radiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer piet den boer laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit.
...

radiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer piet den boer laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit. Verdienen de spelers van Anderlecht na de demonstratie tegen KV Mechelen felicitaties of een paar kletsen? Want blijkbaar komt gretigheid en vloeiend spel er pas na bijtende kritiek. Benieuwd welk gelaat de ploeg op Het Kiel toont. Dat Nicolás Frutos er (tijdelijk?) opnieuw staat, is geen slecht, maar heel goed nieuws voor Tom De Sutter. Want ondanks zijn grote onversneden klasse is voor De Sutter niets ergers denkbaar dan dat hij meteen het volle gewicht van de aanval van een Anderlecht in nood zou moeten dragen, als de nieuwe verlosser. De overstap is al groot en De Sutter moet nog veel beter, dan is de druk best wat minder. Losada is een goed voorbeeld: de post-Borisovperiode was echt niet geschikt voor een zoekende voetballer. Dit Mechelen was natuurlijk geen maatstaf, maar het dartele voetenwerk van Losada en Boussoufa had toch al de geur van cava. En voorts een eervolle vermelding voor Stanislav Vlcek, veeleer trek- dan raspaard, de meest atypische Anderlechtspits sinds John van Loen. Maar van grote waarde: rug gekromd en onverdroten ploeterend op de flank, scoort belangrijke goals of brengt ze aan. Sobere hand in de lucht na een doelpunt, minzaam en bescheiden, geen gemopper. Zaterdag een staande ovatie van het Brusselse publiek voor een antiartiest: het was verdiend. Hoe anders dan Jonathan Legear: veel snelheid en veel talent, maar veel blessures én veel geknor. Maar het leven van Legear is niet simpel: hij wordt gesignaleerd in een disco in Luik, terwijl hij er in één in Brussel zit. Dubbelgangers zijn aan het werk. Dinamo Moskou is gewaarschuwd: zonder DNA-test geen transfer. Hoewel, Herman Van Holsbeeck heeft de banden van zijn fiets al opgepompt: voor een paar miljoen brengt hij hem persoonlijk naar Moskou. En het zal de echte zijn. Jos Vaessen zet een wasknijper op en weigert de hand van Pierre François. Die rent met zijn beklag naar Belgacom TV, maar daar hebben ze geen tijd meer. En dus krijgen die van François geen spelers of trainer voor de camera (ze betalen er ook maar 42 miljoen per jaar voor, nietwaar). Luciano D'Onofrio krijgt een gevangenisstraf en Het Belang van Limburg wordt in de ban geslagen. Echt waar: Genk-Standard, daar krijg ik niet genoeg van. Volgend seizoen vier keer, leve de play-off. Spijtig van de match zelf. En voor Vaessen nog deze goedgedoelde tip: ook beledigen doe je in stijl. Ook Club Brugge heeft zijn zwart schaap: Laurent Ciman, levende bres in de blauw-zwarte afweer. Weinig vrolijke maanden achter de rug. Eerst een volstrekt nutteloos verblijf in Peking: geërgerd aan de Chinezen, aan de Spelen en aan De Sart. Dan voorlopig plat onderuit bij de grote stap voorwaarts in zijn carrière. En dat is echt niet enkel zijn eigen fout. Pijnlijk verkeerd gecast op de rechtsachter: hij loopt er hopeloos verloren, alsof hij met een blinddoek speelt, en is positioneel een ramp. Het is niet normaal dat Club een 'versterking' aantrekt die op zijn positie het vak nog moet leren. In geen tijd is Ciman aanbeland in het dal: duels gaan verloren, kopballen de verkeerde kant uit, uitvoetballen is tragisch en als hij zijn voet durft uit te steken, is het penalty. Het is enkel nog wachten op een owngoal. En het ergst van al: de schijnwerpers staan erop, het lijkt allemaal nog erger dan het al is. Zonde, want Ciman is lang niet de onhandige sukkelaar waarvoor hij nu wordt versleten. Belofte-international en destijds sterkhouder (centraal) achterin bij Charleroi, zij het wel met een handleiding. Maar het vertrouwen is weg en genadeloze pech heeft hem in zijn greep. Een retraite dringt zich op. Zoals Marko Suler bij AA Gent: dramatische zomer, een maand dekking gezocht en zondag een solide terugkeer tegen Club. Ciman is eraan toe, met Allerheiligen is nog niemand verrezen. Best mogelijk dat we Dirk Geeraerd nooit meer terugzien als trainer op het hoogste niveau wegens weinig uitstraling en haperende pr. Hij zal herinnerd worden als de man die zijn Europese tegenstander een bende pottenstampers noemde (en er nadien 5-0 van verloor) en als betonbaron, of ook voor zijn controversiële De Moswissels. En dat is jammer, want Geeraerd heeft in Roeselare heel hard en goed gewerkt, in moeilijke omstandigheden. Op Schiervelde werd als het kon wel aanvallend gevoetbald. Zijn confronterende stijl hield natuurlijk een boemerangrisico in en vorig jaar was er al de zachte diplomatie van Wim De Coninck nodig om hem en de club te redden. Dit seizoen was zijn ontslag voorspelbaar: terwijl de rest al vertrok, moest Geeraerd zijn auto nog assembleren. Elk onderdeel is een risico en als het geheel straks ineenpast, moet nog blijken of het een raceauto is of een dolle Kever. Zijn opvolger zal beginnen met volgende verrassende uitspraak: het is een uitdaging. opgetekend door jan hauspie