+ Cool(in) Coosemans

Niets dan goed nieuws van tussen de palen bij Club Brugge, ondanks het (door blessures) wankele seizoen van Stijn Stijnen. Eerst vervulde de bijna pensioengerechtigde Geert De Vlieger zijn interim met verve, nu is er Colin Coosemans. Al eerder complexloos ingevallen tegen Villarreal en sindsdien probleemloos bevestigd. Net zoveel lef als talent, goeie reflexen, sterke detente en de rust van een ancien. Club gaf in de sneeuwmodder van de Oostkantons veel kansen weg, maar Coosemans redde zijn team van nodeloze kopzorgen. De lijst met beloftevolle Belgische doelmannen is intussen een heel elftal lang. Waren er maar een links- en een rechtsachter bij ...
...

Niets dan goed nieuws van tussen de palen bij Club Brugge, ondanks het (door blessures) wankele seizoen van Stijn Stijnen. Eerst vervulde de bijna pensioengerechtigde Geert De Vlieger zijn interim met verve, nu is er Colin Coosemans. Al eerder complexloos ingevallen tegen Villarreal en sindsdien probleemloos bevestigd. Net zoveel lef als talent, goeie reflexen, sterke detente en de rust van een ancien. Club gaf in de sneeuwmodder van de Oostkantons veel kansen weg, maar Coosemans redde zijn team van nodeloze kopzorgen. De lijst met beloftevolle Belgische doelmannen is intussen een heel elftal lang. Waren er maar een links- en een rechtsachter bij ... Samba in 't Kuipje, zaterdag tegen STVV. De nieuwste Parel van de Kempen komt uit Brazilië, Paulo Henrique. Illusionist op noppen, acties sneller dan het menselijk oog kan waarnemen, van links of van rechts. De trukendoos wijd open, het spelplezier spat ervan af. Met op het menu zijn plat préféré: gevogelte met appelmoes. Net als op Stayen een onophoudelijke gesel voor de Truiense defensie. Henrique heeft een versnelling, kan sprinten, dribbelen, koppen en verschrikkelijk hard trappen en is minder egoïstisch dan de gemiddelde aanvaller. Na zijn tegenvallende doortocht in het calvinistische noorden en vooralsnog haperende heenronde lijkt een verlengd verblijf te midden van de rustige vastheid van Westerlo mij wel geraadzaam. Beter dan een halsoverkop transfer naar het broeierige Standard. Ook al stond die andere kandidaat-spits voor Sclessin, Ibrahima Sidibe, in het rechtstreekse sollicitatieduel zaterdag niet eens op de foto. Het podium van de Gouden Schoen was voor één keer geruststellend logisch. De juiste namen, de correcte volgorde. Boussoufa als uithangbord en onbetwiste leider van Anderlecht, spel- en resultaatbepalend, toonbeeld van beroepsernst en regelmaat én de geknipte ambassadeur voor zijn sport en club. Bij deze een eresaluut. En Lukaku op de juiste afstand een mooie tweede: uitstekend gepresteerd in het begin en op het einde van het jaar, daartussen een (geheel logische) terugval gehad. Lukaku is een unieke spits, zijn potentieel ongelimiteerd, zijn mentaliteit zeer hoopgevend voor een briljante toekomst. Maar wel nog in volle ontwikkeling, zoals bleek tegen Standard. En op drie heel terecht Jelle Vossen, zoveel meer dan een scorende spits. Chapeau! Bepaald pijnlijk, de invalbeurt van Vadis Odjidja in Eupen. Dezelfde behandeling als Jelle Van Damme op Anderlecht, maar dan door zijn eigen fans. Gert Verheyen beledigen was al ongelukkig, maar Club Brugge afschilderen als een club waarvoor enkel spelers die geen ambitie hebben hun hele carrière willen voetballen, was dodelijk. Een dolksteek in het hart van de supporter voor wie blauw-zwart eten en drinken en levensadem is. Zijn mea culpa heeft blijkbaar weinig indruk gemaakt, de fans denken dat hij ook echt meende wat hij zei over Verheyen en Club Brugge. En dan helpt een cosmetische ingreep niet. Vadis incasseerde het in Eupen alvast als een grote jongen, maar zo kan je niet voetballen. Zaterdag volgt een nieuwe test, voor de Grand Jury van Jan Breydel. Het zal sterke lijm moeten zijn om deze scherven te lijmen. Ik hoop dat het lukt, want Vadis heeft erg veel kwaliteiten die Club Brugge dit seizoen nog hard nodig zal hebben voor een Europese plaats. De Gentenaar was ondanks zijn wisselvalligheid en nonchalance in de heenronde niet zelden het kompas waarop de wankele sloep van Club vaarde. Het is een slecht idee om hem zomaar naar een exit te escorteren. Misschien moeten de supporters Vadis toch maar tot het einde van het seizoen tolereren. Trop is te veel, ook voor een topclub als Standard met een half elftal aan de kant of net terug na een lange inactiviteit. Maar met een perfecte organisatie en dan een flits van een klasbak als Mehdi Carcela is niets onmogelijk. Het eerste was er voor de rust, de tweede nam (alweer) een snipperdag. Carcela is een toptalent, geniaal, ongrijpbaar met een verschroeiende verticale dribbel maar in te veel wedstrijden totaal afwezig. En blijkbaar ook buiten het veld niet te managen, dan wordt het link. Puur op talent wandelt hij door de Belgische competitie, tachtig procent is bij Standard ruim voldoende, zo zegt hij zelf. De overige twintig reserveert hij voor die absolute topclub die er weldra aankomt. Verkeerd gedacht en straks is Carcela al 22, dan is 'jonge leeftijd' echt geen excuus meer. Hij moet straks niet enkel kiezen tussen België of Marokko, maar ook tussen een carrière als onbekommerde pluk-de-dagvoetballer of als internationale topper in een grote club in een grote competitie. Het talent van Carcela hebben ze daar ongeveer allemaal, daar maak je het verschil met discipline, hard en kwalitatief trainen en constant presteren. OPGETEKEND DOOR JAN HAUSPIE