ex-voetballer en belgacomanalist gert verheyen en radiojournalist peter vandenbempt laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit.
...

ex-voetballer en belgacomanalist gert verheyen en radiojournalist peter vandenbempt laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit. De jongste editie van Anderlecht-Club Brugge was er een voor strijders à la Jelle Van Damme en Jonathan Blondel. De topper zat inzake intensiteit heel goed, maar ik zag toch te weinig combinaties en voldragen aanvallen. Spelers als Biglia en Odjidja kwamen niet uit de verf. Maar goed, voor zover er nog spanning was in play-off 1, heeft Club zichzelf toch nog wat respijt bezorgd. Blauw-zwart knokte zich na de 2-0 terug in de match. Koster pakte nog eens uit met het bekende recept van de gedurfde wissel (aanvaller Dirar voor verdediger De Mets) en zijn stoottroepen sleepten uiteindelijk nog een gelijkspel uit de brand. Club toonde nu de mentale kracht die op STVV ontbrak. Ook ronduit positief: ook Anderlecht mikte tot de laatste snik resoluut op de overwinning, terwijl het met de 2-2 net zo goed best tevreden kon zijn. Play-off 1 is gered, maar niet voor lang, zo valt te vrezen. Woensdag twijfelde ik tussen Club-Kortrijk in mijn achtertuin en Arsenal-Barcelona in mijn sofa. Na vijf wonderbaarlijke tv-minuten wist ik dat ik een héél goede keuze had gemaakt. Barça serveerde totaalvoetbal van de bovenste plank: de perfecte uitvoering van het theoretische model. Alleen de goals ontbraken, maar de 0-0 bij de rust was louter te danken aan een geweldige Almunia. Wat nog het meest opviel, was de manier waarop de Catalanen de tegenstander op de eigen helft wegdrukten. Na dertig minuten was 70-30 de verhouding inzake balbezit: dat is lopen achter een ongrijpbare bal. Ik heb viermaal tegen Barcelona mogen spelen. Ik wéét hoe dat voelt, maar 70-30 is wel héél veel. Voor zo'n huzarenstukje heb je de hele ploeg nodig: snel denken, snel handelen en perfect posities innemen. Het was niet toevallig Barça's geestelijke vader Johan Cruijff die eerder al aangaf: passen én in de positie blijven. Het is steevast de derde of vierde pion die loopt en de vrijheid zoekt. Op die manier kan de bal altijd teruggespeeld worden naar de eerste man als er geen andere oplossing voorhanden is. De ironie wil dat balbezit evengoed een stokpaardje van de thuisploeg is. Pas toen Barça de voet van het gaspedaal lichtte, zag je dat ook Arsenal wel degelijk over een superelftal beschikt. Na afloop was ik opgelucht dat Guardiola dit óók het beste Barcelona vond. Mocht zo'n prestatie doorsnee worden, moet al de rest ermee ophouden. Réginal Goreux zien krasselen tegen Hamburg SV? Natuurlijk was de prestatie van de Standardbelofte helemaal niet goed, maar kan je dat die jongen kwalijk nemen? Zo'n basisplaats in een uitmatch van de kwartfinale van de Europa League is niet bepaald een cadeau als je in de vaderlandse competitie amper aan spelen toekomt. Je hebt al geen ritme in de benen en dan mag je je plots bewijzen in een partij waar het tempo nog eens zo veel hoger ligt. Dit was gedoemd om te mislukken. Goreux had ook nog eens de pech om tegen het sterkste compartiment van de tegenstander uit te komen. Pitroipa en Aogo speelden Standard zowat aan flarden. Bovendien was de communicatie met Ca-mozzato onbestaande. Dit was niet bepaald de duobaan die zo'n opdracht verlangt: geen wonder dat de Luikse rechterflank helemaal werd overspoeld. Steven Defour werd nog maar eens node gemist. Hij is degene die in zo'n situatie altijd gaat coachen. Tot overmaat van ramp verkwanselde Regi ook nog eens dé kans op de 2-2. Het zou me dan ook niet verwonderen, mocht Goreux nu weer voor een tijd uit beeld verdwijnen. Waarom doen trainers zoiets toch? Hernán Losada mag na één jaar alweer beschikken bij Heerenveen. De Argentijnse huurling moet na dit seizoen terugkeren naar Anderlecht. Als de Brusselaars de kern kunnen samenhouden, hebben ze in principe niks nodig. Laat staan dat er nu plots wél een basisplaats voor Losada zou inzitten. Dat niemand op hem zit te wachten, blijft tegelijk straf. Bij Germinal Beerschot openbaarde Losada zich als een supergoede offensieve middenvelder en zijn transfer naar Anderlecht scheen een perfecte casting. Techniek gecombineerd met flair, assists én goals in de dribbelvaardige benen: omringd door nog betere spelers zag ik er zo de toekomstige spelmaker van RSCA in. Maar nu zit zijn carrière al twee jaar in het slop. Nada, niks lijkt nog te lukken voor Losada. Jammer, voor zo'n type speler komen de mensen nochtans naar het stadion: een smaakmaker die in zijn beste momenten briljant uit de hoek kon komen. Misschien moet hij overwegen terug te keren naar de club waar hij groot is geworden en waar hij zich duidelijk wél goed voelde. Al is het zeer de vraag of Losada zonder financiële tussenkomst van het grote paars-wit nog spek is voor Jos Verhaegens bek. S opgetekend door kurt van laere