STVV goes back to basics

Geen idee of Guido Brepoels in privékring wel eens een Belga opsteekt en zijn haar in de brillantine zet, maar net als in de gloriedagen van wijlen Raymond Goet- hals is Stayen weer nen echten terreng veuj de football. Zaterdag deed STVV zijn naam als Anderlechtkiller alle eer aan, met als bonus de eerste koppositie in eerste klasse sinds het seizoen 1965/66.
...

Geen idee of Guido Brepoels in privékring wel eens een Belga opsteekt en zijn haar in de brillantine zet, maar net als in de gloriedagen van wijlen Raymond Goet- hals is Stayen weer nen echten terreng veuj de football. Zaterdag deed STVV zijn naam als Anderlechtkiller alle eer aan, met als bonus de eerste koppositie in eerste klasse sinds het seizoen 1965/66. Hoe ze dát klaarspelen? Simpel: volgens een klassiek, oerdegelijk recept. Ze gaan back to basics. Zo verscheen voor de zesde keer hetzelfde elftal aan de aftrap. Andere ingrediënten zijn de goede organisatie, de onvoorwaardelijke teamspirit en de juiste cadans in het devies "aanvallen als het kan, verdedigen als het moet". Verder proberen de Limburgers met zo weinig mogelijk tussenstations bij het doel van de tegenstander te komen. Getuige de 2-0: twee passes volstonden om Sidibe alleen voor Proto te zetten. Met Sidibe en Chimedza heeft STVV een duo dat bij een counter in staat is vijf man aan de praat te houden. En de steun laat nooit lang op zich wachten: backs Wagemakers en Odoi denken vooruit zodra het kan, flankspelers Wilmet en Alex houden het spel breed. Laatste, onontbeerlijke element in de successtory: een tikkeltje geluk. Zowel Mechelen als Anderlecht kreeg kansen op een ander resultaat maar faalde. Vermelden we tot slot nog de onorthodoxe motivatietechnieken van Brepoels. Voor de match liet de coach een graszode uitspitten en in de kleedkamer binnenbrengen met het aplomb waarmee doorgaans alleen oversized bruidstaarten worden opgevoerd. "Dat hier is ónze heilige grond", sprak Braveheart Brepoels. "En we gaan vechten voor elke morzel." Grappig, maar ook efficiënter dan al die tactische besprekingen met duizend pijlen op het bord. Club-Genk was geweldig: een superwedstrijd, vooral voor rust onversneden propaganda voor het voetbal. Lang geleden ook dat Club zo'n zuiver combinatievoetbal op de mat legde. De hoofdrollen waren voor twee nieuwelingen. Zowel Thomas Buffel als Ivan Perisic deed het fantastisch en beiden lijken nu al geslaagde transfers. Buffel opereerde achter spits Ogunjimi en infiltreerde vanuit de vrije ruimte tussen verdediging en middenveld: een spelletje dat hem wonderwel ligt. Perisic is een echte Clubspeler: loopvermogen, goede voeten en dito kopspel, infiltratiekracht en scorend vanuit de tweede lijn. Voornaamste conclusie voor Anderlecht dit weekend: Wasilewski is nog niet vergeten. Twee weken na de horror was het uitkijken hoe paars-wit de leemte op de rechtsback zou invullen. Jacobs opteerde voor het kwartet Mazuch-Juhász-Deschacht-Van Damme op één lijn, maar dat werkte niet. Mazuch was onwennig als rechtsachter, en dat was goed te zien. Bij de 1-0 stonden de vleugelverdedigers te laag ten opzichte van hun collega's centraal, waardoor zowel Chimedza als Sidibe aan buitenspel ontsnapte. En bij de tweede goal stonden de backs dan weer te hoog om Sidibe in de val te lokken. Na rust stuurde Jacobs bij: Gillet op rechts, Mazuch centraal en Van Damme op het middenveld. Ook niet ideaal maar we vrezen dat een andere optie er niet in zit. Gezien hoe de excitatie van het gezicht van Cerclewoordvoerder Pol Van Den Driessche spatte na de 0-4-ramkraak op Mambourg? En neen, het ging dit keer niet om de dotatie van prins Laurent of een verdacht mopje vanuit blauw-zwarte hoek. Bleek dat de potjes van Théréau, Christ én Abbas en Mogi Bayat dusdanig waren overgekookt dat het tot ordinair duw- en trekwerk was gekomen voor de Cerclevestiaire. De beschuldigende vinger ging richting Staelens en De Boeck, die de Carolo's geprovoceerd zouden hebben met "een vulgaire armbeweging". De twee ontkenden staalhard. Eén speeldag nadat overal te noteren viel dat er paal en perk gesteld moest worden aan de agressie in ons voetbal, lijkt de les van Wasyl grotendeels vergeten. Zie ook de fout van Deekman (Lokeren) op Pieterjan Monteyne (Germinal Beerschot): vin- tageAxel Witsel wegens evengoed studs vooruit en over de bal, maar nu zonder dramatische gevolgen en dus zonder mediaheisa. Ariël Jacobs wil stoppen. De gentleman-trainer zegt gedegouteerd te zijn, ziet zijn passie gefnuikt. Hij heeft het zo vaak herhaald dat we hem wel moeten geloven. Ergens is het te begrijpen: als je op een punt komt dat je meer negatieve dingen ziet dan positieve, is het moment daar om te kappen. Hugo Broos zei na zijn ontslag in Genk toch ook: "Door afstand te nemen, ben ik dichter bij de waarheid gekomen." Als relativeren niet meer lukt en je draait mee in een wereld die je zelf als rot ervaart, zijn de alternatieven schaars. S opgetekend door kurt van laere