Bolat! Sinon ...

De grootste troef in handen van Laszlo Bölöni voor de testmatchen heet Sinan Bolat. Een nieuwe vrucht geplukt van het tweede (gratis) opleidingscentrum van Standard, in Genk. Na amper een paar weken al de présence van een ancien, imposante verschijning, geweldige reflexen, veelbelovend op hoge ballen en verbazend cool in alle omstandigheden. Een nieuwe Bailly, maar dan zonder kuren, zo lijkt het. Alweer een pluim op de hoed van de Genkse keeperstrainer Guy Martens. En voor Standard een perfect getimede ontdekking, want de voorbije paar matchen lijkt het tandvlees in zicht voor de Rouches. De frisheid en snedigheid zijn uit het spel verdwenen, op het onevenwichtige middenveld speelt Bölöni met vuur - Bolat voorkwam al twee keer dat dit werd afgestraft - en in Waregem en Gent miste Standard de branie waarmee het onder andere Liverpool of Sevilla afblufte. En de klap van ...

De grootste troef in handen van Laszlo Bölöni voor de testmatchen heet Sinan Bolat. Een nieuwe vrucht geplukt van het tweede (gratis) opleidingscentrum van Standard, in Genk. Na amper een paar weken al de présence van een ancien, imposante verschijning, geweldige reflexen, veelbelovend op hoge ballen en verbazend cool in alle omstandigheden. Een nieuwe Bailly, maar dan zonder kuren, zo lijkt het. Alweer een pluim op de hoed van de Genkse keeperstrainer Guy Martens. En voor Standard een perfect getimede ontdekking, want de voorbije paar matchen lijkt het tandvlees in zicht voor de Rouches. De frisheid en snedigheid zijn uit het spel verdwenen, op het onevenwichtige middenveld speelt Bölöni met vuur - Bolat voorkwam al twee keer dat dit werd afgestraft - en in Waregem en Gent miste Standard de branie waarmee het onder andere Liverpool of Sevilla afblufte. En de klap van Mbokani na twee minuten en zonder aanleiding is verontrustend. Maar Standard heeft het kwaliteitsverlies wel gecompenseerd met een grote solidariteit, veel karakter en een ijzeren defensieve discipline. Samen met de mentale boost van het slot in Gent geen onbelangrijke elementen voor de zenuwslopende epiloog. Iedereen legt de druk nu in Brussel: de titel móét voor Anderlecht. Standard heeft zijn applaus voor zijn seizoen al verdiend, Anderlecht is zelfs bij een 30e titel veroordeeld tot 'proficiat, maar'. Het is niet enkel het lot van een club die altijd aan de top staat, het is ook de tol voor te lang te weinig dit seizoen. Maar: een onverdiende titel is nog nooit uitgereikt. Driewerf hoera voor KVK! Het behoud voor Kortrijk is een overwinning voor het voetbal, hét voorbeeld voor alle volgende nieuwkomers in eerste klasse dat je ondanks heel beperkte financiële en sportieve middelen toch met positief voetbal en geloof in de eigen visie kunt overleven. Het heeft Kortrijk nochtans echt niet meegezeten, niet met blessures en niet met de scheidsrechters. En het kan dus ook zonder het traditionele trainersontslag, chapeau voor de koelbloedigheid van het bestuur. Het volgende seizoen wordt helaas wel voorspelbaar moeilijk (voor de nieuwe coach): dan zal gauw blijken wat een krachttoer Hein Vanhaezebrouck en zijn jongens hebben uitgehaald. Wel jammer voor Dender, maar wie tegen het al veroordeelde Bergen en een uitbollend Charleroi thuis 1 op 6 haalt, doet natuurlijk zelf het licht uit. Hoe zit dat nu met Aimé Anthuenis op het Kiel, want het schimmenspel rond de contractverlenging begint wel redelijk gênant te worden. U weet wel, Anthuenis, drievoudig Trainer van het Jaar, drie keer landskampioen en tweede ronde gehaald in de Champions League. Onder andere. En dit seizoen nog het klinisch dode Germinal Beerschot gereanimeerd, daar is iedereen het toch over eens. Enfin, tot een maand of twee geleden toch. Hoewel, toen al was dat nieuwe contract voor de coach voor een paar Beerschotbestuurders vooral onvermijdelijk, meer dan wenselijk. Want Ernie Brandts stond al klaar en Aimé had met zijn eigengereide optreden al op wat tenen getrapt. Maar de spelers vroegen erom, de supporters eisten het en met tien matchen zonder verlies kreeg het bestuur iets anders niet verkocht. Nu, zes nederlagen in acht duels later, liggen de kaarten anders. Een eindeloze lijst met voorwaarden herleidt Anthuenis als trainer de facto tot een marionet, die nog net zijn ploeg mag opstellen en wissels doorvoeren. Bij het opstellen van de trainingsschema's en de voorbereiding op het nieuwe seizoen werd hij niet geraadpleegd, van transfers weet hij niets af. Dat lijkt verdacht veel op een georkestreerde exit. En in al zijn koppigheid doet Anthuenis ook geen enkele moeite om de verstandhouding te verbeteren. Het is doodzonde dat hij in de herfst van zijn carrière nog zo behandeld wordt en het is onbegrijpelijk en pijnlijk dat Anthuenis, met zijn status en palmares, er niet gewoon zelf voor bedankt. En dan ben ik benieuwd of er een andere trainer is die op het Kiel gewillig aan de ketting wil. Of gelden de voorwaarden alleen voor Anthuenis? De verkiezing van Scheidsrechter van het Jaar past de ontwapenend sympathieke Jérôme Efong Nzolo als gegoten, want de uitslag is nu al een paar jaar om te lachen. Nzolo is echt wel een veelbelovende ref, maar hij moet de verwachtingen wel nog inlossen. Hij had een matig seizoen met te veel matchen waarin een lach en een schouderklop niet volstonden. Gelukkig is Nzolo de eerste om zijn trofee te relativeren. Maar het is wel oneerlijk jammer voor Paul Allaerts, dit jaar echt top (waarom was die niet in Gent zaterdag?!) en Frank De Bleeckere, internationale topper en straks misschien in de CL-finale. Dat onze voetballers straks maar twee keer nadenken eer ze nog opmerkingen maken bij de uitslag van de Gouden Schoen. S opgetekend door jan hauspie