radiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer en belgacomanalist gert verheyen
...

radiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer en belgacomanalist gert verheyen laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit.Roberto Rosalsa Na Mbark Boussoufa en Bryan Ruiz, de nieuwste sensatie in het Ottenstadion: Roberto Rosales. Veel meer dan El Ghanassy, die zit nog volop in een gevecht met de vertaling van talent naar rendement. Rosales etaleert zijn brede waaier aan vaardigheden als een pauw zijn prachtige staart. De voorbije weken een openbaring op de middenstrook: uitstekende techniek, snelheid en loopvermogen, de vinnige dribbel en de lange pass met overzicht of de strakke voorzet. En op doel trappen kan hij ook, met links of rechts. Altijd in beweging, het heupwerk van de betere salsadanser. En de goudzoeker uit Venezuela is pas 21. Ik zie hem liever op het middenveld, volop betrokken in het creatieve proces van AA Gent. Op de rechtsachter blijven positiespel en defensieve betrouwbaarheid een onzekerheid en vooral, Gent heeft met Myrie in potentie een veelbelovend alternatief. Michel Preud'homme heeft zijn machine net op tijd afgesteld voor een eindjump in de play-off. Vlot voetballend als het kan (op Standard), heel volwassen met controle en overzicht (tegen KV Mechelen) of in een mindere dag op karakter en solidariteit en met grinta, zoals in Kortrijk. Jorgacevic is elke match goed voor een cruciale save en de immer klaarkijkende Bernd Thijs regelt het verkeer op de middenstrook. Benieuwd of Gent de hongerige wolven uit Brussel kan muilkorven. Matador Suárez Niet gewacht tot Pasen om op te staan uit de doden: Matías Suárez. Van de zomer, met de prikkelende zon op de huid, de enige van Anderlecht die kon wedijveren met de bal-gourmands uit Lyon. Maar in de maanden nadien zachtjes afgegleden als een treurend herfstblad: zijn schaarse invalbeurten waren een helletocht, zijn ruzie met de bal raakte maar niet bijgelegd. Droefheid in het spel en in de ogen, op de achtergrond de melancholische klanken van de tango. Maar zie, sinds een paar weken staat 'de Piraat' weer kaarsrecht op de brug. Met vertrouwen is Suárez een zuivere klasbak: superieure techniek, ongeëvenaarde balaanname in beweging en een Ferrariversnelling op de eerste meters. Zijn ijver is voorbeeldig en hij heeft altijd oog voor het collectief. De technische weelde bij Anderlecht is groot, pijlsnelle balcirculatie is het geheim, zoals tegen Zulte Waregem. Suárez, Boussoufa, Biglia: de tegenstand rent zich krampen tot achter de oren. Met slimme voetballers en goeie voeten is voetbal een eenvoudig spel. Nico(hé)lás Frutos De Reiger heeft zijn nest in het Park definitief verlaten, onherroepelijk teruggekeerd naar het zuiden. Het verhaal van een onvoltooide symfonie, abrupt afgebroken op een valse noot. Tussen zijn hilarische optreden op de ijspiste van Het Kiel vier jaar geleden en de geruisloze aftocht tegen Sint-Truiden heeft Nicolás Frutos een opmerkelijk verhaal gescheven. Honderd procent fit was de rijzige reiger op broze stelten sensationeel: technisch niet onbemiddeld, ondanks zijn gestalte best snel en een onnavolgbare killer in de box. Een garantie op doelpunten en meestal belangrijke. Anderlecht voer er wel bij met twee titels. In een goeie dag kon Frutos de vergelijking met de unieke Jan Koller doorstaan, maar Koller was nooit geblesseerd, Frutos altijd. Geen detail natuurlijk. Frutos leek Champions Leagueniveau, zijn zeldzame optredens erin lieten dat vermoeden, maar deze veronderstelling bevestigen zit er niet meer in. Over de balans van vier jaar Frutos kan gediscussieerd worden: 2,5 miljoen euro gaat in rook op, zijn rendement in verhouding tot het aantal matchen dat hij speelde, was zeer goed. Maar zijn vele blessures overschaduwen de rest, vanuit dat standpunt is zijn rendement in verhouding tot de kostprijs (transfer + stevig contract) negatief. Zijn aanval op de medische staf was weinig tactvol (maar misschien wel tactisch, ook voor de club) en zijn theatrale gedoe op en naast het veld soms ergerlijk. Anderlecht is het post-Frutostijdperk al lang ingegaan. Het blijft voor altijd mijmeren bij wat hij met een sterker gestel had kunnen worden. Zijn afscheidcadeau mag er wel zijn: de cruciale gelijkmaker tegen Club Brugge, zo heeft hij toch nog een voet in de dertigste titel van Anderlecht. Appelflauwte Een wijze raad voor de ondankbare dissidenten op Stayen: zoek dringend je schoenen en loop er weer in, veel verstandiger dan ernaast. Dat spelers hun persoonlijke hoogconjunctuur willen verzilveren, vind ik logisch. Dat ze daarvoor onrust in de ploeg overhebben, net nu STVV op de Proms mee mag dansen, niet. En dat ze daarbij een selectief geheugen hebben, ook niet. Twee jaar geleden voerden deze nieuwe vedetten STVV kansloos naar de tweede klasse, de club heeft ze een nieuwe kans gegeven. Samen uit het dal geklauterd en dit seizoen met grote eendracht de voetbalwereld verbaasd. Dan is het minste wat STVV en Guido Brepoels mogen vragen een beetje respec(t). S opgetekend door jan hauspie