GOED AA Gent is een (natuur)fenomeen

"Ik heb altijd geleerd dat twee hanen op een erf er één te veel is, maar in Gent zijn er duidelijk drie en dat marcheert daar wonderwel. Ik vind het altijd een fantastisch schouwspel hoe De Witte, Louwagie en Leekens in een soort van hoog elektrisch spanningsveld toch goed werken. De geijkte mediakanalen spelen daarbij hun rol in de spelletjes die ze spelen, ook in transfers : de ene koopt ze aan, de andere stelt ze niet op en wil er andere in de plaats, maar daar is dan geen geld voor. Soms kan een nederlaag ongelooflijk welkom zijn, zoals de 5-0 tegen Club Brugge op de eerste speeldag : Olufade en Stoica zijn gekomen. De voorzitter is ambitieus en de trainer ook, maar die laat zich daar niet aan vangen. De voorzitter looft de manager omdat hij weet dat de trainer dat niet kan uitstaan, maar zo houdt hij die trainer wel scherp. Overigens is Georges Leekens voor mij dé trainer van 2006. In geen tij...

"Ik heb altijd geleerd dat twee hanen op een erf er één te veel is, maar in Gent zijn er duidelijk drie en dat marcheert daar wonderwel. Ik vind het altijd een fantastisch schouwspel hoe De Witte, Louwagie en Leekens in een soort van hoog elektrisch spanningsveld toch goed werken. De geijkte mediakanalen spelen daarbij hun rol in de spelletjes die ze spelen, ook in transfers : de ene koopt ze aan, de andere stelt ze niet op en wil er andere in de plaats, maar daar is dan geen geld voor. Soms kan een nederlaag ongelooflijk welkom zijn, zoals de 5-0 tegen Club Brugge op de eerste speeldag : Olufade en Stoica zijn gekomen. De voorzitter is ambitieus en de trainer ook, maar die laat zich daar niet aan vangen. De voorzitter looft de manager omdat hij weet dat de trainer dat niet kan uitstaan, maar zo houdt hij die trainer wel scherp. Overigens is Georges Leekens voor mij dé trainer van 2006. In geen tijd heeft hij Vrancken en Boussoufa vervangen en wéér iets neergezet : ik vind dat uitstekend vakwerk. En zegge dat Ivan De Witte een paar maanden geleden nog op het punt stond hem aan de deur te zetten. Dat maakt AA Gent net zo boeiend : dat niemand er geduld heeft." "Zo onvoorspelbaar gaat het in het voetbal : terwijl Anderlecht máánden scouting heeft gedaan, duizenden kilometers over de wereld gereisd, úren cassettes bekeken en metersdikke dossiers samengesteld, is hun beste transfer de transfer geweest die ze eigenlijk níét gingen doen. Maar op de vrienden uit Luik kan je altijd rekenen : vorig jaar deden ze Anderlecht de titel cadeau en nu dus hun topschutter. Want die wilde weg en in Brussel waren er twee met vakantie en Philippe Collin wilde ook wel eens op de foto met een nieuwe speler, dus haalden ze Tchité binnen. En nu blijkt uitgerekend hij met voorsprong de meest geslaagde transfer te zijn. Met zijn doelpunten en assists is hij dé bepalende speler geweest in het weifelende Anderlecht, op zijn eentje goed voor acht à tien punten. Zelfs als hij na Nieuwjaar geen bal meer raakt, is hij toch geslaagd." "Ik heb in Genk-Brussels nog eens genoten van de uitstekende trap van Tom Soetaers, een van dé wapens van Genk. Voor mij redelijk uniek in België. Heel harde trap, perfecte curve, hoog en laag, naar binnen of naar buiten, heel moeilijk te verdedigen. Dan vraag ik mij af : waarom kunnen er dat niet meer in België ? Ik zie enorm veel flauwe corners. Volgens mij kan je het heel gemakkelijk leren, maar dan kom je weer bij de basis uit : uren oefenen, herhalen, heel saai, maar efficiënt. Wedden dat het een Hollander is die Soetaers dat heeft wijsgemaakt ?" "Wat is dat toch met Cercle Brugge : een identiteitscrisis ? De menopauze ? Cercle was goed zoals het was : een bescheiden, windstille club met een mooie traditie en af en toe sportieve uitschieters, een goed bestuur, een gezonde zelfrelativerende houding tegenover de grote buur Club Brugge. Sporteconomisch heeft Cercle natuurlijk geen plaats in het moderne profvoetbal, maar het speelt zijn rol en had de sympathie van iedereen. Maar plots hebben ze godbetert een woordvoerder, moet Cercle sexy zijn, in het nieuws komen, gaat het met zijn vuistje op tafel slaan en kansloze klachten indienen. Waar is dat allemaal voor nodig ? Het toppunt waren de uitspraken van voorzitter Frans Schotte toen het over het stadion van Club Brugge ging. Hij vindt een nieuw stadion voor Club niet nodig, want dat kost veel geld, ' en ge weet niet wat dat gaat opbrengen'. Voor een ondernemer die toch al wel eens een boek gelezen heeft, vind ik dat een verbazingwekkende uitspraak. Hij voegde er zelfs aan toe dat als dat overheidsgeld gaat kosten, men dat geld beter aan de arme landen kan geven. Dat zijn uitspraken die ik in de categorie 'behoorlijk ongelukkig' zou durven plaatsen. Ik begrijp niet waarom Cercle een andere identiteit wil aannemen dan degene die het had en die de juiste was voor een club van dat niveau. Ik zou zeggen : stop ermee ! Cercle is fijn klein en moet zo blijven." "Ook dit is Belgisch, in Moeskroen : een man met meer mandaten dan vingers aan zijn hand uit Kazachstan brengt zijn suikermiljoenen via Libaneze zakenmannen bij Jean-Pierre Detremmerie, hét prototype van de politicus oude stijl. Voor mij is dit de zoveelste poging om de zeepbel in Moeskroen te redden. Als er in Moeskroen een voedingsbodem was/is om een grote club uit te bouwen, was die club er al geweest. Tien jaar geleden was alles aanwezig om het te maken - goeie spelers, goeie trainers, infrastructuur, een mooi jeugdcentrum dat meer dan elders volop steun kreeg van de overheid - maar het is niet gelukt. Want het is een club zonder traditie en er is geen hinterland : de supporters komen niet uit West-Vlaanderen, ook niet uit het Noorden van Frankrijk als je naar Lens en Rijsel kunt gaan kijken, de tóp in Frankrijk. En ik weet niet veel van suiker, maar wel dat het smelt." Ex-voetballer Filip De Wilde en radiojournalist Peter Vandenbempt laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit. Jan Hauspie