radiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer en belgacomanalist gert verheyen
...

radiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer en belgacomanalist gert verheyen laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit.Georges Leekens was na de match tegen Sint-Truiden toe aan een Dafalgan, de saves van Simon Mignolet hadden hem stekende hoofdpijn bezorgd. Als een octopus met te veel armen en benen pakte de jonge doelman van STVV alles. Een uitzonderlijk gelukkige dag, zoals zijn ploeg in een uitzonderlijk gelukkige periode zit, maar toch een bevestiging van het veelbelovende talent dat hem wordt toegedicht. Een nuchtere en intelligente jongen die al eens wat leest (student pol & soc), een harde en leergierige werker op training en altijd zen tussen de palen. Technisch kan het wel nog beter, ook in het meevoetballen. De keerzijde van de medaille komt er straks onvermijdelijk aan, het lot van al onze jonge keepers. Dan is een nuchter hoofd op stevige schouders een plus. Een lust voor het oog en perfect gecast voor de welklinkende orgelpartituur van de Koster: Ivan Perisic, eindelijk opnieuw een Kroaat om te koesteren in Jan Breydel. Uitstekende techniek, het hoofd immer rechtop, vista, de dribbel en de versnelling, een krachtige linker en een intelligente timing voor de goal, én nog scorend vermogen ook. Een echte voetballer mét fysiek vermogen. Veel kwaliteiten voor één speler, voor mij op z'n best in een centrale rol achter twee spitsen of zwervend rond één diepe ( Akpala). Af en toe wel hinder van de Slavische nonchalance, op en naast het veld, maar hij is nog jong genoeg om te polijsten. Perisic wordt wellicht een hoeksteen in de restauratiewerken van Adrie Koster: Club Brugge is opnieuw een voetbal-ploeg in wording, met horten en stoten en met zorgelijke defensieve kwetsbaarheid, maar met perspectief. En elke keer net op tijd een resultaatje, om gemor en ongerustheid te voorkomen. Plus: Club heeft geleerd geduldig te zijn, dat werkt altijd wat comfortabeler. Het lot van ons voetbal ligt in de handen van Dick Advocaat. Het reanimeren van de Rode Duivels is al een moeilijke opgave, maar het mag niet zijn enige bekommernis zijn. Advocaat moet zijn professionaliteit en zijn status van messias gebruiken om de amorfe voetbalbond in beweging te krijgen. Hij moet wegen op het beleid, eisen dat er voetbaltechnische knowhow binnengehaald wordt en onverbiddelijk zijn voor onbevoegden die het praten niet kunnen laten. Met de vuist van een generaal op tafel. En als het met Advocaat niet lukt, is een mars op Brussel onvermijdelijk. De herfst moet nog goed en wel beginnen en bij RC Genk liggen de bladeren al van de bomen. De troosteloze kaalheid van de takken voorspelt een lange winter. Een nieuwe AD, een nieuwe TD, een nieuwe T1, vernieuwd enthousiasme. Resultaat: de slechtste start sinds 1993. Tragisch en triest hoe nu al jaren de corebusiness (het voetbal) de maximale ontwikkeling van het rijke potentieel aan de mijnen belemmert. En pavloviaans wijst de beschuldigende vinger dan maar naar de trainer. Een te simpele reflex, want de realiteit is dat Genk een kern heeft om te strijden voor een plaats in de top 6, maar ook weinig meer. Overschatting van het eigen spelersmateriaal is een oud zeer in Genk, te hoge verwachtingen ook. Dus Hein Vanhaezebrouck verdient nog veel tijd én krediet om beter te doen. Maar dan heb je in en rond de club wel steun nodig en die is hij in recordtempo aan het verjagen. De supporters de les spellen was niet verstandig, zijn eigen spelers afvallen (hoewel niet ten onrechte) een risico en eerder al het bestuur tegen de haren instrijken, roekeloos. En ondanks de zacht ingefluisterde wenk van wijze Sef Vergoosen vasthouden aan 3-4-3? De grens tussen vastberaden en koppig is vaak flinterdun. Na bijna drie maanden mag het roer misschien een keer om, dat is geen teken van zwakte, wel van flexibiliteit. Zeker als er niet gewonnen wordt. En dat Vanhaezebrouck intussen als analist bij Prime spelers en trainers van Champions Leagueniveau ongecomplexeerd op hun fouten wijst, is extra munitie voor de geweren die op hem gericht zijn. Met je principes sterven is eervol, maar achteraf ben je evengoed dood. Het leven zoals het is op Daknam: doelman Copa verricht geen mirakels meer, Doll is net dat dagje ouder, Mbayo uit vorm, Malki zoekende en Sokota nog onderweg naar eventueel terug. En de Israëlische internationals staan te knikken aan de klaagmuur. Dan moet de trainer hangen, toch? Roger Lambrecht smeekt Alek-sandar Jankovic om wat meer Leekens in zijn tactiek, maar hij is een Servische Vanhaezebrouck. En zijn relatie met makelaar Veljkovic is ongezond. Maar onder Jankovic was Lokeren voor het eerst sinds mensenheugenis nog eens leuk om naar te kijken. Een verdienste van een echte gentleman. Als Lambrecht nu voor één keer zijn hart volgt en niet zijn knorrende achterban: het trainerskerkhof op Daknam ligt echt al vol genoeg. S Peter Vandenbemptopgetekend door jan hauspie