+ Big Mac is back

De best getimede verrijzenis van het jaar: Sherjill Mac Donald. Veertien lange maanden in het vagevuur, de grote droogte en dan drie doelpunten in twee matchen. In de genadeloze strijd om het behoud maakt een scorende spits het verschil tussen de eerste of de tweede klasse. De onversneden klasse van MacDonald hadden ze lang geleden bij Anderlecht al ontdekt, de flitsende versnelling, de grote beweeglijkheid, de droge knal en de vernietigende onberekenbaarheid. Helaas lag de medaille al die jaren al te vaak met de keerzijde naar boven. Het talent raakte maar niet ontbolsterd, het rechte pad zat onder de zeep, MacDonald gleed er altijd af. Dat veel te zware contract op Het Kiel helpt ook al niet, net zo min als de vele blessures en de onweerstaanbare aantrekkingskracht van de bruisende metropool. Af en toe duikt het talent op uit de wazige nevel: bij ...

De best getimede verrijzenis van het jaar: Sherjill Mac Donald. Veertien lange maanden in het vagevuur, de grote droogte en dan drie doelpunten in twee matchen. In de genadeloze strijd om het behoud maakt een scorende spits het verschil tussen de eerste of de tweede klasse. De onversneden klasse van MacDonald hadden ze lang geleden bij Anderlecht al ontdekt, de flitsende versnelling, de grote beweeglijkheid, de droge knal en de vernietigende onberekenbaarheid. Helaas lag de medaille al die jaren al te vaak met de keerzijde naar boven. Het talent raakte maar niet ontbolsterd, het rechte pad zat onder de zeep, MacDonald gleed er altijd af. Dat veel te zware contract op Het Kiel helpt ook al niet, net zo min als de vele blessures en de onweerstaanbare aantrekkingskracht van de bruisende metropool. Af en toe duikt het talent op uit de wazige nevel: bij Roeselare en ook al even bij Beerschot. En nu dus tegen Gent en Kortrijk. Plots heeft de ploeg de diepgang en de snelheid die hij al het hele seizoen miste. Net op tijd voor de eerstesteenlegging (het behoud) van het grote bouwwerk van Patrick Vanoppen. Voor de schreiende ogen van Georges Leekens speelde de flankspeler van AA Gent zondag Laurent Ciman, rechtsachter van de Rode Duivels, total loss. Enkel het rustsignaal bracht soelaas. De Ivoriaanse wervelwind was plots opnieuw de sensatie van een periode voor de winterstop. Een doelpunt en een assist, perfect de ruimte in de rug van de gammele Standarddefensie bespeeld en af en toe zelfs de mouwen opgestroopt: Francky Dury kan tevreden zijn. Blessures en jeugdige humeurigheid maakten van Soumahoro een jongen met gebruiksaanwijzing, maar de trainer heeft ze goed gelezen. De tweede helft bij Beerschot en nu Standard: de bede van de bazen gehoord, is Gent net op tijd weer beginnen te voetballen. Want ondanks veel punten was het quotum van matchen met matig spel stilaan bereikt. Zonder gestruikel over de laatste horden begint AA Gent straks in een ideale positie aan de sprint om de prijzen, na een geslaagde Europese campagne en met uitzicht op een nieuwe tocht naar de Heizel. In het zo gevreesde post-Preud'hommejaar is dat uitstekend gewerkt. De stabiliteit in het hoofd en de benen van een paar sleutelspelers genre El Ghanassy zal straks bepalen of er aan het eind ook nog een climax komt. Wat een tragische geschiedenis, Stijn Stijnen (en/of familie): de lauwerkrans geruild voor pek en veren en een genadeloze kastijding aan de publieke schandpaal. Precies een jaar geleden nog bewierookt en toegejuicht op het bordes na een glansprestatie tegen Valencia. De voorbije jaren was Stijnen een baken midden in de tropische stormen in Jan Breydel: borst vooruit, immer present in de ondergelopen loopgraven, voor de Club, voor de ploegmaats, voor zijn trainers en bestuurders (en voor zichzelf). Zijn geheel eigen invulling van het vak profvoetballer was geen issue, met zijn prestaties op wedstrijddagen voorkwam Stijnen dat de schade van de aanslepende grote malaise bij Blauw-Zwart bij de eindafrekening elke keer opnieuw nog beperkt bleef. Dat blijft ook vandaag overeind. Zijn onvoorwaardelijke liefde voor Club Brugge kan niet anders dan oprecht zijn geweest. Net daarom zal de klap voor Stijnen verschrikkelijk zijn - aan zichzelf uitgedeeld welteverstaan. Als een vogel uit z'n eigen warme nest geduwd. De nieuwe bazen treuren niet bij het onomkeerbare afscheid van Stijn Stijnen: Club vaart straks een nieuwe koers van discipline, professionalisme, orde en stipheid, onvoorwaardelijk engagement en onbesproken gedrag. Daarin konden ze de figuur Stijnen blijkbaar moeilijk nog een plaats geven. Er waren door de vele blessures immers geen prestaties meer om de gretig rondgestrooide verhalen te neutraliseren. Hij (en/of familie) heeft nu zelf de weg naar de exit getoond en het (mogelijk) laatste obstakel, protest van boze Clubfans, opgeruimd. Want een terugkeer naar de Brugse familie is immers ondenkbaar. Het vertrouwen is voor altijd geschonden, daar helpen zelfs de bekentenissen - waar of niet - van vriendin en broer niet bij. Wat is gebeurd, is onbegrijpelijk en onvergeeflijk, straffer nog dan alle onheil dat de Brugse doos van Pandora dit seizoen al voortbracht. RADIOJOURNALIST PETER VANDENBEMPT EN EX-VOETBALLER EN BELGACOMANALIST WIM DE CONINCK LATEN AFWISSELEND HUN LICHT SCHIJNEN OP DE VOETBALACTUALITEIT.OPGETEKEND DOOR CHRISTIAN VANDENABEELE