PLUS: Cyril Renouveau

De kikker is opnieuw een prins geworden: de wedergeboorte van Cyril Théréau is opmerkelijk. Plots doet hij weer denken aan de trefzekere spits die in de zomer van 2006 in nauwelijks vier matchen alle waarnemers - inclusief die van Steaua Boekarest - overtuigde. Veel werkkracht, kopspel, goeie plaatsing voor doel en dodelijk koelbloedig in de zone van de waarheid. Théréau straalt weer: privé blijkbaar alles op een rij en op het veld een penalty vol lef en een Madjer-hakje. In niets nog de schrijnende onbeholpenheid waarvoor Anderlecht twee miljoen euro betaalde, een hilarische kluns perfect te casten voor de Benny Hill Show. Als Théréau de bal kreeg, was de kans al gemist. Voor een tegenstander bood hij nóg meer veiligheid dan eigen balbezit. En de aanpak van Frank Vercauteren hielp ook al niet: zelden een voetballer zo zien verwelken tot een plukje onkruid. Anderhalf jaar heeft hij over de weg ...

De kikker is opnieuw een prins geworden: de wedergeboorte van Cyril Théréau is opmerkelijk. Plots doet hij weer denken aan de trefzekere spits die in de zomer van 2006 in nauwelijks vier matchen alle waarnemers - inclusief die van Steaua Boekarest - overtuigde. Veel werkkracht, kopspel, goeie plaatsing voor doel en dodelijk koelbloedig in de zone van de waarheid. Théréau straalt weer: privé blijkbaar alles op een rij en op het veld een penalty vol lef en een Madjer-hakje. In niets nog de schrijnende onbeholpenheid waarvoor Anderlecht twee miljoen euro betaalde, een hilarische kluns perfect te casten voor de Benny Hill Show. Als Théréau de bal kreeg, was de kans al gemist. Voor een tegenstander bood hij nóg meer veiligheid dan eigen balbezit. En de aanpak van Frank Vercauteren hielp ook al niet: zelden een voetballer zo zien verwelken tot een plukje onkruid. Anderhalf jaar heeft hij over de weg terug gedaan, met dank aan Charleroi. Daar mocht hij vorig seizoen veel struikelen, en af en toe ook opstaan: de onvoorspelbare Mogi Bayat liet hem niet vallen. Een pluim daarvoor. Op Mambourg wordt toch niet alleen maar keet geschopt. De wisselbeker voor de strafste verrijzenis blijft trouw in de trofeeënkast van KV Mechelen. Zeven jaar na het bijna dodelijke coma is de club een voorbeeld van doordacht beleid. Visie is geen modewoord Achter de Kazerne. Maximale ontplooiing van de nochtans gelimiteerde middelen: goeie scouting, gedetailleerde casting en slimme transfers ( Persoons, Vleminckx, Destorme, Nong) en nuchterheid boven alles, in goede en kwade tijden. En alles in handen van de enige generaal Achter de Kazerne: Peter Maes. Obsessief werker, slimme tacticus en onnavolgbare motivator. Maximale belasting voor zichzelf en zijn spelers, allemaal in de pas, schouder aan schouder op de weg van de geleidelijkheid. Survival of the fittest, geen zachte eitjes in het leger van de coach, en geen dissidenten. Anders moet het boetekleed aan ( Mununga). Met het vertrek van Vleminckx en Asare leek het hoofd eraf gehakt, maar het collectief van KV kan wel een stoot hebben. Voetballen als het kan, knokken als het moet, ook over de rand. Net als het unieke publiek: begeesterend én intimiderend. De gedroomde beloning voor de loyale architect: Fi Vanhoof. Een klein standbeeld heeft die wel verdiend. Waardig ouder worden zit er blijkbaar niet in voor Stijn Stijnen en Timmy Simons. Het gaat snel met de opruiming van de oude meubelen bij de Rode Duivels. Aanvoerder Simons hoefde al meteen niet meer te komen en de fiere Stijnen (Italiaans bloed!) werd in zijn eer gekrenkt door het vraagteken dat Advocaat er publiekelijk achter zette. Dat mag, maar het was te veel toeval dat het enkel met Stijnen gebeurde en toen het over de spitsen ging, viel ook enkel de naam van De Sutter en vooral niet die van Sonck. Zo lijkt het dat Advocaat -zoals Vercauteren al aangaf - één welbepaalde klok heeft horen luiden. De bondscoach scoort alvast bij de olympische generatie die 'the others' verantwoordelijk houdt voor het uitlekken van de onfrisse verhalen bij de nationale elf. Stijnen was nochtans op het veld niet het probleem tijdens de WK-campagne. Maar hij stelde openlijk de kandidatuur van Jean-Francois de Sart - de echte eerste keuze van Philippe Collin - in vraag en hekelde recentelijk de dubbele functie van de secretaris-generaal van Anderlecht. Niemand trapt Collin ongestraft tegen de schenen, dat had Vercauteren Stijnen ook kunnen vertellen. De aftocht werd als altijd subtiel georkestreerd. En voor de goede orde nog dit: het is enkel dankzij de koppigheid van Herman Wijnants en het dwingende verzoek van voorzitter De Keersmaecker dat Collin met tegenzin bij Advocaat belandde. Nu schijnt het zijn keuze te zijn. Beter kon Jonathan Legear zichzelf niet typeren dan in die 45 minuten in Jan Breydel. In staat tot het beste en het slechtste, meestal in één wedstrijd. Perfecte lijnspeler, snel op de eerste meters en in staat tot een lange sprint met constante snelheid, goeie dribbel, buitenom of binnendoor, een krachtig schot én scorend vermogen. In vorm de ideale buitenspeler voor de rechterflank bij de Rode Duivels. In Brugge was hij de enige dreigende paars-witte, tot hij geblesseerd naar de kant moest. Een van de helaas vele mankementen: qua broosheid een waardige concurrent voor de keizer van het dokterskabinet, Nicolás Frutos. En voorts is hij tactisch een glimworm, positioneel gestuurd door een kapot kompas en mentaal niet altijd in evenwicht. Moeilijk dus voor de trainer want je weet nooit welke Legaer je op het veld zal zien. Hoog tijd voor een waarzegger in de staf van Anderlecht. radiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer en belgacomanalist gert verheyen laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit. opgetekend door jan hauspie