Plus Requiem voor de Duivels

Duivels zijn niet altijd op hun gemak in de hel, zo bleek nog een keer in Zenica. Maar niet getreurd: een nieuwe bondscoach en 2012 wordt kinderspel, toch? Helaas, de praktijk is wat gecompliceerder. Het ontslag van Vandereycken is logisch: slechte resultaten, een fatale misrekening tegen Bosnië en een onwerkbaar klimaat door verzuurde verhoudingen. Het (mogelijk) grote voordeel voor de Rode Duivels is dat al het negativisme en de kritiek geconcentreerd zijn op de bondscoach. Dat is natuurlijk niet ernstig, maar daardoor klaart bij zijn vertrek de lucht wel in één klap weer op. In de keiharde aanpak van VDE door de media was ook elke nuance zoek. Journalisten verwijten de bondscoach cynisme, dedain en misprijzen maar hebben hem wel met dezelfde houding afgemaakt. Ter verdediging daarvan geldt wellicht de speelplaatslogica: 'Hij is begonnen.' Wie in de analyse zijn persoonlijke afkeer niet kan uitschakelen, is niet goed bezig.
...

Duivels zijn niet altijd op hun gemak in de hel, zo bleek nog een keer in Zenica. Maar niet getreurd: een nieuwe bondscoach en 2012 wordt kinderspel, toch? Helaas, de praktijk is wat gecompliceerder. Het ontslag van Vandereycken is logisch: slechte resultaten, een fatale misrekening tegen Bosnië en een onwerkbaar klimaat door verzuurde verhoudingen. Het (mogelijk) grote voordeel voor de Rode Duivels is dat al het negativisme en de kritiek geconcentreerd zijn op de bondscoach. Dat is natuurlijk niet ernstig, maar daardoor klaart bij zijn vertrek de lucht wel in één klap weer op. In de keiharde aanpak van VDE door de media was ook elke nuance zoek. Journalisten verwijten de bondscoach cynisme, dedain en misprijzen maar hebben hem wel met dezelfde houding afgemaakt. Ter verdediging daarvan geldt wellicht de speelplaatslogica: 'Hij is begonnen.' Wie in de analyse zijn persoonlijke afkeer niet kan uitschakelen, is niet goed bezig. En er heeft in het dubbele échec tegen Bosnië wel meer gespeeld dan de onbetwistbare fouten van de bondscoach. Gewaardeerde ex-internationals missen bij de spelers (jong en ouder) het heilige vuur, de grinta die meer nog dan elders de basis is in het internationale topvoetbal. De nationale ploeg is eigenaardig genoeg niet het allerhoogste. De focus is onvoldoende. En de confrontatie met de harde wetten van het internationale voetbal was hard. Ook onder de volgende bondscoach moet die stap nog worden gezet. Maar het geloof in deze generatie moet wel intact blijven, zonder blinde euforie blijft er nog altijd veel kwaliteit over. Op een propere lei en met een eenvoudig concept moet deze ploeg opnieuw kunnen voetballen: nieuw krediet haalt het lood uit de vleugels. En het is tijd voor een hoofdrol voor Steven Defour, op het veld (op z'n beste positie) en ernaast. Dat vertrouwen moet de nieuwe coach hem geven, in Luik heeft hij het niet beschaamd. En nu de bodem toch is bereikt, is enige introspectie bij de bond op zijn plaats. De technische commissie leidt ondanks een paar goede mensen aan bloedarmoede. Naast het bewezen vakmanschap van Herman Wijnants is er nood aan een paar ex-Rode Duivels met visie, die op niveau met een bondscoach kunnen discussiëren en oplossingen aanreiken. Preud'homme was zo iemand. Gert Verheyen, Marc Degryse, Walter Meeuws, Erwin Vandenbergh, Marc Wilmots, enfin, keuze genoeg. Benieuwd of het ervan komt, dan is de duik in deze poel van doffe ellende niet voor niets geweest. Een pluim voor de beheersing van de Kortrijkse familie na nog maar eens 'pech' met een scheidsrechterlijke beslissing. Want het kostte haar in Mechelen die ene overwinning die de club dringend nodig heeft om weer vrijer te ademen. En het is nu toch echt te veel voor Corneel. Het cliché dat aan het eind voor en tegen in evenwicht is, heeft om overeind te blijven nog een flinke inhaalbeweging voor de boeg. Het zal dus de komende weken onterechte strafschoppen en buitenspeldoelpunten gaan regenen in het voordeel van Kortrijk. En dat is maar goed ook, want een eventuele degradatie zou doodzonde zijn. Een gemiste kans om aan alle volgende nieuwkomers in eerste te tonen dat je niet noodzakelijk moet knotsen of betonneren om te overleven. Kortrijk was/is een verademing: weinig centen, gezond beleid, beperkte ploeg en toch altijd de huisstijl met offensief en verzorgd voetbal trouw gebleven. Zelfs toen het na Nieuwjaar allemaal minder was door vormverlies, blessures en degradatiestress. En omdat cynisme goed gedijt in het voetbal is misplaatst leedvermaak nu het lot van de architect, Hein Vanhaezebrouck. Negen matchen niet gewonnen: de sneren zijn voorspelbaar en vooral terug te brengen tot scorebordjournalistiek (of -analyse). Dan kan je enkel onbegrijpend het hoofd schudden en hopen dat Magere Hein z'n zeis niet zwaait. De droom van Georges Leekens is uitgekomen: hij traint nu een club uit de Champions League, wel het Aziatische doorslagje. Bijna aanbeland in Mekka, helaas niet dat van het voetbal. Medelijden hoeft niet, wegens oud en wijs genoeg en een zak geld ter compensatie, maar de keuze voor de woestijn is er toch een van de gekraste ziel. Na AA Gent hoopte Leekens op een Belgische topclub, het werd een weinig fraaie landing op Daknam. En nu drijft het besef dat het er niet van gaat komen hem naar Saudi-Arabië. Jammer, maar wel zijn eigen fout: zijn imago speelt hem parten en ook conflicten uit het verleden. Zoals in Brugge, waar de aftredende voorzitter een terugkeer in de weg staat. En zijn reputatie van weinig avontuurlijke trainer is na anderhalf jaar Lokeren onverwoestbaar geworden. De trap die Roger Lambrecht hem nog gaf (nu wil ik een trainer die beter voetbal brengt) helpt ook al niet. Leekens zit nu in een gouden kooi: benieuwd of er hier ooit nog een grote poort opengaat, waardoor hij kan terugkeren. S radiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer piet den boer laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit.opgetekend door jan hauspie