radiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer en belgacomanalist wim de coninck laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit.
...

radiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer en belgacomanalist wim de coninck laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit.Een kerstverhaal aan de Gaverbeek, aan de vooravond van sinterklaas. Na een jaar en drie maanden onmenselijk gewroet diep onder de grond in balkdonkere tunnels zonder een straaltje licht aan het eind is Marcin Wasilewski opnieuw voetballer. De jubel van zijn ploegmaats, de licht trillende stem van zijn trainer waren sprekend: het afgrijselijke gekrijs van hun Poolse beer tijdens de rust van die vervloekte wedstrijd heeft hen getekend. Zijn bovenmenselijke inspanningen om het noodlot te trotseren hebben diepe indruk gemaakt. De strijd die Wasyl gestreden heeft, is er een van een man die weet dat het voetbal hem gered heeft van de armoede of marginaliteit en staat haaks op het beeld van de verwende profvoetballer. En hij is een mythische figuur: Wasyl spreekt onze talen niet en geeft (hier) geen interviews, de oester blijft gesloten. Maar hij heeft zijn beloning zelf dik verdiend. En opmerkelijk: de hulk is een knuffelbeer geworden. De trap van Witsel heeft de harde schijf gewist. Wasilewski was zelf genadeloos en niet zelden gevaarlijk in de tackle. De elleboog als nuttig instrument. Hopelijk zijn bij Wasyl 2.0 die bugs eruit gehaald en wordt hij straks toch weer de rechtsachter waar Anderlecht op wacht, zonder de donkere kant. De weg lijkt nog lang: in Waregem speelde hij logisch op zekerheid, geen rushes of scherpe tackles. En achter zijn wendbaarheid staat nog een groot vraagteken. De toekomst is wellicht onzeker, maar het respect voor de lange (lijdens)weg terug is er niet minder om. Genoeg gelachen met STVV. Even over de draad geklauterd in Kleine-Brogel en een paar kruisraketten in de zak. Wim Mennes vuurt ze tegenwoordig met speels gemak af over Stayen. Goed voor zes gouden punten. Twee keer de mooiste dag van zijn leven in één week, dat heet dan gelukkig zijn. Ooit had Jan Ceulemans Mennes in het vizier als opvolger voor Timmy Simons bij Club Brugge. Het is anders gelopen. Langs de achterdeur buiten bij Westerlo, maar via het louterende vagevuur van tweede klasse nu een cruciale pijler voor Guido Brepoels, op en naast het veld. Limburgse krijger in de beste ambiorixtraditie, inzet, beroepsernst, betrokkenheid, sterk in de recuperatie en sober aan de bal. Voortdurend in discussie met ref en tegenstander en niet vies van een stevige fout, voor zijn coach de gedroomde lastpost. Wim Mennes past bij STVV zoals zijn trainer, hoog tijd om dat contract te verlengen. Niet zeker dat België nog bestaat in 2018, maar door een faillissement als gevolg van een financieel volstrekt onverantwoord avontuur als de wereldbeker in de Lage Landen zal het alvast niet zijn. Een hele opluchting. Dat het WK uiteindelijk niet naar België en Nederland komt, is misschien gewoon logisch. Het dossier maakte onvoldoende indruk op de FIFA, geen probleem (dat het niet naar Engeland gaat, is níét logisch). Maar de mensen die zes jaar aan The Bid hebben gewerkt, verdienen wel beter dan wat cynisch geschamp van enkelen die vooral zelf deden wat ze de campagnevoerders verweten: informatie over de veelbesproken economische gevolgen selectief filteren om de kandidatuur te bestrijden. Soit. De realiteit is dat België in Zürich een goede beurt heeft gemaakt. De hoogst originele presentatie werd door de internationale media op applaus onthaald (los van het dossier), de kandidatuur was onbesproken, ontwapenend enthousiast en groot in de nederlaag. Het is een keer wat anders voor een land dat de voorbije jaren enkel de wereldpers haalt met pedofiele priesters, kindermoordenaars, politieke impasse of moslimextremisme. Of in het voetbal met (schaam)Rode Duivels, een vreemde competitieformule, Chinezerijen of allerhande rechtszaken ( Bosman, Oulmers). België kon een bescheiden facelift wel gebruiken en enkel daarom al is het allemaal de moeite waard geweest. Als er nu straks ook nog nieuwe stadions komen, is een decoratie op haar plaats. Ivan De Witte valt niet te benijden: op zoek naar een nieuwe competitieformule hebben beide partijen zich resoluut op de barricaden gehesen en op het publieke forum onverzoenbare standpunten gedeclameerd. En allebei met een stok in de hand: de ene de meerderheid, de andere het tv-geld. Echt zoals in de politiek, nooit slim. Het positieve aspect aan de huidige formule was een eerste klasse met zestien. Na alle ellende van de voorbije jaren willen de kleine clubs terug naar achttien, dat kan toch enkel met garanties dat er nooit nog een Moeskroenverhaal begint. Wie kan die geven? En Anderlecht moet beseffen dat je zelf alvast niet beter wordt door driekwart van je tegenstanders financieel (en dus sportief) te amputeren. Laat de Pro League beginnen met wat destijds is afgesproken: een grondige evaluatie. En anders moeten de tv-zenders maar laten weten waarvoor ze nog willen betalen: de taal van het geld is immers in ons voetbal finaal het Esperanto. opgetekend door jan hauspie