Plus Ingeloste Beloften

Fijne beloften zijn leuk, maar gaan irriteren als ze niet ingelost worden. Net daarom is het goed dat de nieuwe generatie Rode Duivels de stap lijkt te zetten naar het niveau dat nodig is om in Zuid-Afrika te raken. Dembélé speelde een moeilijke match, maar liet een paar adembenemende flitsen zien van zijn onversneden klasse. Vertonghen regelt het verkeer alsof hij dat al een eeuwigheid doet, Witsel is de vleesgeworden spelintelligentie, Fellaini een garantie op dreiging, Kompany foutloos onder de vleugels van Simons. En daarbij loopt voorin de scherpste Sonck ooit. Veel muziek zat er altijd al in, maar het begint ook beter te klinken. Het duel tegen Armenië was er geen voor de analen, maar de Belgen scoren uit het niets en ze toonden na de rust maturiteit in de controle van de wedstrijd en de tegenstander. Ma...

Fijne beloften zijn leuk, maar gaan irriteren als ze niet ingelost worden. Net daarom is het goed dat de nieuwe generatie Rode Duivels de stap lijkt te zetten naar het niveau dat nodig is om in Zuid-Afrika te raken. Dembélé speelde een moeilijke match, maar liet een paar adembenemende flitsen zien van zijn onversneden klasse. Vertonghen regelt het verkeer alsof hij dat al een eeuwigheid doet, Witsel is de vleesgeworden spelintelligentie, Fellaini een garantie op dreiging, Kompany foutloos onder de vleugels van Simons. En daarbij loopt voorin de scherpste Sonck ooit. Veel muziek zat er altijd al in, maar het begint ook beter te klinken. Het duel tegen Armenië was er geen voor de analen, maar de Belgen scoren uit het niets en ze toonden na de rust maturiteit in de controle van de wedstrijd en de tegenstander. Maar meer dan de eerste stapjes is er niet gezet: zelfs een punt in Istanbul is voor wie naar het WK wil gewoon nodig en eigenlijk één thuis tegen Spanje ook. En vier op zes tegen Bosnië. En dan zijn de Belgen straks alweer een jaar ouder en rijper om aan de streep Turkije af te houden. Echt het beste nieuws van de week: Koen Daerden is opnieuw voetballer. Onder voorbehoud, dat is na twee jaar op de sukkel helaas zijn lot: na het gevecht met het lichaam volgt dat met de twijfel, van de club, de supporters en de waarnemers. Die realiteit is even oneerlijk als logisch. Daerden naar Club Brugge, dat was destijds een transfer met honderd procent kans op slagen. Dat Club zich liet opjagen (door die andere perfect gecaste overgang van Boussoufa naar Anderlecht) en te veel betaalde, is vooral niet de fout van Daerden. Maar het heeft zijn zo al moeilijke lijdensweg wel extra zwaar gemaakt: hij was nog een peperdure herinnering aan het sportieve bewind van Marc Degryse. Dat Club ontgoocheld was in zijn zwaarste investering ooit is logisch en als de resultaten (of het spel) dan tegenvallen, komt de relatie onder druk. Maar dat je werkgever midden in de mentaal zware revalidatie plots moeilijk begint te doen over je contract, is pijnlijk en ongelukkig. Onderweg had Daerden de medische begeleiding lichtjes in vraag gesteld en dat is in Brugge nog meer dan bij andere clubs not done. Het heeft Ferrera destijds ook niet bepaald geholpen. Maar het is tijd voor de streep eronder, want de beste Daerden hoort thuis in Jan Breydel. Het alibi van 'de werkgroep': het is het perfecte instrument om een beslissing uit te stellen zonder te moeten toegeven dat je ze niet wilt/durft te nemen. Daarmee lijkt het verhaal van de splitsing van de voetbalbond nu helemaal op de treurmars van de staatshervorming. Want ook hier verzandt de discussie tot een emotioneel debat, met de Franstaligen op hun achterste poten. De rede krijgt geen kans, achter elke hoek schuilt een De Wever. Een aparte Vlaamse competitie, een Vlaamse nationale ploeg: dat is de verborgen agenda. Zelfs Luciano D'Onofrio is boos: hij dreigt ermee met Standard naar Frankrijk te verhuizen. In de Ligue 1 staan ze al te popelen om hun plaats af te staan aan de Belgische kampioen. Ernstig blijven. De splitsing (van het amateurvoetbal) is logisch: dit is België en sport is gemeenschapsmaterie. Dat is geen goeie zaak, maar wel de realiteit van ons land. Het gaat werk en geld kosten, maar het is een unieke kans om komaf te maken met de logge structuren en verouderde werking van de bond. Allerlei praktische problemen én het vraagstuk van de Brusselse clubs zijn op te lossen met de kunst van het Belgische compromis. Dat het 'centrale gezag' wordt uitgehold, is echt geen probleem. Het profvoetbal én de Rode Duivels horen al veel langer exclusief thuis in de handen van een sterke Profliga. Dat minister Anciaux enkel geld wil geven als er gesplitst wordt, ruikt inderdaad naar chantage. Dat de bond nu pas (dus in een zorgelijker financiële toestand) openstaat voor een splitsing is triestig: zonder wortel geen beweging. De beloofde bedragen zijn nochtans minnetjes, dus daarvoor hoeven ze het niet te doen. 50 miljoen euro voor stadions in Vlaanderen, net genoeg voor een paar tuinhuizen. En nee, het Belgische voetbal wordt er niet door gered, maar het is wel tijd om het hoofd uit het zand te halen. Een ongeluk komt nooit alleen, een spits van Anderlecht ook niet: hij brengt al zijn collega's mee. Naar de training en straks ook naar de wedstrijd. Solidariteit is geen loos begrip in de aanval van paars-wit: samen out, samen fit. Weinig praktisch wel. Frutos, Suárez, Kanu, Vlcek, Bulykin, Iakovenko, Legear, Chatelle, Boussoufa (en Losada): dat zijn er tien voor drie plaatsen (vóór de driehoek in het midden) en straks komt nog De Sutter. Het is wachten op het eerste geknor: Bulykin is een veilige gok. opgetekend door jan hauspie