+ Knalfred Finnbogason

Daknam, waar IJslanders thuis zijn. Na enkele jaren heeft Lokeren een nieuwe -son geadopteerd: Alfred Finnbogason, dé nieuwste troefkaart in handen van Peter Maes. Speler van het jaar in IJsland, A-international en aangekondigd als groot talent. De eerste kennismaking is een meevaller: dodelijke finisher met een aardige dribbel en een goeie cross in de voeten. En stevig op de been, een plus uit zijn passage in de Schotse competitie. Met deze quasi garantie op nog een handvol doelpunten vooraan en een stilaan verrezen Copa tussen de palen lijkt Lokeren klaar voor een oververdiende plaats en een rol van betekenis in play-off 1. Al vindt voorzitter Roger Lam-brecht wellicht dat de eerste zes plaatsen op basis van de resultaten in de laatste drie seizoenen zouden moeten worden bepaald. Maar het is nu zo, hopelijk kan hij leven met deze onrechtvaardigheid.
...

Daknam, waar IJslanders thuis zijn. Na enkele jaren heeft Lokeren een nieuwe -son geadopteerd: Alfred Finnbogason, dé nieuwste troefkaart in handen van Peter Maes. Speler van het jaar in IJsland, A-international en aangekondigd als groot talent. De eerste kennismaking is een meevaller: dodelijke finisher met een aardige dribbel en een goeie cross in de voeten. En stevig op de been, een plus uit zijn passage in de Schotse competitie. Met deze quasi garantie op nog een handvol doelpunten vooraan en een stilaan verrezen Copa tussen de palen lijkt Lokeren klaar voor een oververdiende plaats en een rol van betekenis in play-off 1. Al vindt voorzitter Roger Lam-brecht wellicht dat de eerste zes plaatsen op basis van de resultaten in de laatste drie seizoenen zouden moeten worden bepaald. Maar het is nu zo, hopelijk kan hij leven met deze onrechtvaardigheid. Axel Witsel schittert weer zoals in zijn wittebroodsweken als aanstormend talent. Het stof van de Gouden Schoen geblazen, de doffe glans verdwenen. Witsel is plots weer de klasbak die (te vroeg) de beste van het land werd en (overmoedig) droomde van Arsenal. Zonde dat een kwalijke trap de ontwikkeling in het vriesvak heeft gezet, de lange tocht door het dal van Standard hielp ook al niet en de schouders van de jonge Witsel bleken toch te zwak om lof en weelde te dragen. Maar het talent is in het vagevuur duidelijk niet verloren gegaan, het donkere randje lijkt onder controle: de jongen is wellicht volwassen geworden, gerijpt door de ingrijpende ervaring. De terugkeer van Defour is maar een deel van de verklaring, al is de definitieve bevestiging wel nog vereist in play-off 1. Met Fellaini aan de kant is de stijgende vorm van Witsel alvast ook een meevaller voor Georges Leekens. STVV is gered. Een prestatie die niet overschat kan worden en die uniek is, in de betekenis van: dat kan echt maar één keer, zoals plaats vijf van vorig seizoen. Roland Duchâtelet heeft met vuur gespeeld, maar de vingers niet verbrand. Een cadeau, van een kleine groep geëngageerde voetballers die geknokt hebben om het onvermijdelijke te voorkomen, en van een trainer die de groep zover gekregen heeft. Heel straf gedaan, sterker dan vorig seizoen. De herkansing voor STVV begint vandaag. Ik wens de baas/bazen op Stayen een paar goeie oren om te luisteren naar de wijze raad van goedmenende vakmensen. Vreemd, het parcours van de kampioen de voorbije weken. Behalve in Westerlo aan goeie wil geen gebrek, tegen RC Genk nog verdiend het punt van de inzet en de overgave gepakt, maar die twintig minuten voetballes van de ongenode gastdocent uit Limburg, in de eigen aula, moeten pijn doen. Anderlecht keek machteloos naar wat het verwacht wordt zelf uit te voeren. Genk maakte de fout om na de goal veel te nadrukkelijk voor de organisatie te kiezen, die uitnodiging heeft paars-wit niet afgeslagen. Bij Anderlecht hebben de roergangers het kompas zoek gelegd. Lucas Biglia viel in zijn nochtans geprefereerde hogere positie door de mand, zijn technische fouten waren niet te tellen. Mbark Boussoufa is dezer dagen vooral een mopperende leider en Gillet heeft op zijn ook al geliefde stek op het middenveld een zwemband nodig. Kanu en Suárez zijn intussen hun onberekenbare (en helaas dus onbetrouwbare) zelf, Lecjaks is zijn prille zelfvertrouwen kwijt en rechts vecht Wasilewski met logische problemen na een lange afwezigheid. Zonder zijn kenmerkende heftigheid in de duels en onstuitbare drang naar voren schiet van de alom gevreesde Wasyl voorlopig weinig over. De prille rentree was veelbelovend, het vervolg (nog?) niet. En naast hem lijkt Mazuch plots opnieuw de weifelaar van de eerste weken van het seizoen. Ariël Jacobs zit voor een sudoku met weinig gegevens en één unieke oplossing. Geen cadeau. De stijgende vorm en vertrouwen van Lukaku zijn een meevaller, de snelheid van een fitte Legear blijft een wapen en de wetenschap dat vorm onverklaarbaar verdwijnt maar ook terugkeert, is een houvast. Want het plan van Anderlecht is toch dit: de titel en daarna restauratiewerken met het vertrek van een paar sleutelspelers die hun ambitie om bij grote(re) clubs in veel sterkere competities te spelen dan uiteraard zullen waarmaken. De spelersgroep kan een beetje verluchting blijkbaar best gebruiken. Een trainer die vrolijk vertelt dat hij liever onderin staat dan veilig in de middenmoot "want dan gaan de matchen nog ergens om"?! Het is een uitspraak van iemand die van weinig betrokkenheid kan worden verdacht, heel anders dan die 10.000 op de tribune, vreselijk bezorgd zijn om het lot van hun club. Echt misplaatst. Zou een baas die intussen 20 miljoen uitgegeven heeft aan zijn 'project' het daarmee eens zijn? Met wat geluk mag Sollied straks eerst nog vijf matchen spelen "die ergens om gaan" en dan eventueel nóg eens zes tegen tweedeklassers: spanning tot in juni. RADIOJOURNALIST PETER VANDENBEMPT EN EX-VOETBALLER EN BELGACOMANALIST WIM DE CONINCK LATEN AFWISSELEND HUN LICHT SCHIJNEN OP DE VOETBALACTUALITEIT.OPGETEKEND DOOR JAN HAUSPIE