radiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer piet den boer laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit.
...

radiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer piet den boer laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit. Herkent iemand dit Lokeren nog? Opmerkelijk snel heeft de nieuwe coach zijn elftal een nieuw gezicht gegeven. Op Standard hadden trouwe Daknamwatchers al hun ogen uitgewreven bij het 'hoge' spel van Lokeren na de rust (weliswaar bij een achterstand) en in eigen huis wordt er nu echt aangevallen. Voor iemand een ezelsstamp overweegt aan Georges Leekens, toch dit: Jankovic heeft de geduldig ingeslepen organisatie van zijn voorganger wel degelijk behouden - ook in Brugge hield hij de ruimte klein - maar ze staat hoger en hét grote verschil ligt in het spel met de bal. Verzorgde combinaties over veel stations om eruit te komen. En de gedurfde keuze voor de jeugd, door omstandigheden, maar toch. Lokeren ontdekt Stijn De Wilde (20) als een sterke, hardwerkende en scorende spits en Nill De Pauw viel op door zijn vista, werkkracht en goeie voeten. Er zit muziek in voor volgend seizoen: Muslin was al god op Daknam, maar wel één met streken. Zijn leerling is misschien wel een correctere versie en dan heeft Roger Lam-brecht zijn beste transfer al gedaan. En intussen heeft Georges Leekens al in het zand gebeten. Zo'n vernedering vlak voor zijn zestigste verjaardag had hij zichzelf moeten besparen. Wie zijn hoofd in de schoot van een prins legt, kan het wel eens verliezen. Dat Erik Gerets dat maar goed in zijn oren knoopt. Onderscheiding voor het bijzondere seizoen van Zulte Waregem en grote onderscheiding met felicitaties van de jury voor de prestatie tegen Standard. Uitblinkers genoeg: Sammy Bossut, sublieme reflexen en opvallend cool tussen de palen, jong en Belgisch, net als zijn overbuur Sinan Bolat, straks een verbeterde versie van Logan Bailly. De werkers in de schaduw zoals Stijn Minne: altijd ergens een voet in en sober in het uitvoetballen. Of de slimme Steve Colpaert, Witsel en Defour liepen er zich voor de rust een ongeluk door. Roelandts en Berrier blijven een lust voor het oog, Meert heeft altíjd afspraak met Standard en voorin stond een beresterke Ernest N'For. Bij Gent vanaf de flank nooit gerendeerd, maar nog altijd node gemist bij Kortrijk en niet toevallig onder de vleugels van Francky Dury ontbolsterd. De naam Leye valt nog amper. Een permanente gesel voor de burcht Onyewu- Sarr, balvast, veel beweging en snelheid en doelgericht. En veel lef, dat toonde hij al met zijn stifter op het Kiel. Donkere spitsen gedijen blijkbaar goed op de oevers van de Gaverbeek. Zo hou je het ook spannend: samen met de neus tegen de grond. Anderlecht mispakte zich pijnlijk aan de bloeddorstige viriliteit en de overlevingsdrang van Tubeke. Die groeven nog één keer de strijdbijl op (letterlijk te nemen), maar voetbalden na de inbreng van Karaça ook goed. Gestorven met de borst vooruit. Applaus daarvoor. Anderlecht liet zich verleiden tot het gevecht, Polák verbaasde niet voor het eerst door arrogant en ongecontroleerd agressief spel: de ploeg betaalt de tol (15 miljoen euro?!). Het is ook opletten dat de afhankelijkheid van De Sutter (niet in de match) geen Frutosiaanse vormen aanneemt, dat kan toch echt niet de bedoeling zijn. Standard was in Waregem lijkbleek voor de rust. De grote durfal Bölöni was bang van Zulte Waregem, wat een ontnuchtering na al die branie in Europa. En opvallend snel borrelden na de match de onderlinge irritaties en frustraties op. Defour maakte (terecht) zijn beklag over de apathische spitsen, maar vooral Jovanovic liet zich alweer vangen aan zijn individualisme met persoonlijke aanvallen op de ploegmaats. Zoals al eerder gezegd: een explosieve cocktail daar in Luik. En de lont brandde al, maar in Tubeke gooide Anderlecht er zelf een emmer water over. Opmerkelijk toch, hoe bruusk Roeselare opnieuw uit zijn droom is ontwaakt. Van de ene metamorfose naar de andere. In nauwelijks drie weken blijft niets meer over van dat sterke blok dat met unieke solidariteit en enthousiasme en snel en goed én doeltreffend voetbal het onmogelijke ging waarmaken. Perisic en McDonald lijken stilgevallen (mede door blessures) en dan blijkt dat te grote afhankelijkheid van slechts enkele spelers riskant is. Want met het vormverlies van de sleutelspelers is ook het heilige vuur gedoofd: op Westerlo was de ziel verdwenen. En Dennis van Wijk kan zijn irritatie niet verstoppen, zijn harde werk dreigt te verdampen en dan wordt hij verraden door zijn temperament: Hollands hard in de publieke confrontatie met zijn spelers. Een risico, vooral met huurlingen als steunpilaren. Hún grote ambitie is al waargemaakt: de terugkeer op het voorplan en best wat mogelijkheden voor betere clubs volgend seizoen. Voor de strijd om het behoud, via een eindeloze eindronde (extra maand werk) dan nog, kan je ze maar beter gemotiveerd houden. Dat wordt een moeilijke evenwichtsoefening voor een impulsieve persoonlijkheid als Van Wijk. S opgetekend door jan hauspie