radiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer en belgacomanalist wim de coninck laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit.
...

radiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer en belgacomanalist wim de coninck laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit.Romelu Lukaku is weer opgestaan. Hij is opnieuw een scorende spits die weegt op een defensie. Van de week indruk gemaakt, op en naast het veld. Midden in de storm het dek op voor een confrontatie met de pers, een helder discours zonder grootspraak of chagrijn. Tegen AEK Athene in precaire omstandigheden de mouwen opgestroopt, een weifelende ploeg mee op sleeptouw genomen en resultaatbepalend geweest. En tegen Westerlo het slot geforceerd met een Lukakugoal. Of de spits er helemaal door is, moet nog blijken. Maar tijdens zijn behoorlijk lange tocht door het dal was zijn maturiteit verbluffend: aan introspectie gedaan, geduldig gebleven en hard gewerkt, geen onvertogen woord over de lippen en slim geluisterd naar wijze raad van wijze mensen. Als een prachtig mooi gekleurd blad in de late herfst van zijn carrière: op zijn 39e haalt de voetbalbejaarde Geert De Vlieger een benijdenswaardig hoog niveau. Hij zou niet misstaan in het leger van Jan Breydel en Pieter de Coninck. Geen pijnlijke lies of rib houdt hem aan de kant. Zijn saves in Villarreal waren sterk, die twee op Daknam fantastisch. Met verbetenheid en beroepsernst, die cruciaal zijn voor zo'n lange carrière, is De Vlieger de perfecte stand-in voor Stijn Stijnen. Kinderlijk blij bij winst en onmetelijk ontgoocheld bij verlies: de sportman in de gentleman-doelman is nog springlevend. Misschien kan het verzamelde grote talent in het veld een keer omkijken en leren wat er naast klasse en flair nog vereist is voor een geslaagde carrière aan de top. Nonkel Geert zal het met veel vuur willen uitleggen. Een bliksemschicht op de linksachter bij Lokeren: Katuku Tshimanga. Verbluffend sneller dan tgv Dalmat, keer op keer afgetroefd door de jonge Congolees. Tegen Anderlecht stond hij op die voor hem nieuwe positie nog te zwemmen, zondag was hij defensief en offensief sterk. Snelheid, techniek en duelkracht. In de vakkundige handen van Peter Maes is de progressie van deze ruwe diamant opmerkelijk. De interesse van Standard van de zomer is plots een stuk begrijpelijker. In de luwte en zonder veel lawaai heeft trainer Maes Lokeren op korte tijd weer aantrekkelijk gemaakt en spelers beter: Mokulu, die andere zwarte parel, De Pauw en Overmeire. En tegen Club liep De Ceulaer voorin zowaar weer op zijn kwieke Truiense benen, die hem ooit tot in de Kuip brachten. Finaal onderkoeld geraakt in de kilte van de schaduw van Francky Dury aan de Gaverbeek: Bart De Roover, niet geslaagd voor het toelatingsexamen op het hoogste niveau. Een verstandige, minzame, hardwerkende coach mét referenties (weliswaar in de lagere reeksen), maar gestruikeld over de laatste trede naar de top. Veel steun gekregen van zijn bazen, maar geen ideale omstandigheden voor een jonge, onervaren trainer: post-Dury en post- Berrier (en - Buysse). En een ploeg die al sinds de prille lente vooral verliest. Na de ijzeren hand van politieman Dury was de spelersgroep niet volwassen genoeg voor de gevraagde zelfdiscipline van gentleman De Roover. Voor zijn spelers had de coach geen duidelijke boodschap of ze hebben ze niet begrepen. Gedrild in het comfortabele keurslijf van Dury zorgde de vrijheid van De Roover niet voor creativiteit, maar voor desoriëntatie. Tenminste na eerst wel een paar goede weken, wat tegelijk onverklaarbaar is. De Roover wens ik gauw een herkansing toe en Zulte Waregem een ervaren, gelouterde trainer met een sterke persoonlijkheid die Francky Dury in Waregem eindelijk op zijn juiste plaats kan zetten: in de archieven. Geen carnaval op Het Kiel, maar Halloween. Met de pandoering bij KV Mechelen is het deksel van de put. En het stinkt. De verdeeldheid in de bestuurskamer heeft zich als snel woekerend onkruid over de hele club verspreid, tot in de kleedkamer, waar de tweedracht aan de top helaas inspirerend werkt. De stellingenoorlog verlamt de club en voert hem recht de afgrond in. Wie het goed meent met Beerschot en de macht heeft, moet nu beslissen. Met of zonder Herman Kesters, de voorzitter die zich met zijn demarche rond de aanstelling van De Boeck geïsoleerd heeft en sindsdien aan een draadje hangt dat elk moment kan worden doorgeknipt. En met of zonder De Boeck, echt een hele goede coach die een ploeg uitstekend kan laten voetballen en een duidelijke visie heeft. Maar hij heeft de club en de manier waarop hij er kon werken verkeerd ingeschat. Beerschot is Cercle niet, waar hij zeer verregaande sportieve bevoegdheden had. De weg van de geleidelijkheid had hem daar kunnen brengen, maar De Boeck heeft (in zijn enthousiasme?) tegen schenen gestampt ( Hofmans en zo ook Jos Verhaegen) en is nu betrokken partij in een strijd met straks enkel verliezers. Zonde voor de club én de trainer.