Plus Prinsenpark

Het Park kon eindelijk nog eens juichen om een prins: Mbark Boussoufa. Wel pas na de rust echt aan de bal, maar veel bepalender kun je als sleutelspeler moeilijk zijn, twee doelpunten en een assist. Zijn tweede goal was ronduit schitterend: slim afhaken en totale beheersing bij de trap. En een voet in nagenoeg elke gevaarlijke aanval. Daarbij opvallend, telkens vanaf de linkerkant, hoewel centraal geposteerd. Zijn beste matchen speelt Boussoufa op links, recentelijk nog op Mechelen of vorig jaar in zijn Europese topmatch in Bordeaux. Daar moet hij zelf nog van overtuigd worden. En hij is een waardige ambassadeur van Anderlecht: welbespraakt, een gevatte repliek en geen chagrijn ondanks de kritiek. Die buitenlandse transfer is ook geen obsessie, mogelijk een intelligente inschatting van het eigen potentieel.
...

Het Park kon eindelijk nog eens juichen om een prins: Mbark Boussoufa. Wel pas na de rust echt aan de bal, maar veel bepalender kun je als sleutelspeler moeilijk zijn, twee doelpunten en een assist. Zijn tweede goal was ronduit schitterend: slim afhaken en totale beheersing bij de trap. En een voet in nagenoeg elke gevaarlijke aanval. Daarbij opvallend, telkens vanaf de linkerkant, hoewel centraal geposteerd. Zijn beste matchen speelt Boussoufa op links, recentelijk nog op Mechelen of vorig jaar in zijn Europese topmatch in Bordeaux. Daar moet hij zelf nog van overtuigd worden. En hij is een waardige ambassadeur van Anderlecht: welbespraakt, een gevatte repliek en geen chagrijn ondanks de kritiek. Die buitenlandse transfer is ook geen obsessie, mogelijk een intelligente inschatting van het eigen potentieel. Nog opgevallen: de waarde van Jonathan Legear. Uitstekende vrije trappen, het gevaar Marcos achterin gehouden en (ook pas na de rust) bepalend met zijn acties. Rode Duivel worden gaat wellicht nog even duren: zijn recente sollicitatiebrieven waren nogal ongelukkig. Het verticale klassement van Vandereycken is nu zijn deel. Nog eens ouderwets kunnen genieten van Walter Baseggio, met dank aan RC Genk dat het voor hem geknipte tempo ontwikkelde, namelijk: geen. Als in zijn beste dagen de bal vrijmaken, passing op maat, kort en lang, perfect gesneden voor de supersnelle Ouali. En zelfs ontroerend hard zijn best gedaan in de recuperatie. Nostalgie overvalt op zo'n dag de waarnemer, naar zijn topprestaties in de Champions League, maar ook droefheid over zoveel verkwisting van talent. Genk heeft trouwens zijn eigen versie: Dániel Tözsér. Sierlijke voetballer, gave techniek, precieze trap, maar geen rendement: veel te lang aan de bal, veel breed en een slakkentempo. Tom De Mul wachtte zich voorin een ongeluk op de bal. Midden in het treurspel in vele bedrijven bij Club Brugge zorgt Vadis voor wat troost. Ondanks nog wat fysieke achterstand nu al de motor op het middenveld met overzicht, techniek en actieradius. Een nachtmerrie voor Anderlecht is behoorlijk realistisch: hun eigen parel eerst enkele jaren de patron bij de concurrent en nadien voor behoorlijk veel geld naar het buitenland. Het voorbije anderhalf jaar liep de rode bolide hooguit een schrammetje op, van de week volgde een pijnlijke dubbele crash. Hoogst interessant wordt het om te zien hoe ze in Luik aan damage control doen. Braga was zonder twijfel de grootste desillusie. Met onderschatting had het helaas niets te maken. Braga was vooraf ontleed tot de kleur van de ogen toe, maar Standard werd opgerold zoals het dat eerder zelf deed met Sevilla of Sampdoria, en met dezelfde troeven: techniek, tactiek en fysiek. Maar dan een versnelling hoger. Een toptrainer maakte te midden van de Europese euforie rond Standard al dit voorbehoud: afwachten wat het wordt als de tegenstander straks het (veel hogere) ritme bepaalt, voor de topclubs begint Europees voetbal pas na Nieuwjaar. De eerste confrontatie viel tegen en Braga is dan wel echt goed, maar geen absolute top. Onyewu krijgt de indruk niet weggespeeld dat hij zonder Sarr in toppers verloren loopt, de Gouden schoen knelt Witsel om de voet en het idee dat de kern van de Rouches rijker was dan gedacht, was verkeerd: genoeg voor Tubeke of Roeselare, niet voor Braga of Anderlecht. Met een stukje van die berg geld voor Fellaini had een nieuwe linksachter wel gemogen. En toch, ook als het morgen eindigt, mag de prestatie van Standard niet geminimaliseerd worden. De Rouches hebben het land begeesterd en het zijn fierheid op de internationale scène teruggegeven. Dat sommigen daarbij al tot in Istanbul keken, is hen vergeven. Nu volgt misschien wel de moeilijkste uitdaging voor de vakman Bölöni: zorgen dat er door de desillusie geen kortsluiting ontstaat in het spanningsveld van de Luikse kleedkamer. Slecht moment voor de gastvrije Open Deur in Tubeke: vier keer verlies en 18 goals tegen. Degradatiecijfers. Het elftal heeft zijn verbetenheid weer ingeleverd, het spel lijkt verontrustend veel op dat van de naïeve entree op het hoogste niveau in de zomer. En Dender maakt het zich nóg moeilijker dan het al is door intern geruzie: gênant om te zien hoe Boskamp en zijn assistent Asselman mekaar geen blik gunnen. In Roeselare vinden ze het best zo: met de onversneden klasse van McDonald en Perisic is Houdini straks misschien wel een West-Vlaming. S opgetekend door jan hauspie