Plus Mijnbouw

De oscar van het weekend gaat naar de opvoering van RC Genk in het Ottenstadion. Grote onderscheiding voor de veelzijdigheid en de collectiviteit in het spel van Genk, er geduldig ingeslepen door Frank Vercauteren, intussen zeer gewaardeerd ingenieur mijnbouw in Limburg. De trainer heeft een zieke ploeg knorrende ego's letterlijk in beweging gekregen. Genk speelt vlot en snel met veel lopende mensen en veel diepgang. Tien maanden geleden stond alles stil. Vercauteren bracht zijn spelers werkethiek en spelvreugde bij. Achteraan is er efficiënte soberheid, Anele is redelijk compleet en wellicht nog beter voor de defensie, Hubert en Töszér zijn gedisciplineerd en effenen zo het pad voor de creativiteit in een gestoffeerd offensief compartiment. De Bruyne was ongehoord uitstekend, Vossen aanspeelbaar en dreigend en Barda bijna weer de sp...

De oscar van het weekend gaat naar de opvoering van RC Genk in het Ottenstadion. Grote onderscheiding voor de veelzijdigheid en de collectiviteit in het spel van Genk, er geduldig ingeslepen door Frank Vercauteren, intussen zeer gewaardeerd ingenieur mijnbouw in Limburg. De trainer heeft een zieke ploeg knorrende ego's letterlijk in beweging gekregen. Genk speelt vlot en snel met veel lopende mensen en veel diepgang. Tien maanden geleden stond alles stil. Vercauteren bracht zijn spelers werkethiek en spelvreugde bij. Achteraan is er efficiënte soberheid, Anele is redelijk compleet en wellicht nog beter voor de defensie, Hubert en Töszér zijn gedisciplineerd en effenen zo het pad voor de creativiteit in een gestoffeerd offensief compartiment. De Bruyne was ongehoord uitstekend, Vossen aanspeelbaar en dreigend en Barda bijna weer de speler die Jos Vaessen verleidde tot dat stevige contract. Maar Vercauteren predikt met rede realisme en versterking. Echt zonde dat net nu de wankele financiën Genk aan een korte leiband houden. Als een gezicht boekdelen spreekt, dan wel dat van Wilfried Dalmat, luid toegejuicht bij z'n vervanging tegen Sint-Truiden. Pretlichtjes, feller dan die van de Eiffeltoren. Bij Club Brugge op weg om opnieuw voetballer te worden. In Luik vorig jaar de muur gedaan, nu weer als vanouds de flank. Een genadeloze matador voor de hulpeloos zwemmende linksachter Denis Odoi, tegen het eind meer (figuurlijk) banderilla's in zijn lijf dan (vaste?!) noppen onder de schoen. Dalmat geeft Brugge snelheid, diepgang en variatiemogelijkheden in het spel. De sprint, de actie en de voorzet zijn ondanks een jaar onder de radar intact gebleven. Twee seizoenen geleden was Dalmat in de kampioensploeg van Standard soms sensationeel, met Marcos een dodelijk duo op rechts. De dubbele transfer is best wel een risicobelegging, maar dan behoren topwinsten tot de mogelijkheden. Maar dé echte olie voor de Brugse motor is toch Ronald Vargas, in Kortrijk tot ontzetting van zijn bazen door Koster op de bank gezet. Tegen Sint-Truiden toonde hij opnieuw het hele pallet: altijd aanspeelbaar in de wijde halve maan rond de zestien. Kaatsen en dribbelen, korte en lange passes. Vargas maakt voetballen voor Club makkelijker. Op de doos staat wel handle with care: zijn paraatheid de komende maanden zal bepalend zijn op de weg naar eerherstel voor Brugge. Francky Dury is zelfs niet een paar wittebroodsweken gegund. Nu al luidt de Gentse Belleman de alarmbel. Dat AA Gent voetballend nog wat zoekt, is niet onlogisch met een nieuwe coach. Maar een verdeelde kleedkamer is schadelijk voor een ploeg die teerde op collectieve onverzettelijkheid. Spelers brengen het gretig naar buiten, dan is het ernstig. Dan helpt een ontkenning van de manager niet. Spelers die weigeren om in te vallen: hoe passeert zoiets langs de berucht strenge hand van Dury? En dat een speler ( Grondin) die vorig jaar de aanvoerder een klap gaf er nu nog is, begrijp ik niet. Dat is dodelijk voor de autoriteit van Bernd Thijs, toch verzocht om op en naast het veld de leider te zijn. Leye liep al te mokken, Lepoint verkondigt zowaar dat hij blij is dat hij even naar de Rode Duivels kan, Suler treurt om een (hopelijk) gemiste transfer naar Celtic en anderen hebben begrepen dat ze ook voor Dury tweede keuze zijn of niet op hun favoriete positie spelen. Hoog tijd voor het trio De Witte- Louwagie-Dury om er een paar weer ín hun schoenen te zetten. Want zwevers hebben nog maar zelden een bal goed geraakt. De blijde intrede van Lierse op het hoogste niveau is er een op een paar valse noten. Het was vrijdag tegen Standard even schrikken en slikken voor de club en de trouwe supporters. Op het Lisp zijn ze het verliezen verleerd. Misleid door het eenmalige stuntwerk van Sint-Truiden vorig jaar heeft het Liersebestuur zich toch wat verkeken op het niveau van de spelerskern én van de eerste klasse. Het defensieve werk, de snelheid van uitvoering, de balbehandeling en de présence in de duels: het leek verontrustend veel op tweede klasse. En zonder Radzinski en De Wree en met Wahed pas terug, dat hielp ook al niet. Met nul op zes en nog een paar moeilijke matchen moet Lierse vrezen voor een paar maanden achtervolgen. Maged Samy gaat nu de markt op, twee maanden nadat Aimé Anthuenis hem dat al gevraagd had. Rijkelijk te laat en intussen al de lat gelegd op een plaats in de buurt van de top zes. Onrealistische verwachtingen en tegenvallende resultaten, wie betaalt daar straks het gelag voor? Anthuenis gaf het zelf al aan en dat was vóór de match. Samy contacteerde in het tussenseizoen overigens te veel andere trainers om naïef te geloven in veel krediet voor de huidige. radiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer en belgacomanalist wim de coninck laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit. opgetekend door jan hauspie