radiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer en belgacomanalist wim de coninck
...

radiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer en belgacomanalist wim de coninck laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit.Hij loopt nog niet opnieuw over water, maar de prille lente zit toch weer in leven en werk van Moussa Dembélé. De voorbije tien dagen maakte hij drie keer indruk. Eerst tegen Duitsland met een paar klasseflitsen die deden denken aan z'n beste AZ-jaar of de Spelen in Peking. Al sloeg de kwalificatie 'beste interland ooit' nergens op wegens nog altijd te weinig dreiging en een paar foute beslissingen aan het eind van de actie. Maar na anderhalf jaar in de woestijn bij de nationale elf was het wel hoopgevend. In Istanboel had Dembélé een slechte dag, maar won hij krediet met een glasheldere en nuchtere analyse van zijn eigen prestatie en die van de Duivels. Verfrissend naast de holle retoriek over scheidsrechter en veld. Alderweireld deed het ook zo - de Nederlandse school, ook in de analyse. En dit weekend was Dembélé dan bepalend voor Fulham, mét twee doelpunten. De verhuis over het Kanaal heeft het heilige vuur aangewakkerd, de Premier League gaat hem uitdagen. En als zijn elegantie, kracht en snelheid definitief gekoppeld worden aan efficiëntie, dan is Dembélé niet langer enkel op papier de strafste Rode Duivel van deze generatie. Scheve pet en het kruis tussen de knieën, meer het uitzicht van een verstrooide rapper uit de Bronx, maar op het veld nog altijd het instinct van de killer. Zijn goal tegen Cercle was er een van een echte spits: snelheid, overzicht en beheerst in de afwerking. En scorende spitsen zijn cruciaal in de strijd voor de prijzen, zoals de voorbije jaren tussen Brussel en Luik ( Tchité voor Anderlecht, Mbokani twee keer voor Standard). Met Aloys Nong gaf hij de Rouches eindelijk diepgang en druk naar voren. Ze zijn ook geknipt voor het favoriete 'verticale' spel van trainer Dominique (en ook broer-vicevoorzitter Luciano) D'Onofrio. Het seizoen kan beginnen voor Standard, het middenveld met Defour, Witsel, Carcela en later Berrier moet straks excelleren. En links achteraan is een rechtsvoetige seizoensrevelatie in de maak: Daniel Opare, een Ghanese parel van 19, beste verdediger op het WK U17 en blijkbaar goed opgelet aan de hogeschool in Madrid. Fysiek sterk, snel en een scherpe voorzet, de nukkige Sébastien Pocognoli mag erover nadenken op de bank. Blijft nog het hart van de defensie: jarenlang een burcht, maar zonder Onyewu (en Sarr) vooralsnog de achilleshiel van het nieuwe Standard. Met z'n allen naar de Kehrweg in Eupen voor de intrede van Prins Carnaval: Eziolino Capuano. Buitenlandse coaches zijn vaak een verrijking voor ons voetbal ( Sollied, Bölöni, Koster), maar er zou toch een ondergrens mogen zijn. Er was al een keer een taxichauffeur die dacht dat Aruna en Dindane twee verschillende spelers waren, of één die een 0-9-nederlaag vierde met champagne en een ereronde (en een boterham met choco), maar deze 1m65 drukdoenerij uit Salerno gaat iedereen aftroeven. De cameraploeg van Afrit 9 is al onderweg. Straks nog een grote tent over het veld en je hebt een echt circus. Eupen was vorig jaar in tweede de best voetballende ploeg en Danny Ost liet ze ook in eerste meevoetballen. Toegegeven, nul op vijftien is niet veel, maar met Capuano zijn ook de betonmolens komen aanrijden. Aan de Gaverbeek speelde Eupen catenaccio in zijn lelijkste vorm. Het is onbegrijpelijk dat er hier geen sterke trainersvereniging is die de komst van dit soort figuren kan voorkomen. Als Capuano in Waregem de toon heeft gezet voor het vervolg, dan kan het niet gauw genoeg beginnen te sneeuwen. En met bakken, graag! Was er eigenlijk iemand wél tevreden dit weekend op en rond onze velden? Elke rode kaart werd aangevochten, terwijl ze (op zaterdag) perfect pasten in de terechte strijd tegen gevaarlijke tackles met de voet vooruit. Als de bal net te ver is, kies dan positie in plaats van risicovol in duel te gaan, dat geldt ook voor faire voetballers als Losada, Cornelis of Kums. Boussoufa en El Ghanassy klaagden over racisme, een plaag die blijkbaar niet uitgeroeid raakt. Clubs moeten die fans (die ook met bier, aanstekers en godbetert flessen gooien) voorgoed uit hun stadions weren. Het kan niet dat die twee weken later ongestraft terugkeren en een nieuwe fles lanceren. En slachtoffers van racisme moeten namen noemen. Vage beschuldigingen helpen de strijd niet vooruit en zijn kwalijk veralgemenend. En tegelijk lopen in de neutrale zones vooral zeer partijdige mensen, dan krijg je gedoe zoals op Het Kiel of Het Lisp. Bestuurders horen tot na de wedstrijd in de eretribune. Intussen zit Charleroi aan acht gewraakte scheidsrechters, allemaal aangereden op het Zebrapad van Mogi Bayat. Het is stilaan tijd voor een ferme reactie van de scheidsrechterscommissie. opgetekend door jan hauspie