij Standard is niet jong en Belgisch en loopt ook niet voorin of op het middenveld, maar wel rechts achteraan: Marcos Camozzato. Met de winterstop geruisloos in een pakket 'drie voor de prijs van één' uit Brazilië ingevoerd, onvermeld gelaten in elke voorbeschouwing bij het nieuwe seizoen, maar wel al het hele seizoen zonder discussie verkozen boven Frédéric Dupré, nochtans het prototype van een publiekslieveling op Sclessin: veel meer Erik Gerets dan stilist Marcos. Technisch zeer goed, een dribbel of een actie in de voeten, een goede voorzet, sober in het verdedigen, nooit balverlies, goed coachend en altijd een oog op die twee centrale verdedigers, Sarr en Onyewu, altijd wel goed voor minstens één fout of een moment van nonchalance. Dat zal Marcos niet overkomen: geen gedoe op of naast het veld, mengt zich niet in zinloze discussies en is bovendien zeer vriendelijk en intelligent. Er zit een zaakje in voor de familie D'Onofrio, schat ik zo. Voetbal was vrijdag echt wel een feest in het huis van de geestelijke vader van deze slogan. Als je even niet oplet, zou je op zo'n avond zelfs denken dat het goed gaat met ons voetbal. Cercle verdiende de prijs van het publiek, de lof voor de ploeg en de trainer is verdiend. De stijlfiguur van de overdrijving is hen daarbij vergeven, want Cercle was niet de héle match, maar vijfentwintig minuten in de eerste en een kwartier in de tweede helft de baas. En veertien kansen? Dat moet dan volgens de Solliedtabel geweest zijn. Cercle verdiende duidelijk veel meer dan die één op twaalf tegen de grote vier, maar zonder betekenis is zo'n cijfer ook weer niet. Efficiëntie is cruciaal voor een resultaat aan de top: De Boeck kan het weten, want Anderlecht werd er al twee jaar na elkaar kampioen mee en toen heette dat een kwaliteit. Dus hoeft Mathijssen zich daar, in afwachting van echt wel veel beter voetbal, ook niet voor te schamen. Intussen moet Cercle zich hoeden voor de stilaan vermoeiende hype, want hét kenmerk van een hype is het zeer tijdelijke en vergankelijke karakter ervan. En dan volgt de confrontatie met de vertrouwde luwte. Om daarmee om te gaan zal de legendarische nuchterheid van de vereniging goed van pas komen. De herfsttitel in de categorie 'teleurstelling van het jaar' is nu al voor Anderlecht. Soms is voetbal echt niet te begrijpen. Het elftal is een hoop los zand, het straalt niets uit, de vedetten zijn enkel nog te herkennen aan hun loonstrook. Frutos is goed op weg om zijn eigen karikatuur te spelen, de farao zit vast in zijn sarcofaag, Polak doet alles wat je van Tsjechisch international niet verwacht, en Biglia heeft zich ook helemaal aangepast aan het niveau van Anderlecht. Deze ploeg lijkt alleen nog sporadisch zin te hebben, als ze een keer boos is. Hebben ze dit seizoen al opgegeven? Hebben ze de club opgegeven? Of de trainer? Anderlecht is een mysterie. En er zal vooral meer nodig zijn dan een simpele trainerswissel. Feit is wel dat Vercauiteren deze ploeg maar niet aan het voetballen krijgt: dat is zeker zijn verantwoordelijkheid, maar of het ook zijn fout is, is een andere vraag. Bovendien vertrappelen de toptrainers zich ook niet bepaald voor de poorten van Astridpark om eventueel over te nemen. En als het bestuur wil ingrijpen, dan zal dat ook in de kleedkamer moeten gebeuren en dat is toch een grote ontgoocheling, want mentaliteit veel meer dan goed voetbal was de voorbije jaren de kracht van Anderlecht. Stilaan tijd voor een bezoek aan de grot en een kaars voor een mirakel voor FC Dender, want tot de winterstop dreigt het steil bergaf te gaan. De club heeft eerste klasse duidelijk onderschat, qua organisatie, infrastructuur, budget en sportief niveau. Een onverlaat was het die dat voor het seizoen al opwierp, maar nu is het gevaar op rituele verbranding in de ovens van Rendac al minder groot. Dender voetbalt nochtans goed, een pluim daarvoor, maar er ontbreekt tegelijk klasse in elke linie, al hoeft de trainer dat niet elke week te onderstrepen. En straks komt het kruispunt: de ene weg kost veel geld en is hoogst onzeker, de andere is gewoon hoogst onzeker. Dus vrijblijvend enkele tips: hoed u voor een zinloos trainersontslag, voor dure, complete en vlot scorende spitsen, briljante middenvelders en onverzettelijke verdedigers die toevallig toch nog allemaal vrij zijn, of voor goed bedoelende investeerders uit - ik zeg maar wat - Georgië, China of Egypte. Nee, dans vooral voort op de tafels en zorg dat deze schone club straks niet naar het vilbeluik moet. opgetekend door Jan Hauspie