ex-voetballer en belgacomanalist gert verheyen en radiojournalist peter vandenbempt
...

ex-voetballer en belgacomanalist gert verheyen en radiojournalist peter vandenbempt laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit.Niet dat we spontaan de tuin in zijn gerend om een en ander met tromgeroffel en confetti te vieren (u kent ons intussen een beetje), maar de drievoudige winst voor onze Belgische clubs in Europa was fantastisch nieuws. De vorige vaderlandse zege in de Champions League dateert van december 2005 (Betis Sevilla - Anderlecht 0-1), en ik wíl zelfs niet weten hoe diep we in de annalen moeten graven voor drie Europese zeges op eenzelfde speeldag. In elk geval kan ik me een soortgelijk exploot in deze fase niet herinneren. Opvallend bij Standard, Anderlecht en Club Brugge was hun efficiëntie. Terwijl de Luikenaars en de Brusselaars in de heenwedstrijd tegen Olympiacos en Timisoara nog meerdere kansen onbenut lieten, scoorden ze nu twee en drie keer. De West-Vlamingen deden nóg beter met vier (mooie) goals op Partizan. Afwerken tegen negentig procent moet het ongeveer geweest zijn. Dat heb je nodig om in Europa resultaat te boeken, en het vergemakkelijkt sowieso je match. Aan het eind van de rit vaart ook de competitiecoëfficiënt er wel bij - ook belangrijk voor wie vooruit wil. Enige speciale aandacht toch voor de prestatie van Standard. De Rouches hadden zichzelf wat druk opgelegd door de woordenwisseling tussen Sarr en Jovanovic, en dat doen ze eigenlijk al een heel seizoen lang door uitgesproken meer te focussen op het kampioenenbal dan op de eigen competitie. Link? Jazeker, maar voor hen werkt het tot nader order wonderwel. De Champions League brengt het beste van Standard naar boven, in schril contrast met vele inlandse klussen waar eenzelfde uitdaging (als ploeg, en zeker als individu) niet te vinden leek. De uitspraak van coach Bölöni na het eerste victoriegekraai zei alles: "Ik wacht met ongeduld op de match tegen Arsenal." Terwijl zondag wel de clash met Club op til stond met een dreigende elfpuntenkloof als inzet. Vreemd, zeker als je weet dat elke trainer bijna altijd refereert aan de eerstvolgende partij, zelfs al heet die FC Wijtschate. Het deerde de titelverdediger niet om Club af te troeven en zo ook in de competitie even de puntjes op de i te plaatsen. Druk en uitdaging, weet u wel. Standard moet zich hoe dan ook hoeden voor een kater na afloop van het CL-avontuur. Twee bedenkingen: 1) voor de grote ploegen begint de Champions League pas ná de groepsfase, 2) herinner u het oordeel van Feyenoordspits Pierre van Hooijdonk destijds: "Waarom deelnemen aan iets dat je nooit kunt winnen?" Het ziet er niet goed uit voor Germinal Beerschot. Meer nog: de crisis is in zicht. Want wie als outsider de top zes binnensluipt, doet dit niet ongestraft. Precedenten genoeg. KV Mechelen hees zich drie speeldagen geleden na de 1-2 op Genk zowaar op het podium. Het team van trainer Maes slikte vervolgens 0 op 9 na pijnlijk thuisverlies tegen het al dood verklaarde Moeskroen. Zulte Waregem deed nog slechter: 2-0 bij rode lantaarn Roeselare. Samen met twee draws maakt dat 2 op 9. Charleroi stond na vijf matchen te glimmen op rang vijf, twee maanden later spelen de Zebra's in de kelderverdieping met hun blokjes. En wat gezegd van STVV? Tot de zesde speeldag leider met het maximum van de punten, nu zeven keer op rij de boot in. Blijkbaar is de last een van virtuele play-offdeelname zwaar om dragen voor ploegen die daar niet echt verwacht worden. Ik denk dan ook dat er voor de outsiders aan het eind van de reguliere competitie maar één wildcard weggelegd is om met Anderlecht, Club, Standard, Gent en Genk uit te maken wie de titel pakt. Al hebben die laatste twee nog een weg te gaan. Cercle Brugge keek met Westerlo een ploeg in de ogen waar het zich aan kan spiegelen. Groen-zwart zit in de situatie van Westel begin dit seizoen: het raakt in de problemen door een karrenvracht geblesseerde spelers ( Vossen, Cornelis, Gombami,Sergeant). Voeg daarbij de aderlating van De Smet en Buffel, en De Boeck houdt nog welgeteld twaalf volwaardige fanionspelers over. De Boeck koos voor het eerst voor een 3-5-2. Het resultaat was pompen én verzuipen, met Nyoni als misgecaste spelverdeler . Na een dramatische eerste helft was de tijd rijp om met Bozovic de twaalfde pion op te gebruiken. Ironisch genoeg bleek die ook nog eens de beste man te zijn. Ik ben nooit een aanhanger van zonedekking bij hoekschoppen geweest. En zeker niet als je zoals Genk bij de eerste Anderlechtgoal ook nog eens zondigt tegen het basisprincipe ervan. Je moet als verdediging altijd in de bal gaan, stilstaan betekent een verloren zaak. En dat is net waarop Genk zich zowel bij de kopstoot van Van Damme ( Carlos) als bij de rebound voor Mazuch én Suárez (iedereen) liet betrappen. S opgetekend door kurt van laere