plus De waarde van een Frank

Een trainer die de stilte doorbreekt na zijn ontslag: het hoeft niet altijd rancuneus natrappen te zijn. Frank Vercauteren deed het in stijl en met waardigheid, verfijnd, zoals destijds zijn voorzetten, en goed voorbereid. En ja, de controlefreak in Vercauteren kwam weer boven, want alles moest nagelezen en beluisterd worden. Maar dat iemand dat nodig acht, is vooral de verdienste van de media zelf. Bovendien vertelde hij net genoeg om over ongeveer alle heikele thema's zijn mening te geven, zonder iemand te schofferen. Een half-goede verstaander was genoeg. Dat Van Holsbeeck op weinig sympathie moest rekenen was verrassend, als verdediger van de coach tot op het eind. En dat Anderlecht de tandem Vercauteren- Jacobs verkeerd inschatte, is nu ook duidelijk. In het Park zijn van de zomer veel verkeerde beslissingen genomen: het is het lo...

Een trainer die de stilte doorbreekt na zijn ontslag: het hoeft niet altijd rancuneus natrappen te zijn. Frank Vercauteren deed het in stijl en met waardigheid, verfijnd, zoals destijds zijn voorzetten, en goed voorbereid. En ja, de controlefreak in Vercauteren kwam weer boven, want alles moest nagelezen en beluisterd worden. Maar dat iemand dat nodig acht, is vooral de verdienste van de media zelf. Bovendien vertelde hij net genoeg om over ongeveer alle heikele thema's zijn mening te geven, zonder iemand te schofferen. Een half-goede verstaander was genoeg. Dat Van Holsbeeck op weinig sympathie moest rekenen was verrassend, als verdediger van de coach tot op het eind. En dat Anderlecht de tandem Vercauteren- Jacobs verkeerd inschatte, is nu ook duidelijk. In het Park zijn van de zomer veel verkeerde beslissingen genomen: het is het lot van de trainer dat hij daarvoor betaalt. Bij Anderlecht stonden velen te juichen toen Vercauteren vloog: ze dwalen. Een vakman die ook nog eens het huis kent, hou je best aan boord. Maar de prettigste vaststelling van een dagje Bodegem: Vercauteren is weer ontdooid. Los, open, scherp en strijdvaardig en ... beschikbaar. Enkel een slimme voorzitter haalt hem straks zonder twijfelen binnen als trainer. De anderen kijken helaas niet door de ondraaglijke lichtheid van een reputatie. Toegegeven, vaak hebben wij gedacht: 30 euro was al genoeg geweest voor Jan Polak. Struikelend over zijn voeten en de bal, slechte passes, hopeloos verloren tussen de twee 'boxen', het vertrouwen van een bokser in de verkeerde gewichtsklasse. Een Tsjechische international? Ongetwijfeld een practical joke van de bondscoach. Af en toe toonde hij wel flitsen van klasse (de pass in Genk) en zijn mentaliteit was die van een winnaar. En nu is er gewettigde hoop dat het nog goed komt: ijzersterk tegen Bordeaux, prachtige goals, een dominante leider, niet vies van intimidatie of (helaas) een gemene schop, loopvermogen, duelkracht en zuivere passing. Zij het nog niet allemaal, altijd. Maar op de eretribune wrijven ze toch al een keer minder nerveus over hun lege portemonnee. Kan er iemand nog gauw wat gezond verstand leveren in een paar Brugse gemeenten voor ze gaan stemmen over het nieuwe stadion van Club Brugge? Het Belgische voetbal heeft nood aan nieuwe infrastructuur, langs overal fietsen ze ons land voorbij, stadions zijn overal de trekker om de sport naar een hoger niveau te tillen. Maar in Brugge zijn ze bang van zes buurtbewoners en een handvol middenstanders. De gemeenteraadsleden mogen nu individueel beslissen: dat doe je niet als je een dossier belangrijk vindt. En het ergst van al: de desinteresse van de Vlaamse overheid en minister-president Kris Peeters. Bij AA Gent (waar de stad wel mee wilde) heeft hij ook al niet geholpen en hier schuift hij de verantwoordelijkheid af naar die onzekere plaatselijke mandatarissen, die volgende keer toch vooral weer verkozen willen worden. Ergerlijk, of weegt het Unizoverleden misschien te zwaar? Dat Club Brugge, het voetbal in Vlaanderen en de kandidatuur van ons land voor het WK 2018 dit stadion (daar of elders) broodnodig heeft, staat buiten kijf. We zijn benieuwd: gelukkig ligt het lot in handen van de oranje troepen. Voor Brussel vroegen ze vijf minuten politieke moed: hier hebben ze aan één genoeg. Voor een aparte kijk op de dingen kan je altijd bij Jacky Mathijssen terecht. Doorgaans verfrissend, maar nu heeft hij toch een nieuwe standaard gezet. Het glas was lang niet halfvol, maar de coach liet het zowaar overlopen. Dat Mathijssen op het verwachte negativisme na de prestatie van zijn ploeg wilde anticiperen en het gesterkte vertrouwen bij Standard probeerde te ondermijnen, is slim. Maar nu was er een probleem van geloofwaardigheid: bij de waarnemers, dat is niet erg, maar ook bij zijn spelers. Geen enkele Clubspeler op het veld kan achteraf dat gevoel gehad hebben ( Sonck vond Club zwak spelen) en er zijn grenzen aan waarvan je spelers kan overtuigen. Pas op, Club heeft nog alle troeven om kampioen te worden, maar de realiteit is dat het mentale overwicht na zondag verdwenen is. Brugge kan nog verliezen, Standard was twee keer finaal beter, de voetballende mogelijkheden bleken tegen een sterke ploeg toch weer beperkt en straks moet mirakelman Stijnen twee matchen toekijken: toch maar opletten de komende weken. Radiojournalist Peter Vandenbempt en ex-voetballer Piet den Boer laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit.opgetekend door Jan Hauspie