PLUS Het uur van de Waregem

De twee gezichten van Zulte Waregem in één week, het beste en het slechtste, maar wel twee keer een resultaat en zo kom je een heel eind. In Anderlecht flirtten de troepen van maarschalk Dury met de perfectie. De wedstrijd als het ware opgebouwd in twee bedrijven. Eerst de pionnen verstandig neergezet voor de rust, de nadruk op blokvorming en het ontregelen van de tegenstander. En na de rust ging Zulte Waregem ook vlot voetballen met veel en slim lopende mensen, uitgekiend positiespel en veel verticaliteit. Zonder dat de organisatie eronder leed. Het werk van Francky Dury was af op het veld van de club waar hij ooit nog op een shortlist stond. Een speciale vermelding daarbij voor Jens Naessens, die de Anderlechtdefensie letterlijk aan flarden liep. In de defensieve as zijn Sammy Bossut, Karel D'Haene en Steve Colpaert wellicht aan het beste seizoen uit hun carrière bezig: ontoegankelijk als Alcatraz. En door de ontbolstering van ThorganHazard staat of v...

De twee gezichten van Zulte Waregem in één week, het beste en het slechtste, maar wel twee keer een resultaat en zo kom je een heel eind. In Anderlecht flirtten de troepen van maarschalk Dury met de perfectie. De wedstrijd als het ware opgebouwd in twee bedrijven. Eerst de pionnen verstandig neergezet voor de rust, de nadruk op blokvorming en het ontregelen van de tegenstander. En na de rust ging Zulte Waregem ook vlot voetballen met veel en slim lopende mensen, uitgekiend positiespel en veel verticaliteit. Zonder dat de organisatie eronder leed. Het werk van Francky Dury was af op het veld van de club waar hij ooit nog op een shortlist stond. Een speciale vermelding daarbij voor Jens Naessens, die de Anderlechtdefensie letterlijk aan flarden liep. In de defensieve as zijn Sammy Bossut, Karel D'Haene en Steve Colpaert wellicht aan het beste seizoen uit hun carrière bezig: ontoegankelijk als Alcatraz. En door de ontbolstering van ThorganHazard staat of valt het aanvalsspel van Zulte Waregem niet langer met de prestatie van Franck Berrier. Met de kwaliteit die de West-Vlamingen al het hele seizoen brengen, moeten ze Anderlecht tot het uiterste kunnen drijven. Maar het managen van de toegenomen aandacht van pers en publiek, van de verhoogde verwachtingen en de bijzondere vorm van druk zodra een unieke prijs voor het grijpen ligt, wordt een hele opgave. In Charleroi bleef van al dat goeds alvast niets meer over. Behalve dan het topniveau van Sammy Bossut. Tegen een ploeg die zelf inzakt en snel tegenstoot, is het voor Zulte Waregem een stuk moeilijker. En zo gaan ze er nog tegenkomen, ook in play-off 1. Zulte Waregem is tenslotte een titelkandidaat, toch? De ene moet blijkbaar leeg tot op de bodem, voor die andere mag Cercle Brugge straks misschien strijden op de Heizel. De tragische paradox van de Vereniging: Cercle wint de verkeerde wedstrijden en scoort op de verkeerde momenten. In de derby werd er na de rust goed gevoetbald, maar verloren. In Kortrijk veel minder, maar was Cercle plots opportunistisch. Met de trefzekerheid van de bekercompetitie was het nu al zorgenvrij. De uitzichtloosheid van play-off 3 is een feit, dat is intussen toch ook een kwestie van kwaliteit, voorin en achteraan. De beker heeft wel weer hoop op een ommekeer gegeven. Cercle heeft nu nog twee matchen voor play-off 3 om die vast te houden. Een opleiding kleuterleider, daar is John van den Brom nu blijkbaar dringend aan toe. Het aantal kleine kinderen in de kleedkamer van Anderlecht bleek in Genk immers hinderlijk groot. De schade na een week waarin de competitieleider niet één keer kon winnen - zelfs twee keer verloor - in drie duels met concurrenten uit play-off 1 is behoorlijk groot. Paars-wit had in Genk natuurlijk net zo goed kunnen winnen, maar het voetbal was opnieuw niet goed. Zoals op een paar opflakkeringen na al de hele tijd na de winterstop. Het heeft te maken met gebrek aan vorm, aan scherpte en blijkbaar ook aan solidariteit. En dat is nog de opmerkelijkste vaststelling. Het hele seizoen leek Anderlecht een hechte vriendengroep. De balorige Biglia werd vrolijk in de lucht gegooid, de laattijdige terugkeer van Mbokani met een knipoog weggelachen. Een vrolijke bende, quoi. Maar in Genk borrelden de onderhuidse irritaties plots overvloedig op. Mbokani luidde met zijn dwaze rode kaart de uitschakeling in, maar veel zelfkritiek valt er niet te horen. Feit is dat Mbokani niet enkel te laat, maar ook humeurig is teruggekeerd van de Afrika Cup. En straks volgt nog een wekenlange schorsing, zo laat hij zijn ploeg twee keer in de steek. Milan Jovanovic had dan weer zo'n irritante avond: twee klassenflitsen, zeker waar, maar voor het overige een matige prestatie. En toch maar ruzie maken met ploegmaats en trainer. Met zijn ongeoorloofde aanval op De Sutter en vooral zijn ostentatieve weigering om een strafschop te nemen, heeft de Serviër een grens overschreden. Nauwelijks een paar weken na zijn rode kaart tegen Standard. Van den Brom is geen coach van boetes of straffen en hij staat een hiërarchie voor in de kleedkamer waarbij de bepalende spelers zich meer kunnen permitteren dan de anderen. Omdat ze nu eenmaal het resultaat bepalen. Maar bij Anderlecht doen ze dat al even niet meer en dus komt het voetvolk in opstand. Tijd voor een krachtig signaal van de coach, de publieke terechtwijzing van Mbokani was alvast een goed begin. Nieuwe zuurstof kan natuurlijk komen van Suárez, Cyriac en Vargas: drie toppers. Maar niemand die kan zeggen wanneer ze hun beste niveau gaan halen. En voor de laatste twee na zware blessures óf ze dat nog ooit zullen doen. En zo staat Anderlecht plots voor twee cruciale matchen. Anders gaat Van den Brom straks ontdekken waarom al zijn voorgangers op den duur mentaal gesloopt werden op de trainersstoel van Anderlecht. OPGETEKEND DOOR JAN HAUSPIE