Keizer Michel I

Klokkengelui en kanonschoten begeleidden de officiële installatie van de nieuwe keizer van Gent: Michel Preud'homme. De man die met zijn gouden pen en in sierlijke letters geschiedenis schrijft. De sleutels van de stad heeft hij in zijn hand, het volk ligt aan zijn voeten. Preud'homme is (AA) Gent. Zelden een trainer geweten die zo bepalend is voor een club. Hij is de generator van Gent, jaagt hevige stroomstoten door alle geledingen van deze club, die worstelt met puberteit en groeipijnen. Preud'homme is het hart en de longen van Gent, de aanjager ook, hard in de omgang, veeleisend voor de medewerkers, meedogenloos in de evaluatie: de zwakken klagen binnensmonds of vallen af. Straatvechter en seigneur verenigd in een uitstekende trainer: tacticus en psycholoog. Preud'homme heeft de club en de spelers tot aan hun (huidige) limieten gejaagd. En net dat is de achilleshiel van het project. De trainer weet beter dan wie ook dat ...

Klokkengelui en kanonschoten begeleidden de officiële installatie van de nieuwe keizer van Gent: Michel Preud'homme. De man die met zijn gouden pen en in sierlijke letters geschiedenis schrijft. De sleutels van de stad heeft hij in zijn hand, het volk ligt aan zijn voeten. Preud'homme is (AA) Gent. Zelden een trainer geweten die zo bepalend is voor een club. Hij is de generator van Gent, jaagt hevige stroomstoten door alle geledingen van deze club, die worstelt met puberteit en groeipijnen. Preud'homme is het hart en de longen van Gent, de aanjager ook, hard in de omgang, veeleisend voor de medewerkers, meedogenloos in de evaluatie: de zwakken klagen binnensmonds of vallen af. Straatvechter en seigneur verenigd in een uitstekende trainer: tacticus en psycholoog. Preud'homme heeft de club en de spelers tot aan hun (huidige) limieten gejaagd. En net dat is de achilleshiel van het project. De trainer weet beter dan wie ook dat Gent nu niet klaar is om beter te doen en hij weet vooral wie daar volgend jaar dan op afgerekend wordt. De tweede plaats heeft hem daar nog meer van overtuigd. Het is al een kwarteeuw de truc van Georges Leekens: pieken en dan wegwezen. Gent heeft hard moeten hollen om zijn ambitieuze trainer bij te houden, maar die wil nog sneller. De relatie staat al onder druk sinds Preud'homme zijn ultieme droom (bondscoach) uitgesteld zag worden. Hij heeft nu de troefkaarten bij de onderhandelingen. De opdracht voor voorzitter De Witte is zwaar: een uitdaging bieden die zijn trainer aan boord houdt. Anders wordt die 6-2 tegen Club Brugge alsnog een pyrrusoverwinning. Voor de verandering een keer geen ongeloof bij de uitslagen van de Profvoetballer van het Jaar. Mbark Boussoufa zette dit seizoen (na Nieuwjaar) de stap van een momentvoetballer naar één die een langere periode een constant hoog niveau haalt. Het aantal goals en assists ging de hoogte in, de leider in hem is opgestaan, hij was de perfecte mentor voor Lukaku. Boussoufa was de exponent van het almachtige Anderlecht. Met daarbij de 'rustige vastheid' van vakman Ariël Jacobs als cruciale factor in het succes. Nauwelijks een rimpel op het water waar het traditioneel zo vaak stormt, het seizoen logisch opgebouwd met eerst een organisatie om vertrouwen te kweken en daarna de stap naar goed voetbal. Chapeau voor de trainer en voor het seizoen van Anderlecht. Op en naast het veld. Het was symbolisch, het ontluisterende gestommel in de spelerstunnel in Gent als pijnlijke afsluiter van dit seizoen. Alsof iemand ons in extremis wilde herinneren aan de lijdensweg die ons voetbal deze jaargang heeft afgelegd: de ongezonde hetze tussen Anderlecht en Standard, beslecht met de vreselijke trap van Witsel, de ongecontroleerde heksenjacht die erop volgde, de eindeloze doodsreutel van Moeskroen. En nog: het jaar van het gestrekte been, de jacht op de scheidsrechters, uitgestelde matchen en kalenderchaos en het failliet van het beleid bij de voetbalbond met als dieptepunten de demarche in de zaak-Charleroi en het tragikomische verhaal rond Dick Advocaat. En dan waren er nog de play-offs ... En toch, achter die dikke, grauwe aswolk scheen de zon. Dit seizoen bracht ons Lukaku, Kouyaté, De Bruyne, Carcela, El Ghanassy, Benteke, Dequevy, Berrier. Een sprookje op Stayen, de kennismaking met Guido Brepoels en zijn ontwapenende naturel, de volgehouden overgave van KV Mechelen en zijn prima coach Peter Maes, de stunt van KV Kortrijk en de (tijdelijke) verrijzenis van Club Brugge met het verfrissende voetbal van Adrie Koster. Laat het de conclusie zijn: het voetbal krijg je niet kapot, maar kunnen we er volgend jaar toch wat beter zorg voor dragen? Club is na Nieuwjaar uitgedoofd als een kaars, het negatieve slot in Gent overschaduwt het goede spel van voor Nieuwjaar en een zeer geslaagde Europese campagne. Bepalende spelers zijn weggezakt, fysiek en/of mentaal. Er was gedoe op training, frustraties kwamen in de pers, jongens als Kouemaha plaatsten zich boven de groep, het frustreerde de echte Clubspelers als Hoefkens of Stijnen. Koster heeft die groeiende ergernissen blijkbaar onvoldoende kunnen managen. En Club moet op zoek naar de oorzaak waarom het niet scherp en gefocust was in de maand van de waarheid. Nu al voor het derde jaar op een rij stuikt het na de winterstop in mekaar. De kloof met Anderlecht is finaal niet kleiner geworden, ook al was er in de onderlinge duels weinig verschil. Club Brugge heeft zeker opnieuw een positief imago gekregen, maar volgend seizoen is dat niet meer genoeg. Na zes jaar is het dan echt tijd voor een nieuwe titel, met nieuwe spelers (rechtsachter, spitsen, en een combinatie van power, techniek en intelligentie op de middenstrook) en met de mentaliteit van een echte kandidaat-kampioen. S opgetekend door jan hauspie