radiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer piet den boer
...

radiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer piet den boer laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit.De koning van de assists scoort nu ook, het belang van Franck Berrier voor Zulte Waregem kan nauwelijks nog overschat worden. Voetbal lijkt simpel met de gouden voeten, de spelintelligentie en de werkkracht van de 'West-Vlaamse Ribéry'. Alweer niet toevallig een product van de Franse school: techniek is de basis, korte en lange passes, de dribbel met het hoofd rechtop, altijd het overzicht. Met ook Matton en Roelandts staat veel voetballend vermogen op het middenveld, naast de onvermoeibare draver Van Nieuwenhuyze. En voorin is er de snelheid van Leye. Allemaal perfect gecast voor hét handelsmerk van Zulte Waregem: de messcherpe counter. Er werd niet toevallig gewonnen van Anderlecht, Standard en Club Brugge, fijntjes gestrikt in de netten van trainer Dury. Verder dan een 'Hand van God' (met Anderlecht in Stabaek) gaat de vergelijking met Maradona niet, maar dat Sherjill MacDonald talent heeft, wisten ze destijds in Brussel ook al. De techniek van de Ajaxschool, snel, beweeglijk en doelgericht en polyvalent voor alle offensieve posities. Maar naar verluidt waren de voeten sneller volwassen dan het hoofd en dus liep z'n carrière anders dan de kwaliteiten deden vermoeden. Maar een rijpe en plichtsbewuste MacDonald is voor Roeselare het wapen van de hoop in de nog altijd lange en moeilijke strijd om het behoud. Tegen Charleroi werd er geknokt én gevoetbald op Schiervelde. Met dank ook aan het Kroatische talent Perisic, in Roeselare zonder twijfel enkel op doorreis naar hogerop. Tubeke en Roeselare: toch benieuwd of die 'vogels voor de kat' straks ook echt opgegeten raken. De beste transfer kwam uit de ziekenboeg van Germinal Beerschot, wis en zeker op weg naar de subtop, het laatste - of het voorlaatste? - kunstje van Aimé Anthuenis. Het Kiel heeft zijn tovenaar al te lang moeten missen. Daniel Cruz is poëzie op noppen: de dribbel, de versnelling, de geniale eenvoud en het overzicht. En toch is de stap naar de top nooit gezet. Regelmaat en volgehouden efficiëntie waren er te weinig, soms was hij te veel een dromerige romanticus en vooral: de mechaniek is fragiel. De Beerschotfan moet erom treuren en juichen: anders was ook Cruz al lang niet meer dan nostalgie. Welverdiende triomf in Oostende voor het goud van Standard. Zonde van de misplaatste uithaal van Mbokani: zijn zesde plaats noemde hij een teken van racisme. Het wordt stilaan de passe-partoutverklaring voor de verongelijkte zwarte voetballer, ook Aruna en Fadiga legden die plaat al op. De jury koos wellicht ook voor een donkerbruine speler om haar racistische motieven te verdoezelen, werkelijk ge-niaal! Directeur François had er begrip (?!) én een uitleg voor: Mbokani was een paar afspraken met journalisten niet nagekomen. Onzin, want bijna de helft van de stemgerechtigden komt níét uit de media. En dan al die voetballers die het een schandaal vonden dat Mbokani zo laag was ge-eindigd? Tiens, voor hun eigen Profvoetballer van het Jaar stemden ze hem zelf uit de top vijf. Mbokani was een terechte winnaar geweest, maar Jovanovic ook, net als Fellaini. En Defour dan? De helft beter dan vorig jaar en pas vijfde! De keuze voor Witsel (volgens ons meer voor het poten-tiële talent dan voor de geleverde prestaties) was hooguit een chauvinistische, voor jong Belgisch talent. Witsel (en Kom-pany, Dembélé enz.) is het levende bewijs dat Belgen ook kunnen voetballen. Dat hadden we jarenlang niet meer durven denken. Jacky Mathijssen zette hoog in met zijn publieke vraag om een extra aanvaller, vooral door de gevolgen die hij eraan koppelde als die er niet komt: dan moet Club Brugge een paar dingen vergeten. Daarmee zet hij zijn bazen mee in de wind en vraagt hij gedeelde verantwoordelijkheid als het straks verkeerd loopt. Een risico voor een trainer die al een tijd niet op de stevigste stoel zit. Tijdens de winterstop vroeg hij voetballend vermogen mét ervaring, maar hij kreeg de jeugd. Met veel talent en toekomst, maar zonder garantie op direct rendement en dat is nochtans wat Club van z'n trainer vraagt. Zijn bede om een spits is overigens terecht: Sonck is de enige zekerheid voorin, maar op de sukkel. Akpala is nu al maanden een zoekende en geen scorende spits en jongens als Chavez en Capon wegen te licht. En Club creëert toch zo moeizaam: een halfuur rond de zestien en amper een kans. En wat met Dirar, almaar meer een voetballende Harlem Globetrotter? Het is een kwestie van tijd voor zijn ploegmaats hem tackelen om de bal te krijgen. S opgetekend door christian vandenabeele