Plus Solidarnosc

Het profvoetbal maakt deze dagen kennis met een tot nog toe onbekend fenomeen: solidariteit. Het initiatief van Steven Defour was even verbazend als verheugend: het organiseren van collectief protest tegen het kerstvoetbal en de overvolle kalender. Tegen de nieuwe competitie dus. En ook de stemmen van bezorgde trainers luiden unisono. Een ontwikkeling, pril nog, maar hopelijk de kiem voor echte vakbewegingen. Egoïsme en desinteresse maken al jaren dat spelers of trainers geen volwaardige gesprekspartners zijn, wegens enkel bekommerd om de eigen ploeg of prestatie en zelden oog hebbend voor het algemene belang of de verre toekomst.
...

Het profvoetbal maakt deze dagen kennis met een tot nog toe onbekend fenomeen: solidariteit. Het initiatief van Steven Defour was even verbazend als verheugend: het organiseren van collectief protest tegen het kerstvoetbal en de overvolle kalender. Tegen de nieuwe competitie dus. En ook de stemmen van bezorgde trainers luiden unisono. Een ontwikkeling, pril nog, maar hopelijk de kiem voor echte vakbewegingen. Egoïsme en desinteresse maken al jaren dat spelers of trainers geen volwaardige gesprekspartners zijn, wegens enkel bekommerd om de eigen ploeg of prestatie en zelden oog hebbend voor het algemene belang of de verre toekomst. Pas toen ze over betonnen velden schoven of door de modder ploeterden, zijn de voetballers wakker geschrokken. De bezwaren, problemen en gevaren van de nieuwe competitie hebben eenzame predikers in de woestijn anderhalf jaar geleden al op een rij gezet. Zonder gehoor. Voetballers (en trainers) betalen straks de prijs voor hun apathie: een krachtig en collectief njet toen had veel voorspelbaar onheil kunnen voorkomen. Nu klagen dat je toen niet werd gehoord, is te simpel. Het debat heeft destijds lang genoeg geduurd, het was voor de voetballers/trainers enkel een kwestie van zich er ongevraagd in te mengen. De prijs is nu wintervoetbal en een overvolle kalender, één jaar en dan samen de straat op met de vriendelijke, doch dwingende eis: afschaffen die handel! In de donkere schaduw van de fonkelende sterren van Sclessin rendeert in alle stilte de noeste werker: Igor De Camargo. Een zeldzame combinatie van klasse, bescheidenheid en ontwapenende vriendelijkheid. Net als zijn maat Defour een haperende kennismaking gehad met Bölöni, maar intussen cruciaal in het systeem van de coach. Op Kortrijk werd hij node gemist. Onvervangbare pion met zijn specifieke kwaliteiten: hardwerkende spits én middenvelder, doelpunten en assists, unieke detente en kopspel. Een oase van rust midden in de broeihaard van grote ego's bij Standard. Altijd rustig en eerlijk in de analyse, hoogst zelden een onvertogen woord. In het Frans en het Nederlands, ook nog eens het voorbeeld van perfecte integratie. Helaas beloond met nul punten voor de Gouden Schoen. Mea culpa. Met vertraging toch felicitaties van deze eenmansjury. Maar nu wel terecht Rode Duivel, het ontbrekende stuk in de puzzel van René Vandereycken. 's Morgens tijdens het ontbijt sprak een boze trainer op de radio en nadien vroeg mijn immer aandachtige dochter Hannah (7): "Papa, neuken, wat is dat?" Teletekst en Sporza.be waren een dag lang 16+ en Geert Hoste noteerde het tevreden in z'n boekje. Michel Preud'homme leverde door z'n frustratie een quote voor het jaaroverzicht en de eeuwigheid. Niet goed te praten, maar wel enkel een gevolg van een pijnlijke woordkeuze in een vreemde taal. Want in contrast met zijn agressieve gedrag in Charleroi (voor mij veel kwalijker) was hij rustig en beheerst. En zaterdag was er al humor: op de bank met een (Gentse) strop om de nek, als (stil!) symbool voor 'de fiere weerstand tegen tirannie of misplaatste autoriteit'. Zijn voorzitter ging nog een stap verder, met als verzwarende omstandigheid dat het al een dag na de feiten was. Maar de aanblik van zijn onpeilbaar ontgoochelde spelers had hem helaas opgenaaid. En toch heeft hij geen keuze: zwijgen is de prijs die hij móét betalen voor het voorzitterschap van de Pro League. Termen als vervalsing, incompetentie of bescherming klinken nog kwalijker uit de mond van een topman. De uitleg over de pet gaat daarbij niet op en excuses maken het niet goed. Zijn emoties maken Ivan De Witte menselijk en aantrekkelijk en hebben helemaal niets van doen met zwak leiderschap. Maar na eerder al zijn uitspraken over De Bleeckere is dit de laatste uitschuiver die hem door zijn collega's in de Pro League wordt vergeven. De reden voor hun begrip is tweeledig: ze hebben zelf allemaal al hetzelfde gedaan en vooral, er is consensus over de kwaliteit van het werk van De Witte als voorzitter. AA Gent speelt intussen echt goed voetbal en heeft alles om dé ploeg van de terugronde te worden. Poppenkast aan de kant heeft het daarbij echt niet nodig. Goed nieuws voor de fans van Anderlecht: de toegangsprijzen worden gehalveerd. Ze betalen vanaf nu enkel voor de duur van de prestaties van hun idolen, met voorsprong de best betaalde parttimers van het land (copyright LDH). Half werk is de norm in het Park. Solidariteit en het groepsgevoel zouden het verschil maken in de titelstrijd met de botsende ego's van Standard, zo luidde het na Kortrijk. Holle woorden. Met dit niveau bij Anderlecht is er over anderhalve week geen titelstrijd meer. S opgetekend door jan hauspie