opgetekend door Jan Hauspie
...

opgetekend door Jan Hauspieradiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer en belgacomanalist wim de coninck laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit.Scoren was het enige wat Ivan Perisic níét deed in het Kuipje. Voorts lijkt hij stilaan weer de voetballer van de eerste ronde van vorig seizoen. Indrukwekkende versnelling, twee goeie voeten, prima kopspel, zeer doelgericht, heel beweeglijk en zonder morren multitasken: aanvallen en verdedigen. En inzetbaar op links, centraal achter de spits of zelfs als diepe aanvaller. Het samenspel met Vargas was voorbeeldig, de perfecte symbiose tussen twee goeie voetballers met zin voor collectief. Helaas een groot verschil met Nabil Dirar, zichzelf vast gedribbeld op het veld en in zijn eigen verongelijkt zijn. Zijn overtrokken reactie op een onschuldige wissel wijst op een redelijk definitieve breuk met de trainer. In zijn eer gekrenkt door de verwijzing naar de B-kern en blijkbaar niet in staat om er een streep onder te trekken. Een zorgenkind voor Club en voorlopig toch niet bepalend genoeg om er te veel eieren onder te leggen. Nog opgemerkt in Westerlo: twee autoritaire generaals met Vadis Odjidja, het kompas waarop Brugge vaart, en de onverzettelijke Carl Hoefkens, het cement in de nog altijd onzekere Brugse afweer. De tweede helft thuis tegen Dinamo Minsk, man tegen man, was hij uitstekend. In Westerlo onberispelijk, in duel en in de coaching. Hoefkens bij Club: de perfecte casting. Nu nog even aan mevrouw uitleggen dat een Vlaamse nationale ploeg toch vooral een foute grap is. Geen matchwinnaar deze keer op Sclessin, maar toch alweer een vijfsterrenprestatie van Glenn Verbauwhede. Gerijpt en gekneed in de kundige handen van Philippe Vande Walle en onverstoord op weg naar de definitieve doorbraak. Als 'grote mensen' zijn conflict met Vanhaezebrouck bijgelegd en op het eerste gezicht goed gefocust op zijn kerntaak: de bal tegenhouden. Knappe reflexen, heerlijk sierlijke detente en klaar kijkend in de rechthoek. Zijn kuren zijn ongetwijfeld gebleven, maar aan de einder glooit zowaar enige volwassenheid op het veld. Het publiek hoeft niet bij elke redding te worden bespeeld. Onmisbaar stukje in de alweer prima puzzel van Hein Vanhaezebrouck, die in geen tijd opnieuw zijn stempel heeft gedrukt op dit KV Kortrijk als fris en positief voetballende ploeg. Aan het post- Leekensjaar van een club heeft al menig opvolger zich pijnlijk vertild. Vanhaezebrouck is alvast goed begonnen om zich niet te laten vangen. De barometer bij de Rode Duivels neigt naar somber weer. De slecht gecaste oefeninterland in Finland ligt als een steen op de maag. Defensief stond er voor de rust een schuurpoort open, later zorgde de hoogbejaarde Litmanen zelfs vanuit stand nog voor onrust. En voorin konden de Belgen enkel ongevaarlijk blaffen. En straks komen de Duitsers, en de Turken van Guus Hiddink. Twee jaar nu al trappelt de Gouden Generatie van Peking 2008 ter plaatse. Het discours is nog altijd verfrissend zelfbewust, ze spelen bij de beste ploegen in de sterkste competities, maar bij de nationale ploeg is het alsof de duivel ermee gemoeid is. Er staat nog altijd geen ploeg. En de problemen zijn gebleven. Centraal lopen de talenten elkaar voor de voeten, rechts achteraan zijn Gillet en Ciman een gevaar voor hartpatiënten en links verliezen Lombaerts of Vermaelen veel kwaliteit. Nu aangekondigd als slot op de deur: Daniel Van Buyten, al tien jaar een twijfelgeval bij de Duivels. En voorin voetbalt Lukaku tegen zichzelf en zit Benteke bij Standard op de bank. Leekens mag de uitstekende vorm van Jelle Vossen niet onbenut laten: geen diepe spits en internationaal een vraagteken, maar wel in staat van genade. En als Dembélé nu al bepalend is bij Fulham, is het verstandig dat hij er alsnog is bijgehaald. Straks gaat Leekens nog 'het gedacht als technicien' van Philippe Collin moeten volgen en Goethalsgewijs verdedigen. En daarmee is dan het laatste misverstand van Peking opgeruimd: ook deze generatie is niet in staat tot on-Belgisch en onvoorwaardelijk dominant voetbal. Eerst maar eens de mouwen opstropen, geen betere coach dan Georges Leekens om hen dat uit te leggen. De traagste reactietijd van het pak voor Germinal Beerschot, naar traditie de start gemist. De logische prijs voor een paar maanden inertie met ruziënde bestuurders, onenigheid over de trainerskeuze en gebrekkige slagkracht bij transfers. En dat de trainer De Boeck en TD Hofmans een tijdlang geen woord wisselden, helpt de zaken ook al niet vooruit. De kern was onevenwichtig, met achterin te weinig kwaliteit en voorin geen balvastheid. François was een helft veelbelovend in Gent, Haroun een garantie als komende man. Helaas, nu moe(s)t er last minute nog veel gecorrigeerd worden, de beloning is alweer een lange achtervolging. Het verhaal van de ezel en de steen is op Het Kiel blijkbaar nog niet gekend. opgetekend door jan hauspie