Plus Dieter Dekiller

Nog net ontsnapt aan de ophaling van het grof huisvuil en met succes opnieuw in gebruik: Dieter Dekelver, de verrijzenis van het weekend. De voorbije jaren - door blessures en grillige vormcurve - toch vooral een vergeelde garantie op doelpunten geworden. Niet onlogisch van de zomer bij Westerlo vriendelijk de uitgang gewezen, maar wel geweigerd. En, door de opgedrongen degradatie naar Oud-Heverlee Leuven, met gekrenkte trots opnieuw aan de slag gegaan en in de gratie van Jan Ceulemans geraakt. Die hanteert altijd het simpele principe: een speler selecteert zichzelf. Zaterdag herinnerde Dekelver weer even aan de nachtmerrie die hij steevast was voor Anderlecht of Club Brugge bij hun verfoeide doortochten aan deGestelsedijk in Lommel. Snel en doeltreffend, in een elftal dat overgave en organisatie koppelde aan voetballend vermogen ( Farssi, Annab, Iakovenko). En zo is de s...

Nog net ontsnapt aan de ophaling van het grof huisvuil en met succes opnieuw in gebruik: Dieter Dekelver, de verrijzenis van het weekend. De voorbije jaren - door blessures en grillige vormcurve - toch vooral een vergeelde garantie op doelpunten geworden. Niet onlogisch van de zomer bij Westerlo vriendelijk de uitgang gewezen, maar wel geweigerd. En, door de opgedrongen degradatie naar Oud-Heverlee Leuven, met gekrenkte trots opnieuw aan de slag gegaan en in de gratie van Jan Ceulemans geraakt. Die hanteert altijd het simpele principe: een speler selecteert zichzelf. Zaterdag herinnerde Dekelver weer even aan de nachtmerrie die hij steevast was voor Anderlecht of Club Brugge bij hun verfoeide doortochten aan deGestelsedijk in Lommel. Snel en doeltreffend, in een elftal dat overgave en organisatie koppelde aan voetballend vermogen ( Farssi, Annab, Iakovenko). En zo is de slechtste competitiestart ooit van Westerlo alweer verleden tijd: rust en overzicht in woelige tijden loonden al vaker voor de geoliede tandem Wijnants-Ceulemans. Germinal Beerschot zag er werkelijk alle kleuren van de regenboog: ongelukkig op achterstand, maar daarna uitgeklopt en opgerold als een Vlaams tapijt. Het einde van de duobaan van coach Dury valt (toeval?) samen met de terugkeer van het beste spel van Zulte Waregem. Niet toevallig ook voor de derde keer met dezelfde basiself. Wat dat oplevert, weten ze bij Sint-Truiden. De razendsnelle omschakeling was terug, met de immer intelligente regie en passing van Roelandts en Berrier (eindelijk weer boven water) en de snelheid en efficiëntie van de onvoorspelbaren, Makiese en N'For. En vooral Teddy Chevalier, nobele ridder aan de Gaverbeek. Pijlsnel, goeie voeten en verticaal spel. En nu ook drie goals met het hoofd: prima detente en timing, een extra onvermoede troef van de kwieke Fransman. Zulte Waregem mag nu al dromen van de rol van vervelende scherprechter in de play-off. Maar eerst naar goede gewoonte uiteraard Standard nog even op stang jagen. De Rouches grossieren deze dagen op Belgische velden in snipperdagen, met de impliciete goedkeuring van coach Bölöni: wie na een uur Jovanovic, Dalmat en Carcela naar de kant haalt bij 2-0 achter, heeft er zelf ook al een streep onder getrokken. Dan klinkt kritiek op de instelling van zijn spelers redelijk hol. De leider is lijder geworden, de schitterende kanarie draagt nu herfstkleuren, euforie heeft plaatsgemaakt voor weemoed. Guido Brepoels vervloekt de dag dat Sint-Truiden Anderlecht klopte en leider werd. Enkelen werden toch wat lichter in het hoofd. Alex is bijvoorbeeld weer net iets meer probleem dan voetballer. Genk was een klap, daarna was er een beetje pech, haperend voetbal en net wat minder overgave. En zo zit de twijfel in het hoofd. Uit een spiraal - positief en negatief - raken, is een opgave. De vrije val dreigt, de parachute moet dringend open. Het elan van het titeljaar is voorbij, spelers overtreffen zich niet meer en een paar blessures leggen de vinger op een gevaarlijke wonde: de kern is risicovol smal. Iedereen heeft ervoor gewaarschuwd, maar voorzitter Roland Duchâtelet raakte niet overtuigd. Straks zal blijken of STVV echt geleerd heeft van de fouten uit het verleden. Brepoels staat voor een uitdaging op voor hem onbekend terrein: een verliezend team weer laten winnen. Zijn discours na Moeskroen laat nuchterheid vermoeden en dat is de beste basis. Nu nog het vertrouwen van zijn bazen. Als iemand dat het voorbije jaar op Stayen heeft verdiend, dan toch Guido Brepoels. Diego Maradona als bondscoach, wie verzint zoiets? De laatste statie op de kruisweg van de demystificatie. Maradona was een zuiver intuïtieve voetballer, op het veld nooit belast met een tactische richtlijn of een specifieke taak. Vierkanten, ruiten, driehoeken met punten voor- of achteruit: nooit van gehoord. En een leven in de nevelen van alcohol, drugs en Cubaanse sigaren hebben zijn analytisch vermogen niet bepaald bevorderd. Als bondscoach logisch een catastrofe: tegen Uruguay stapelde hij de verdedigers op als waren het legoblokken. Uitstekende voetballers lopen verloren in het tactisch labyrint: zelfs zijn opvolger, Lionel Messi, verdampt in het Argentijnse shirt tot een spookvoetballer. De grinta is gebleven, maar wordt helaas vertaald in primair gedrag aan de lijn en een idiote glijpartij op zijn hovercraftkussen. En op de persconferentie nog wat schuttingtaal: vloeken mag in de Kerk van Maradona. Van wie vals spelen tot religie verheft, mag niet beter worden verwacht. Argentinië heeft nog acht maanden om opnieuw een elftal te worden, Maradona blijft best achter om te bidden in zijn Kerk. Nicolás Frutos hanteert met plezier het wierookvat. S radiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer en belgacomanalist gert verheyen laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit.opgetekend door jan hauspie