PLUS Solierse defensie

Natuurlijk is Chris Janssens de meest anonieme trainer in de hoogste klasse en dat is een compliment. Geen grote uitspraken, geen geroep om extra spelers of geflirt met andere clubs. Wel hard werken en met succes: zeven keer niet verloren en de minst gepasseerde defensie van het land. Een open doekje. Zijn eerste troef om vorig jaar hoofdcoach te worden, was wellicht zijn lage loon, maar intussen is er respect voor zijn sobere werk en gunstige resultaten, met beperkte middelen. Kwalitatief is Lierse (op papier) minder dan vorig seizoen, maar de praktijk spreekt dat tegen. Weldoordachte scouting en transfers met spelers die gemotiveerd zijn. Matz Sels haalt tussen de palen een hoog niveau en voor hem verrast een nooddefensie met haar soliditeit: in se bescheiden voetballers, maar met discipline en overgave, zoals Benjamin Lambot of Miguel Dachelet, en een middenveld met o...

Natuurlijk is Chris Janssens de meest anonieme trainer in de hoogste klasse en dat is een compliment. Geen grote uitspraken, geen geroep om extra spelers of geflirt met andere clubs. Wel hard werken en met succes: zeven keer niet verloren en de minst gepasseerde defensie van het land. Een open doekje. Zijn eerste troef om vorig jaar hoofdcoach te worden, was wellicht zijn lage loon, maar intussen is er respect voor zijn sobere werk en gunstige resultaten, met beperkte middelen. Kwalitatief is Lierse (op papier) minder dan vorig seizoen, maar de praktijk spreekt dat tegen. Weldoordachte scouting en transfers met spelers die gemotiveerd zijn. Matz Sels haalt tussen de palen een hoog niveau en voor hem verrast een nooddefensie met haar soliditeit: in se bescheiden voetballers, maar met discipline en overgave, zoals Benjamin Lambot of Miguel Dachelet, en een middenveld met ook al toegewijde werkers als Thomas Wils. Aan de bal is Lierse nog onvoldoende. Aardige voetballers als Bidaoui of Yasser moeten beter kunnen. Het is nog te veel rekenen op een bevlieging van die 'Dolle' Menga. Maar Lierse vaart nu al voor het tweede seizoen op rij in rustige wateren en dat is - gelet op de enorme saneringsoperatie - gewoon goed gedaan. Twee goals en een assist voor Boubacar Diabang, een topprestatie van man in vorm David Destorme en twee overwinningen na drie keer verlies: KV Mechelen zit weer op zijn gemak. In de schaduw toch een speciale vermelding voor Alessandro Cordaro, in zijn tweede jaar bij Malinwa en zonder meer een geslaagde transfer. Klein van stuk, maar een groot hart, kwieke dribbel, slim positie kiezen voor doel, listige passing en scorend vermogen. Na een bewogen (voetbal)leven in het Zwarte Land (La Louvière, Bergen, Charleroi) was de stap naar Mechelen niet vanzelfsprekend, maar hij heeft zich toch gauw in de Mechelse harten gedribbeld. En intussen heeft Harm van Veldhoven Malinwa in geen tijd gereanimeerd met het voetbal zoals ze dat Achter de Kazerne willen zien: offensief en gepassioneerd, zoals onder Peter Maes. En met wat jong geweld als Henkens of Van Tricht. Drie Denen meebrengen uit Nederland is voor een nieuwe trainer een risico, vooral als ze onvoldoende presteren. Bij nul op negen is het voorspelbaar dat hij als eerste in het vizier van supporters en bestuur komt. Enevoldsen op de bank was een verstandig signaal van de coach. De strijdbijl ligt alweer op de bodem van de Maas. Twee gelukkige owngoals en drie punten en Trond Sollied en zijn bazen kunnen rustig voort. Het einde van een opmerkelijk verbaal steekspel tussen de trainer en het duo De Witte- Louwagie, uiteraard in de kranten. Ik vind dat een bestuur als het signalen krijgt over onrust of onvrede bij de spelers wél in een groepsgesprek de pols mag gaan voelen. De verhouding tussen de trainer en zijn voetballers is de basis voor sportief succes. De uithaal van Sollied vrijdag zou bij ongeveer elke andere club goed zijn voor een C4, maar De Witte en Louwagie kunnen ook incasseren. Dat pleit voor hen. En natuurlijk is er getwijfeld over de coach, omdat hij zijn onvrede over het transferbeleid blijft herhalen en daarmee lijnrecht tegenover zijn bazen staat. Met de uitschakeling tegen Videoton heeft Sollied ook niet gescoord en de spelers hadden best fundamentele klachten. Maar nieuw kunnen die voor het Gentse bestuur toch niet zijn. Iedereen weet dat Sollied nauwelijks aandacht besteedt aan de tegenstander en geen groot motivator is. Sollied gaat uit van eigen motivatie en discipline, en dat is al langer een probleem in de Gentse kleedkamer. Bovendien vindt zijn assistent Ferrera al veel langer dat Sollied Gent veel te offensief en met te veel risico laat voetballen. Toch twee vaststellingen in Luik: de spelers gingen vol gas en Sollied werd na afloop opvallend enthousiast geknuffeld door (de meeste van) zijn medewerkers. Dan kan je nog een tijdje voort, me dunkt. Proficiat aan de spelers van Club Brugge. Twee keer in de eigen voet geschoten: met de ondoordachte actie tegen de supporters na de derby - wie verzint zoiets - en met de wanprestatie in Bordeaux. Een collectief falen, dat laatste, van trainer en spelers. Wie vooraf het belang van een Europese match minimaliseert, hoeft niet verbaasd te zijn dat zijn spelers tijdens de match niet scherp zijn. Odjidja op de bank als je al zo veel kwaliteit moet missen, is een slecht idee en het tactisch management van de wedstrijd was niet goed. En tegelijk is het onbegrijpelijk dat voetballers die altijd praten over Europees voetbal bij de eerste afspraak ontluisterend niet thuis geven. Al was het bij meer dan een paar ook simpel een alleszeggende confrontatie met hun onoverkomelijke gebreken. De verbale kastijding door hun supporters was dik verdiend. opgetekend door jan hauspie