+ Franke Dury

Een open doekje voor AA Gent, de best en spectaculairst voetballende ploeg van het weekend. Vol lef in het offensief, maximale ontplooiing van het vele aanvallende talent - Soumahoro, El Ghanassy, Coulibaly, Ljubijankic en ook nog Smolders. Vlotte combinaties, veel tempo, heel hoog druk gezet, veel volk risicovol voor de bal en een handvol doelkansen. Zonde van de gebrekkige afwerking: met het scorend vermogen van RC Genk stond Gent nu simpel helemaal bovenaan. Benieuwd of Dury er tegen money time de onvolkomenheden nog krijgt uitgevijld: dodelijker zijn vooraan en stabieler achterin. Ondanks de kwaliteitsinjectie met Arzo heeft Gent in elke wedstrijd momenten dat het de controle verliest en onder druk begint de defensie steevast te lekken. En dat bepaalt straks of AA Gent de bekerfinale speelt of niet en of Gent in dit ...

Een open doekje voor AA Gent, de best en spectaculairst voetballende ploeg van het weekend. Vol lef in het offensief, maximale ontplooiing van het vele aanvallende talent - Soumahoro, El Ghanassy, Coulibaly, Ljubijankic en ook nog Smolders. Vlotte combinaties, veel tempo, heel hoog druk gezet, veel volk risicovol voor de bal en een handvol doelkansen. Zonde van de gebrekkige afwerking: met het scorend vermogen van RC Genk stond Gent nu simpel helemaal bovenaan. Benieuwd of Dury er tegen money time de onvolkomenheden nog krijgt uitgevijld: dodelijker zijn vooraan en stabieler achterin. Ondanks de kwaliteitsinjectie met Arzo heeft Gent in elke wedstrijd momenten dat het de controle verliest en onder druk begint de defensie steevast te lekken. En dat bepaalt straks of AA Gent de bekerfinale speelt of niet en of Gent in dit seizoen van de onverhoopte kans misschien wel het allerhoogste bereikt. De vraag of Francky Dury ook bij een topclub kan functioneren, lijkt mij nu stilaan voldoende beantwoord. De grote winst voor de nationale ploeg na het tweeluik Oostenrijk-Azerbeidzjan: zes punten, het kompas opnieuw op Polen en Oekraïne, er staat een echte ploeg op het veld en bovenal, de verzoening met het volk, zoals geweten altijd zeer vergevingsgezind. Anderhalf jaar na die dramatische avond in Armenië is de revival opmerkelijk, ook met dank aan - ik zeg het met tegenzin - Dick Advocaat. Er was een nuchtere Hollander met aanzien nodig om de verwende en verloren gelopen talenten de basisprincipes van internationaal topvoetbal bij te brengen en jongens als Kompany bij de les te krijgen. De genadeloze analyse van Advocaat (en Wilmots) was de basis waarop Georges Leekens slim heeft voortgewerkt. De discipline strak, van Kompany de keizer gemaakt, met veel verantwoordelijkheid, waardoor ook een hele generatie 'kleurrijke' jongeren die erg naar hem opkijken, in de pas loopt. En op het veld een blok neergezet, met Simons als cipier, en taakgericht voetbal, vandaar wel de defensief gedisciplineerde Chadli en niet Hazard. En uiteraard het ongebreideld enthousiasme van de eeuwig studentikoze bondscoach zelf. Het moppenarsenaal is wel aan een selectie toe, enige dosering dringt zich op. Zeker als de nationale selectie volgend jaar - wie weet - een maand samen naar het Oostblok mag. Maar de Rode Duivels waren palliatief en Leekens heeft er opnieuw leven in gekregen, dat is alvast een grote verdienste. Al is het niet meer dan een begin. Hoop ik. Een zwarte bladzijde in de carrière van Glenn Verbauwhede, een dolksteek dwars door het blauw-zwarte hart. Hij wordt nooit eerste doelman van Club Brugge. En nog pijnlijker: Club praat met Yves De Winter als vervanger, toch geen betere doelman dan Verbauwhede. In het seizoen van de ultieme sollicitatie heeft hij minder gepresteerd dan het vorige, onder Georges Leekens. Rust in het hoofd, rustiger op het veld en zeker nog prestaties geleverd, maar niet constant genoeg. Het imago van 'eeuwige speelvogel' kreeg hij niet afgeschud en Brugge is net op zoek naar meer volwassenheid in zijn kleutertuin. Jongens met een handleiding zijn er al te veel. Cool en sérieux heeft De Winter wel voor op Verbauwhede. En de openlijke sollicitatie van zijn trainer Philippe Vande Walle voor de nochtans niet vacante baan van keeperscoach bij Club - het leek wel een package deal - is in Brugge vast ook niet op applaus onthaald. De realiteit is hard, de schimmige prestatie in Westerlo begrijpelijk, maar vanaf nu kan maar één overtuiging de carrière van Verbauwhede heropstarten: er is leven na Club Brugge. Hij moet het enkel zelf geloven. Alle mankementen van het huidige Anderlecht haarfijn gedetecteerd en gereveleerd, tegen een Standard met een handvol sleutelspelers op de bank en lang niet met zijn beste voetbal. Het soort kaakslag waar paars-wit Europees al langer vrede mee heeft, maar dat in eigen land pas echt vernederend is. Er is een stuitend gebrek aan kwaliteit, met het weggeëbde vertrouwen komt het zeer beperkte voetballend vermogen van te veel spelers naar boven. De lang geroemde defensieve stabiliteit blijkt ook al een illusie. (Bijna) Niemand heeft een idee, de bal is de vijand, spelers zoeken dekking voor de verantwoordelijkheid (behalve De Sutter). Deze ploeg is stuurloos op het veld, geen leider, geen persoonlijkheid. En de groep lijkt tot op de draad versleten: sommigen zijn bezig met een transfer, anderen weten dat ze afgeschreven zijn. Het is dodelijk voor de noodzakelijke drive om te vechten tegen de weerbarstige vorm die de kampioen al weken parten speelt. Het vertrek van Boussoufa is - helaas voor Anderlecht - echt maar een klein deel van de verklaring. Zonder plotse en spectaculaire ommekeer wordt play-off 1 voor Anderlecht één lange kruisweg, zónder verrijzenis aan het eind. Want zelfs als je al op de bodem zit, kan je er nog altijd doorzakken. OPGETEKEND DOOR JAN HAUSPIE