Mannen van Gent

Het volkstheater La Gantoise heeft zijn deuren gesloten. Jammer (voor de journalisten), want dat waren nog eens tijden. Ze smulden van de onderhoudende opvoeringen met de voorzitter, de manager en de trainer in schitterende vertolkingen van een uniek verbaal steekspel. Goeie kopij gegarandeerd. Vandaag is AA Gent opvallend zen (een occasionele uithaal naar een scheidsrechter niet te na gesproken). Uiteraard een positieve ontwikkeling. Ook nu waren er nochtans kansen genoeg om ongerust of ongeduldig te zijn, maar ze lieten ze sereen voorbijgaan. De term 'project' is bij Gent geen modewoord. Michel Preud'homme kwam met veel krediet dankzij zijn reputatie als topspeler en kampioenenmaker en dat garandeerde hem het comfort dat bijvoorbeeld Hein Vanhaezebrouck (de andere kandidaat) nooit had gehad. En de intelligente Michel Louwagie herkent natuurlijk degelijk werk als ...

Het volkstheater La Gantoise heeft zijn deuren gesloten. Jammer (voor de journalisten), want dat waren nog eens tijden. Ze smulden van de onderhoudende opvoeringen met de voorzitter, de manager en de trainer in schitterende vertolkingen van een uniek verbaal steekspel. Goeie kopij gegarandeerd. Vandaag is AA Gent opvallend zen (een occasionele uithaal naar een scheidsrechter niet te na gesproken). Uiteraard een positieve ontwikkeling. Ook nu waren er nochtans kansen genoeg om ongerust of ongeduldig te zijn, maar ze lieten ze sereen voorbijgaan. De term 'project' is bij Gent geen modewoord. Michel Preud'homme kwam met veel krediet dankzij zijn reputatie als topspeler en kampioenenmaker en dat garandeerde hem het comfort dat bijvoorbeeld Hein Vanhaezebrouck (de andere kandidaat) nooit had gehad. En de intelligente Michel Louwagie herkent natuurlijk degelijk werk als hij het ziet. Nochtans ging het moeizamer dan Preu-d'homme vooraf had gedacht: de spelerskern van Gent bevatte minder kwaliteit dan hij als tegenstander had ingeschat. Dus was het behelpen voor de winterstop en gericht inkopen halverwege, een pluim voor de onnavolgbare koopmanskunst van de manager. Voorts onderscheidt Gent zich van enkele andere topclubs door visie op het veld: achter het voetbal van Preud'homme zit altijd een idee. Een tovenaar uit Costa Rica doet de rest. Met voorsprong het strafste exportproduct van ons voetbal: Erik Gerets. De leeuw voelt zich perfect in het eeuwige circus van Marseille, hij schrijdt als een keizer over la Canebière. Niet toevallig is Gerets de Hollander onder de Belgische trainers: complexloos, overtuigd van zijn eigen ideeën, meesterpsycholoog (hoe hij vorig jaar Cissé tot leven wekte, was straf) en gecontroleerd emotioneel betrokken. Goed getimed slaan en zalven, de vedetten op een piëdestal of op de bank. Een uitstekende wedstrijdcoach: beslissend ingrijpen onderscheidt nog altijd een goeie van een grote trainer. En de Franse pers hangt aan zijn lippen, steevast een goed verhaal. Gerets was altijd voorbestemd om Standard kampioen te maken, maar hij gaat het straks met Marseille doen: de overtreffende trap. Na de sigaret van Raymond Goethals, nu de sigaar van Erik Gerets. Rokende Belgen, meer moet dat voor l'OM niet zijn. De tovenaar van Het Kiel heeft zijn magische kracht verloren, ergens onderweg op de A12 naar Brussel. Hernán Losada kraakt in een ongelijke strijd met demonen in zijn hoofd, hij voetbalt met een loden bol aan de voet. De twijfel regeert, de ergste vijand voor de intuïtieve balvirtuoos, de artiest is wanhopig op zoek naar zijn naturel. Losada tegen (uitgerekend) Germinal Beerschot deed pijn aan de ogen én het hart. Meer nog fado dan tango. Hij leek zo weggelopen uit een gedicht van zijn bekroonde landgenoot Juan Gelman: desolaat eenzaam en verscheurende melancholie in zijn donkere blik. De tocht naar de zijlijn bij zijn onvermijdelijke wissel had hij liefst ondergronds afgelegd. Het is een mysterie, Losada ontkomt dus ook niet aan de vloek van het Park: uitstekende voetballers verliezen hun kwaliteiten als ze bij Anderlecht komen. Want op papier is hij echt wel een speler voor paars-wit (op gras voorlopig niet). Technisch uitstekend, verticale dribbel, scorend vermogen, werklust en intelligent op en naast het veld. Losada kan moed putten uit het verhaal van Jan Polák, die heeft ook zijn tijd genomen om door te breken. Met dit verschil: Polák mocht in de basiself blijven zoeken naar zijn goeie vorm, Losada zit op Daknam gewoon weer op de bank. Niets is gevaarlijker dan ten strijde trekken in verspreide slagorde. In de intussen onverkwikkelijke trainershistorie heeft Club Brugge zich van zijn smalste kant getoond, het imago kan straks een oppoetsbeurt gebruiken. Het afscheid van Jacky Mathijssen mist stijl en fatsoen, terwijl de trainer zelf recht overeind blijft in wat een mentaal onwerkbare situatie is. Een duidelijk signaal had vorige week al gemoeten, maar niemand die het kan/wil geven. Michel D'Hooghe heeft zijn krachtige greep op de club gelost en het is nu drummen met de ellebogen richting macht. Interne besprekingen worden doelbewust gelekt: ofwel om zich interessant te maken, ofwel om Mathijssen te destabiliseren. Want de coach had al veel langer dan vandaag tegenstanders. En ook de beschadiging van Adrie Koster is al ingezet en die is nog niet eens aangeworven. Trouwens, als straks een strenge Nederlander een evaluatie maakt van het spelersmateriaal, wordt het even slikken. Wie bijvoorbeeld Dahmane binnenhaalt om het spitsenprobleem op te lossen, wijst best toch niet enkel naar de trainer als oorzaak van de malaise. S opgetekend door jan hauspie