Philippe Clement: "Mijn vrouw en ik zullen later waarschijnlijk rolstoelraces houden (lacht). Als ik stop met profvoetbal, wordt het belangrijk om een goede invulling te vinden voor de uren die vrijkomen. Ik heb dat fysieke nodig om de rest van de tijd rustig te zijn. Ik moet mijn energie kwijt. Anders word ik een monster (lacht), een heel vervelende vent. Ik voel in de vakantie al na een week weer de nood om te sporten. In de klas zeiden leraars dat ik tijdens de wintermaanden veel moeilijker was, agressiever en onrustiger. Bij slecht weer mochten we alleen op een klein stukje overdekte speelplaats komen. Daar kon je niet lopen.
...

Philippe Clement: "Mijn vrouw en ik zullen later waarschijnlijk rolstoelraces houden (lacht). Als ik stop met profvoetbal, wordt het belangrijk om een goede invulling te vinden voor de uren die vrijkomen. Ik heb dat fysieke nodig om de rest van de tijd rustig te zijn. Ik moet mijn energie kwijt. Anders word ik een monster (lacht), een heel vervelende vent. Ik voel in de vakantie al na een week weer de nood om te sporten. In de klas zeiden leraars dat ik tijdens de wintermaanden veel moeilijker was, agressiever en onrustiger. Bij slecht weer mochten we alleen op een klein stukje overdekte speelplaats komen. Daar kon je niet lopen. "Wat er ook al van jongs af inzat: willen winnen. Van monopoly tot kicker, ik liet nog nooit een van mijn zonen opzettelijk winnen. Zelfs niet bij een simpel spel, toen ze nog heel klein waren. Ik kan dat niet. Als ze sterk genoeg zijn en dan winnen, zal hun voldoening veel groter zijn, omdat ze op dat moment zullen beseffen dat ze het echt gedaan hebben. "Ik zie dat ik in hun opvoeding veel overneem uit de mijne, omdat ik daar profijt uit haalde. Thuis werd bijvoorbeeld praten altijd belangrijk gevonden. Ik kon zaken aangeven waarmee ik niet akkoord ging. Dan werd daarover gediscussieerd. Op die manier leer je mekaar beter kennen. Je weet zo ook waar problemen kunnen opduiken nog voor ze er zijn. "Van mijn ma kreeg ik ook de neiging mee om altijd het positieve te zien in mensen. Af en toe zou ik harder moeten zijn. En rapper 'neen' moeten zeggen. Het is geen kwestie van niet durven. Het gaat om: mensen niet willen teleurstellen. Zo was ik als kind ook altijd tegenover mijn ouders. Ik wil zeker niet dat naasten en mensen aan wie ik veel belang hecht, ontgoocheld zouden zijn in mij. Soms stem ik daarom met te veel dingen in. Dan zou ik het graag allemaal perfect doen, wat niet lukt, en zo raak ik in de knoop met mezelf. "Als ik aan iets begin, wil ik het volledig afwerken. Tot in de puntjes. Daar werd thuis ook altijd op gehamerd. Je bord leegeten bijvoorbeeld. Misschien ook daarom dat het een tijdje wrong dat ik mijn diploma industrieel ingenieur niet gehaald heb. De eerste maanden nadat ik gestopt was, schoot ik soms wakker met het idee dat ik moest studeren. Ik liep dan zelfs naar mijn bureau, om daar te constateren dat er niks meer stond. Zelfs jaren later werd ik in januari of juni weleens bezweet wakker, omdat ik plots dacht dat ik de volgende dag examen had. "Nu neem ik het voetbal mee naar huis. Bij mij draait eigenlijk heel ons gezin rond dat voetbal, alles staat in het teken daarvan. Ik wil het zo. In de weinige jaren die ik als voetballer heb, zou ik er graag het maximum uit halen. Misschien ook omdat ik niet van jongs af het idee had om dit beroep uit te oefenen. Voetbal was een uitlaatklep. En dus besef ik des te meer wat voor een mooi leven wij hebben, hoe plezant het is om elke dag datgene te mogen doen wat je als kleine jongen het liefst deed. "Vroeger was ik nog meer met het voetbal bezig. Te veel zelfs. Het niet meer kunnen loslaten, er elke seconde aan denken. Dankzij mijn trip voor de Damiaanactie naar Kinshasa vond ik een gezonder evenwicht. "Ik ben sindsdien ook gewoon blij met wat ik heb. Ik probeer uit mijn capaciteiten het uiterste te halen. Meer kan ik niet doen. Voordien had ik veel toekomstplannen; 'Ik wil daar en ginder spelen, met deze en gene ploeg.' Nu is het: laat ons gewoon genieten van elke dag, die telkens tot de laatste drup uitpersen en dan zien we wel hoe ver we daarmee komen." S door kristof de ryck