Afgelopen vrijdag ontvouwde Alain Courtois de toekomstplannen van Anderlecht. Precies 108 dagen zijn er nodig geweest om tot de vaststelling te komen dat Anderlecht behoefte heeft aan een gloednieuw jeugdcentrum, en om een nieuw organogram uit te tekenen. Dat deelt de club op in een administratief, een commercieel en een sportief departement. Aan het hoofd van iedere afdeling zou een directeur moeten staan. Ook mensen die eerder in het Astridpark werkten, hebben luidop over een dergelijke organisatiestructuur gesproken. Revolutionair zijn de plannen van Alain Courtois dus zeker niet. Sterker zelfs : het is verbijsterend hoe men in dit land steeds weer in dezelfde cirkel blijft draaien. Plannen genoeg, maar ze missen iedere concrete uitwerking. Het is ook zeer de vraag of de voorstel...

Afgelopen vrijdag ontvouwde Alain Courtois de toekomstplannen van Anderlecht. Precies 108 dagen zijn er nodig geweest om tot de vaststelling te komen dat Anderlecht behoefte heeft aan een gloednieuw jeugdcentrum, en om een nieuw organogram uit te tekenen. Dat deelt de club op in een administratief, een commercieel en een sportief departement. Aan het hoofd van iedere afdeling zou een directeur moeten staan. Ook mensen die eerder in het Astridpark werkten, hebben luidop over een dergelijke organisatiestructuur gesproken. Revolutionair zijn de plannen van Alain Courtois dus zeker niet. Sterker zelfs : het is verbijsterend hoe men in dit land steeds weer in dezelfde cirkel blijft draaien. Plannen genoeg, maar ze missen iedere concrete uitwerking. Het is ook zeer de vraag of de voorstellen van Alain Courtois door het directiecomité van Anderlecht zullen worden aanvaard. Ook de Brusselse club zit gevangen in een bestuurlijk concept met een doorslaggevende rol voor de familie Vanden Stock en een verlangen van verscheidene mensen om maar niets van hun macht in te leveren. inds afgelopen weekend weet Anderlecht met zekerheid dat het volgend seizoen geen Champions League speelt. Het moet in het Astridpark hard zijn aangekomen dat de ploeg een heel seizoen lang in de schaduw stond van RC Genk en Club Brugge. Voor velen was het moeilijk om die realiteit te aanvaarden. Een paar weken geleden riep Michel Verschueren nog dat hij er zeker van was dat Anderlecht de laatste vijf matchen zou winnen. Alsof ook hij de waarheid niet onder ogen wil zien. Sindsdien pakte Anderlecht twee punten op negen. Dat moet tot zelfanalyse leiden. Het scheppen van een op en top professioneel kader is de eerste voorwaarde om weer de weg naar de echte top in te slaan. De vraagtekens rond de fysieke paraatheid van de nieuwe Fin Hannu Tihinen zijn een zoveelste indicatie dat er haperingen zijn. Met nattevingerwerk leid je geen topclub. Als RC Genk nu helemaal bovenaan staat, dan heeft dat te maken met bestuurlijke reorganisaties die in alle stilte zijn verricht. Zonder dat iemand zichzelf op de borst klopte en met de plannen naar buiten trad. Nu staat er een professionele structuur met slechts één dissonant : de ongezellige perstribune en de manier waarop journalisten zich na de wedstrijd twee verdiepingen lager naar de persruimte moeten wringen. Tegen een stroom van mensen in. e weg naar de titel ligt na afgelopen weekend helemaal open voor RC Genk. Het 1-1-gelijkspel van Club Brugge tegen RWDM is een zoveelste uitschuiver van blauw-zwart, waar de verhalen dat spelers steeds meer moeite hebben met de strakke denkpatronen van Trond Sollied almaar veld winnen. Vreemd, want met hetzelfde systeem werd een succesrijke heenronde afgewerkt. Toen werd de aanpak van de trainer geïdealiseerd. Het moet voor de Noor bitter zijn dat hij in twee jaar Club Brugge wellicht geen kampioenschap zal pakken. En dat zijn ploeg twee seizoenen na elkaar na de jaarwisseling een terugslag krijgt. Het probleem van Club Brugge is - het moet nog maar eens worden benadrukt - dat het bij een gebrek aan intrinsiek talent te veel energie moet verbruiken. In vrijwel geen enkele wedstrijd kan het een adempauze inlassen. Dat breekt de ploeg zuur op. Zeker als er ook nog eens een indrukwekkend aantal kansen de nek worden omgewrongen.Dat RC Genk straks zonder ongelukken de titel pakt, is dan ook terecht. De ploeg beschikt wel over slagvaardigheid en over een architect, Josip Skoko, die de meest complete speler is van deze competetie. Omdat hij de moderne spelmaker belichaamt : een bouwer en een breker, een denker en werker. Naar zo'n speler speuren Club Brugge én Anderlecht, dat na de laatste interland tussen België en Slovakije zijn oog liet vallen op de Slovaakse nummer tienVladiir Janocko. Een technisch uitstekende speler, gezegend met een fabelachtige trap, maar een voetballer die bij balverlies absoluut niet functioneert. En was dat gebrek aan recuperend vermogen dit seizoen niet één van de achillespezen bij de uittredende kampioen ? door Jacques Sys,