Plus Kereweer(t)om

De reddingsboei van een verdrinkensklaar Anderlecht had een verrassende naam: Tom De Sutter. De toptransfer van twee jaar geleden klom niet voor het eerst weer uit het vagevuur. Anders dan het overgrote deel van zijn ploegmaats niet verwikkeld in een pijnlijk gevecht met de bal én voetballend met vertrouwen. Dan blijkt De Sutter, op een zeer ongebruikelijke positie en fysiek niet eens honderd procent, van grote waarde. En dan is er applaus van de kritische fans die hun spits duidelijk minder krediet geven dan pakweg Lukaku. Een lichtpunt voor trainer Jacobs in de donkere tunnel waar zijn ploeg op dit moment door strompelt.
...

De reddingsboei van een verdrinkensklaar Anderlecht had een verrassende naam: Tom De Sutter. De toptransfer van twee jaar geleden klom niet voor het eerst weer uit het vagevuur. Anders dan het overgrote deel van zijn ploegmaats niet verwikkeld in een pijnlijk gevecht met de bal én voetballend met vertrouwen. Dan blijkt De Sutter, op een zeer ongebruikelijke positie en fysiek niet eens honderd procent, van grote waarde. En dan is er applaus van de kritische fans die hun spits duidelijk minder krediet geven dan pakweg Lukaku. Een lichtpunt voor trainer Jacobs in de donkere tunnel waar zijn ploeg op dit moment door strompelt. Anderlecht is blij voor De Sutter: ondanks veel pech en zijn statuut van invaller nauwelijks een onvertogen woord. Schitterende gast, positief ingesteld en een harde werker. Maar op het veld is het tot nog toe te weinig geweest, door de ontbolstering van Lukaku en vooral door blessureleed. Zijn zweet stroomt met beken door de revalidatiezaal. En in zijn drang om zijn jongensdroom - voetballen bij Anderlecht - waar te maken en niemand teleur te stellen, verbeet en verzweeg hij tussendoor veel kwaaltjes allerhande (rug, spieren, knie). Honderd procent fitheid is De Sutter sinds zijn knieblessure bij Cercle niet meer gegund geweest. Die mogen ze hem hierboven nu stilaan wel gunnen en dan komt de verlossing voor Anderlecht in de play-offs misschien wel uit onverwachte hoek. Zonder concurrentie de belangrijkste (en de mooiste) goal van het weekend: die van Wouter Corstjens. De verlossing voor de Pro League en de voetbalbond in het kruis, een engel met de Blijde Boodschap, een deus ex machina, op de buzzer. Het voetbal behoed voor een nieuwe gijzeling en alweer een pak negatieve publiciteit. Lierse had groot gelijk: het kan niet dat je aan de laatste match begint zonder te weten of één punt volstaat. En Charleroi had ook gelijk: een laatste waarschuwing (met boete) ware sportief logischer en eerlijker geweest dan een forfaitnederlaag. Dé vraag is: hoe kan het dat deze zaak drie maanden aansleept waardoor er nu een nieuwe nachtmerrie in de maak was? Onderweg hebben velen hun verantwoordelijkheid niet genomen of uitgesteld. En tegelijk is nog een keer aangetoond dat de voetbalinstanties geen controle meer hebben over hun leden: rechtbanken kloppen overuren, advocaten rekenen zich rijk, er is geen enkel gezag of discipline. Ivan De Witte kan het weten: het Belgische voetbal is onbestuurbaar geworden. Gerechtigheid bestaat dan toch nog, eindelijk zal Abbas Bayat het respect krijgen dat hij verdient, met dank aan Glen De Boeck. Advocaat van de duivel, letterlijk te nemen in dit geval. De voorzitter blijkt nu - dixit De Boeck - een man van niveau, met een interessant verhaal en een visie, over wie helaas een totaal verkeerde perceptie bestaat! Hoe heb ik mij al die jaren zo kunnen vergissen? Ambras Bayat schoffeert publiekelijk zijn trainers, tijdens de match ( Craig) of in de pers ( Mathijssen) of ontslaat ze in de kleedkamer (Mathijssen), voert oorlog met de stad, de Pro League, de voetbalbond, de G4, de K11, beschuldigt scheidsrechters van corruptie, scheldt zijn trouwe medewerkers de huid vol en/of ontslaat ze zonder uitleg, behandelt zijn spelers als moderne slaven, beledigt zijn supporters, noemt hen waardeloze stempelaars en jaagt ze het stadion uit, voert in Studio 1 ('un') een debat op het niveau van cafépraat, gedraagt zich op de tribune als een hooligan met een hoed op en terroriseert tijdens wedstrijden de neutrale zone 'want het stadion is toch van hem'. Redelijk Mamboertig allemaal. Maar dat is dus allemaal perceptie, dé kwaal van deze moderne tijd, nietwaar. Misschien moet De Boeck eerst eens langs bij mensen die meer dan drie gesprekken met Bayat gevoerd hebben, kwestie van het beeld wat scherper te krijgen. Want de strepen op dat prachtige shirt van die in potentie hele mooie club zijn al vele jaren niet meer die van een zebra, maar van een Dalton. Ik begrijp het ongeduld van de trainer in De Boeck, maar met de littekens van Het Kiel nog vers op het hart is een verblijf in Alcatraz Bayat echt geen goed idee. Dan beter nog wat fietsen, de zon schijnt. In Charleroi hebben ze die al jaren niet meer gezien. Echt ongelukkig, de insinuaties van Kevin Vandenbergh als zou Club Brugge z'n ex-trainer Sollied met die 0-0 tegen Lierse aan het behoud geholpen hebben. Verdachtmakingen zonder grond - het is hard zoeken naar sympathisanten van Sollied in het huidige Brugge - die zelfs in een vlaag van grote ontgoocheling ontoelaatbaar zijn. In een ernstig voetballand had Vandenbergh nu een groot probleem. Eupen heeft gewoon zichzelf in play-off 3 gespeeld: door de vele verloren weken met de nar Capuano en een paar gemiste strafschoppen op het eind. En Vandenbergh hoeft niet te wanheupen: nog maar elf matchen en het behoud is misschien toch nog een feit. RADIOJOURNALIST PETER VANDENBEMPT EN EX-VOETBALLER EN BELGACOMANALIST WIM DE CONINCK LATEN AFWISSELEND HUN LICHT SCHIJNEN OP DE VOETBALACTUALITEIT.OPGETEKEND DOOR JAN HAUSPIE