Goed Anderlecht : champagne !

"Kleine kampioenen en onverdiende titels, dat zijn zeer vluchtige begrippen in de eeuwigheid. Anderlecht is de verdiende kampioen, van een kleine competitie, dat is waar. Er zijn flink wat cijfermatige argumenten om dat te illustreren, bijvoorbeeld een halfjaar niet meer verloren, zeven overwinningen in de eindsprint, negentien goals in drie matchen : dan heb je natuurlijk ook niet staan knoeien. Maar de lat van de rijkste club met de meeste mogelijkheden en de beste spelers ligt natuurlijk hoger en daar zijn ze, los van het resultaat, niet over geraakt. De kritiek op spel en spektakel was terecht, maar de vergelijking met RC Genk op de lange duur wel scheefgetrokken : dat heeft ook niet altijd en overal geschitterd. Het antwoord op de gigantische druk en de sympathie van het volk voor de uitdager was toch heel sterk. Kampioen spelen is gewoon een vak en dat beheersen ze in Brussel nu eenmaal beter dan in Genk, of ...

"Kleine kampioenen en onverdiende titels, dat zijn zeer vluchtige begrippen in de eeuwigheid. Anderlecht is de verdiende kampioen, van een kleine competitie, dat is waar. Er zijn flink wat cijfermatige argumenten om dat te illustreren, bijvoorbeeld een halfjaar niet meer verloren, zeven overwinningen in de eindsprint, negentien goals in drie matchen : dan heb je natuurlijk ook niet staan knoeien. Maar de lat van de rijkste club met de meeste mogelijkheden en de beste spelers ligt natuurlijk hoger en daar zijn ze, los van het resultaat, niet over geraakt. De kritiek op spel en spektakel was terecht, maar de vergelijking met RC Genk op de lange duur wel scheefgetrokken : dat heeft ook niet altijd en overal geschitterd. Het antwoord op de gigantische druk en de sympathie van het volk voor de uitdager was toch heel sterk. Kampioen spelen is gewoon een vak en dat beheersen ze in Brussel nu eenmaal beter dan in Genk, of vorig jaar in Luik. Dus geen onderscheiding voor paars-wit, maar voldoening is ook genoeg voor een diploma. Anderlecht toonde wel veel karakter, strijdlust en blokvorming en, opvallend ook, de kleedkamer was naar buiten dan toch een oase van rust. Een dikke pluim op de hoed van Herman Van Holsbeeck en Frank Vercauteren. Maar bij nummer dertig, toch een mooi rond getal, mag het iets meer zijn." "Veel meer dan vorig jaar is dit voor mij het seizoen van de hoop voor Standard. Een indrukwekkende remonte na een dramatische start en straks misschien de beker : chapeau. Geen grollen en fratsen dit keer van nukkige vedetten op hun retour, geen Jorge Costa-gedoe, geen Calimero-toestanden, geen permanente spelersbeurs. Nee, stabiliteit en vastberadenheid verpersoonlijkt door Michel Preud'homme, voor mij de revelatie onder de trainers. En voor het eerst sinds de hoogovens daar zijn stilgevallen, draagt jong en Belgisch talent nog een keer de ploeg. De verdere ontwikkeling van Defour, de ontdekking van Fellaini en Witsel en zelfs met vertraging Olivier Renard : dáár zit voor mij de grote winst in Luik. En tussendoor ook nog een prachtig jeugdcomplex geopend : de zon staat hoog boven de berg van Sart-Tilman. Ik zou zeggen : de slapende reus heeft zijn ogen open, maar hij moet wel nog uit zijn bed komen." "Hoe zou het nog met die arme spelers van FC Brussels zijn ? Zijn ze te voet naar Molenbeek moeten terugkeren, of liggen ze in de Zenne ? Krijgen ze van de week schoenen en ballen, of is het stadion gesloten ? Meester-psycholoog Johan Vermeersch - 350 matchen in eerste klasse, weet u wel - voelde aan zijn mortel dat hij voor de match druk moest zetten op zijn ploeg. Helaas, de meter was kapot en zijn spelers werden platgedrukt. Zijn oorlogstaal was bedenkelijk en stijlloos en helaas voor hem ook de ideale prikkel voor de tegenstand. En zo heeft hij de vijand alwéér een dienst bewezen. Er klonk, vond ik, verrassend veel rancune en frustratie door. Merkwaardig vind ik dat voor een man die het in het leven toch heeft gemaakt en niet naar anderen hoeft te kijken. En als je dan toch stoere taal hebt gesproken, moet je vooral borst vooruit op de eretribune komen zitten en niet tv-kijken in Ternat." "Zonde vond ik het discours vorige week vanuit Genk. Ongewoon voor immer bedaarde en intelligente mensen die altijd hun waardigheid behouden. Wellicht was het het groeiende besef dat de titel verloren ging, want er werd de voorbije weken wel heel veel over Anderlecht gepraat. De benen en het hoofd waren moe, de stoere taal bleek niet meer dan een stuiptrekking. Dat daarbij allerlei onregelmatigheden en kwalijke beïnvloedingen werden geïnsinueerd over Roeselare of Ariël Jacobs, was jammer. Los daarvan : chapeau voor het seizoen. Maximaal gepresteerd met een perfecte mentaliteit en herkenbaar offensief voetbal, met zeker niet de sterkste selectie van het land. In dat opzicht heeft Genk misschien wel beter gerendeerd en gewerkt dan Anderlecht. Een dik verdiend eerherstel voor Hugo Broos. Genk heeft het seizoen gered van de verveling en of het uitvallen van Bosnjak hen de titel heeft gekost, betwijfel ik. Het was ook de kans om opnieuw te verrassen en het bracht Haroun voor het voetlicht. Maar dat die ook weer wegviel, is mogelijk wel te veel geweest. Nu wacht een pak werk. De kans dat deze groep dit nog een keer kan herhalen, is zeer klein. En bovendien moet er voor Europa zelfs nog een forse stap vóóruit worden gezet. Dus : vers bloed, zorgvuldig gescreend op mentaliteit, is nodig. En over Wesley Sonck : eerst heel goed nadenken, want niets is moeilijker dan de terugkeer van een echte vedette in een groep die er geen heeft, of er geen duldt." opgetekend door jan hauspie