radiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer en belgacomanalist wim de coninck laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit.
...

radiojournalist peter vandenbempt en ex-voetballer en belgacomanalist wim de coninck laten afwisselend hun licht schijnen op de voetbalactualiteit.Een verblindend mooi gloeiende kool in de vrieskou van de derby: Reynaldo dos Santos. Geduldig gekneed in de kundige handen van Bob Peeters en ook nu nog strak aan de hand van de uitstekende sociale cel van Anderlecht, begint het rijke potentieel van de tovenaar uit Arapiraca te renderen. Tegen Club Brugge showde hij zijn hele palet: fluwelen techniek, wendbaar, versnelling bal aan de voet, doelgericht en - anders dan de tovenaar uit het Park, Matías Suárez - mét scorend vermogen. Jonge plantjes verpotten in de vruchtbare (Cercle)grond van Jan Breydel loont voor Anderlecht: na Kanu, straks misschien Reynaldo. Hij heeft nog de rest van het seizoen om zijn sollicitatie voor de A-ploeg van paars-wit te polijsten. Cercle heeft overigens meer goud in de mijn: William Owusu, vooralsnog gespecialiseerd in legendarische missers maar een cruciale schakel in de gesmeerde ketting van de coach. Een grote beer en onvermoeibare draver die druk op de verdediging houdt. Uit ervaring weet Bob Peeters dat missende spitsen toch onmisbaar kunnen zijn. De sensatie van Daknam: Benji De Ceulaer, op dreef na een verrassende reconversie tot (een atypische) diepe spits. Met vijf goals in vier matchen zet de pocketaanvaller de sterke ploegprestaties van Lokeren om in resultaten. Bevrijd van de beperking van de zijlijn is zijn actieradius zoveel groter. Zijn snelheid en goeie techniek zijn gebleven, fysiek is hij sterker geworden en de storm in het hoofd lijkt te zijn gaan liggen. De Ceulaer is weer de blozende appel van vijf jaar geleden op Stayen. Weelde en roem stuurden hem naar een paar donkere zijpaden en hij verdronk in De Kuip, maar de rust van Waalwijk en de gps van Peter Maes loodsen hem misschien toch nog naar de carrière die hem was voorspeld. Al is het definitieve rapport natuurlijk pas voor de lente. Mee kopje onder in de Gaverbeek, maar top met de Rode Duivels in Voronezh; onverzettelijk, enorm loopvermogen, perfecte plaatsing en in de omschakeling de klare kijk van de meester; een nadrukkelijke sollicitatie naar een sleutelrol in de plannen van Georges Leekens. Na een lange tocht door het dal voetbalt Defour opnieuw als de Gouden Schoen van drie jaar geleden. Veel meer dan Witsel is hij het kompas waarop de Rouches kunnen varen. Hij verdient dan ook beter dan de onvoorspelbare grilligheid van de jongens rond zich. De Ontembare Leeuw is een ongevaarlijke welp geworden. Vorig seizoen was hij tot net na de winter misschien wel de beste diepe spits van het land: een verrassend beweeglijk blok graniet, snel genoeg, een behoorlijke techniek en dodelijk efficiënt. De noodzakelijke sterke beer midden in de dartele bende van Adrie Koster. Maar nog vóór de play-offs waren zijn klauwen al afgebot en dit seizoen is Kouemaha steevast terug te vinden diep in de zak van de verdedigers. Hard werken doet hij nog wel, maar het kaatsen is onzuiver, acties eindigen in balverlies en in scoringspositie lijkt het doel voor hem niet groter meer dan een lucifersdoosje. Zijn houding laat ook niet bepaald grote betrokkenheid vermoeden met het trieste lot van zijn kreunende werkgever. De recent aangescherpte discipline is blijkbaar aan hem voorbijgegaan. Bij gebrek aan alternatief blijft Kouemaha basisspeler: Akpala is nog altijd onderweg, en is als wisseloplossing toch al niet het beste nieuws voor Club Brugge, en Koster ziet het (voorlopig?) niet in Scepovic. Een groot probleem. Voor mij was het geen verrassing, het vuistenwerk van Benjamin Nicaise op het trainingsveld van Lierse. Hij is een Franse versie van Dr.Jekyll & Mr. Hyde: een keurige jongen op de sofa van Studio 1 (RTBF); iemand met een intelligent discours en een fijne humor, maar niet zelden een hooligan op het veld. Pas op, hij is een goeie voetballer met spelinzicht, maar raakt snel opgenaaid, werkt met de ellebogen, tackelt gevaarlijk en is altijd als eerste bij de brandhaard, zij het niet om te blussen. Na het laatste fluitsignaal van de testmatch om de titel twee jaar geleden in Luik, rende Nicaise als iemand die net zijn dwangbuis ontvlucht was het veld op om Van Damme, Boussoufa en Wasilewski (!) met primair gebrul en gebalde vuisten te provoceren. Een aparte manier om een titel te vieren, mij dunkt. Nicaise lijkt symbool te staan voor het ondoordachte transferbeleid van Lierse, dat resulteerde in een blijkbaar oncontroleerbare bende ego's. Aimé Anthuenis werkten ze al buiten en nu kraakten ze een hardwerkende clubman als Eric Van Meir. Ik heb echt te doen met hem. Met zijn bekentenis van machteloosheid maakte hij het zich extra moeilijk. Wie de ene dag geen oplossingen meer ziet, krijgt 's anderendaags nog moeilijk het tegenovergestelde verhaal verkocht. Maged Samy moet dringend de eieren vanonder zijn spelers halen en de vuist gebruiken. Om op tafel te slaan natuurlijk. opgetekend door christian vandenabeele