plus Hoe Kan(da)nu?

Werkelijk waardeloos tegen Zulte Waregem en Lokeren en dan zondag keizerlijk in Jan Breydel: Kanu Rubinelson dos Santos da Rocha. (na de rust) Goddelijke gratie en onverzettelijk rots op het experimentele middenveld van Anderlecht. In een goeie dag technisch superieur, heel stevig op de been, fysiek onvermoeibaar, dodelijk schot in de linker. Tegen Brugge Vadis Odjidja letterlijk uit de match gedrukt. Op de centrale positie zelfs completer dan Boussoufa die met frisse tegenzin toch beter rendeert op de flank.
...

Werkelijk waardeloos tegen Zulte Waregem en Lokeren en dan zondag keizerlijk in Jan Breydel: Kanu Rubinelson dos Santos da Rocha. (na de rust) Goddelijke gratie en onverzettelijk rots op het experimentele middenveld van Anderlecht. In een goeie dag technisch superieur, heel stevig op de been, fysiek onvermoeibaar, dodelijk schot in de linker. Tegen Brugge Vadis Odjidja letterlijk uit de match gedrukt. Op de centrale positie zelfs completer dan Boussoufa die met frisse tegenzin toch beter rendeert op de flank. Maar het is met Kanu als met die andere parel van Het Park: Matías Suárez. 't Kan vriezen of 't kan dooien. Vogelpik voor de coach, het genie heeft een onregelmatig uurrooster. Technisch (controle, versnelling bal aan de voet) kent Suárez bij Anderlecht zijn gelijke niet, zijn goal tegen Hajduk was er een voor de hogeschool van Camp Nou, maar schrijnend en aanhoudend gebrek aan regelmaat staan (voorlopig?) een plek in de kern van een Europese topclub in de weg. Als de barometer goed weer aangeeft zijn Kanu en Suarez hemelse poëzie, anders veeleer deprimerende fado. Ariël Jacobs had van de week een glazen bol: Suárez tegen Hajduk en Kanu in Brugge, twee keer top. Adembenemende klasse op de ijspiste van het Lisp: olympisch goud voor Thibaut Courtois. Een combinatie van gestalte (de huidige internationale ondergrens voor topkeepers is 1m90), sublieme reflexen, de detente van (ex-hoogspringer) Eddy Annys, verrassende soepelheid, prima voeten, perfecte relance én hij straalt de rust en maturiteit uit van een ervaren doelman. Hoge ballen plukt hij als rijpe appels uit de lucht en altijd zen. Enkel een paar jeugdpuistjes verraden dat Courtois eigenlijk nog een tiener is. In Limburg groeien topkeepers aan de bomen, meestal in Genk, soms in Sint-Truiden. Mignolet-Courtois, het doel van de Rode Duivels is voor de volgende tien jaar Limburgs grondgebied. En intussen is Elyaniv Barda weer de voetballer die Jos Vaessen destijds verleidde tot een stevig contract. De man in vorm bij RC Genk, in Lier (technisch) voetballer van een andere planeet, razend snel en onweerstaanbaar in de dribbel, zich verzoend met een rol op de flank. En het voorbije (moeilijke) jaar nooit een onvertogen woord. De Klaagmuur is in Jeruzalem gebleven, Barda is een prof en een sterk wapen voor Frank Vercauteren in de strijd om de titel die Genk moet ambiëren. Drie jaar AA Gent en nog altijd omstreden, het droevige lot van Marko Suler. Eigen schuld. Uiteraard een heel goeie centrale verdediger: sterk in duel, goeie tackle en plaatsing, sterk met het hoofd, goeie relance en intelligent. Maar er zitten bugs in het programma, bijna gegarandeerd dat ene foutje. In Rijsel stelde hij meer teleur na de match dan op het veld. De spiegel voor zelfkritiek verloren gelegd, beschuldigende vinger naar het veld, de bal en zowaar de voorbereiding (?!). De realiteit is deze: Rijsel was drie klassen te sterk voor Gent (een verrassende teleurstelling) en acht tegendoelpunten had ook gekund. Maar, tot de misser van Suler was de poort ondanks alles nog gesloten, nul-nul. Er zijn al vaker overspeelde ploegen Houdini-gewijs naar een mirakel gesparteld. De eerste goal bracht de (sneeuw)bal aan het rollen. Deemoedig het hoofd buigen, was gepast geweest. Een transfer naar Celtic versier je met prestaties die af zijn. Een tik op de vingers ook voor El Ghanassy, euforisch opgetild door (te) enthousiaste media en even naast zijn schoenen beland. Wie niet gewisseld wil worden, begint beter op de bank. Los daarvan heeft AA Gent het heel goed gedaan in Europa. In de sterkste groep van de drie Belgische clubs veel leergeld betaald in Lissabon en Rijsel, maar in het Ottenstadion drie keer spektakel gebracht en resultaat gehaald (zoals ook al tegen Feyenoord). Gent heeft in zijn (voetbal)ontwikkeling een kostbare tussensprint geplaatst. Chapeau voor Francky Dury. Wat heeft Steven Defour de goden misdaan? Meer staties op zijn kruisweg dan op die van Christus zelf. Echt niet blessuregevoelig en toch altijd geblesseerd: vorig jaar de Champions League gemist, nu weer de rest van de reguliere competitie. Trouw op post gebleven terwijl anderen hun talent mochten verzilveren en straks alweer een (intussen welverdiende) transfer op de helling. Het voetballot kan onrechtvaardig zijn. En het is een catastrofe voor Standard. Op Kortrijk dobberde het stuurloze schip zonder zijn vastberaden kapitein doelloos rond. Defour is het cement van de onervaren ploeg, de aanjager en de roerganger, alomtegenwoordig in woord en daad. Zijn afwezigheid slaat een krater op het veld, Witsel is een gedroomde en klasrijke rechterhand, maar (voorlopig?) niet de leider. Jelle Van Damme weet meteen wat hem straks te doen staat: het volk bespelen en de ploeg begeesteren. Het kan niet rap genoeg januari zijn. opgetekend door jan hauspie