+ Tomatador Radzinsky

Een welgemeend open doekje voor het eeuwfeest van de snelste veteraan op onze velden: de honderdste competitiegoal in de hoogste klasse voor Tomasz Radzinski, met het hoofd, bij wijze van grap. En daarnaast nog 35 in de Premier League en onder meer twee legendarische doelpunten Europees tegen Manchester United in de Champions League - wellicht zijn beste match ooit in zijn beste periode ooit aan de zijde van dat andere fenomeen, Jan Koller.
...

Een welgemeend open doekje voor het eeuwfeest van de snelste veteraan op onze velden: de honderdste competitiegoal in de hoogste klasse voor Tomasz Radzinski, met het hoofd, bij wijze van grap. En daarnaast nog 35 in de Premier League en onder meer twee legendarische doelpunten Europees tegen Manchester United in de Champions League - wellicht zijn beste match ooit in zijn beste periode ooit aan de zijde van dat andere fenomeen, Jan Koller. Radzinski is altijd een spectaculaire spits geweest: de snelle benen, de korte kapbeweging, de slimme plaatsing voor doel en de neus voor doelpunten. Gekoppeld aan een ontwapende spontaneïteit en aaibaarheid, de knuffel was nooit veraf. Het geheim voor zijn uitstekende en langgerekte carrière is simpel: beroepsernst en - meer nog - spelvreugde. Op z'n 37e staat het nog op zijn gezicht te lezen: Radzinski voetbalt graag. Dat heeft hij gemeen met die andere fenomenen (op een ander niveau): Ryan Giggs en David Beckham. Ondanks het fortuin en/of sterrendom is één element bepalend in de strijd met de oude knoken: de liefde voor het spel. En straks gaat Radzinski wie weet nog internationaal. Lierse net niet gezakt en daarna toch nog Europees: de hallucinante logica van de huidige competitieformule tot in het absurde geïllustreerd. Twee jonge Belgische klasbakken hebben de sleutel voor de poort naar de titel: Axel Witsel in Luik en Kevin De Bruyne voor RC Genk. Op Daknam was De Bruyne bij momenten geniaal: perfect tweevoetig, flitsende dribbel, vista en beheersing in de korte pass en de intussen beruchte crosses met de precisie van een telegeleide raket. Acties van De Bruyne zijn altijd doelgericht, het zelfvertrouwen en de branie on-Belgisch. De Gentenaar is een winnaar en dat straalt hij uit in woord en daad. Waar had De Bruyne (en Genk) nu gestaan zonder die vermaledijde klierkoorts? En net daarom, één extra jaar RC Genk (met Champions League?) is echt de beste optie. En daarin acht keer op tien zonder concurrentie de beste man op het veld zijn, want de regelmaat was er dit jaar door omstandigheden niet. Dán is hij klaar voor het internationale podium. En eerst Genk geven wat het verdient: de titel. Mooi, verzorgd, aanvallend voetbal, enthousiast en met de ontbolstering van een pak jong Belgisch talent. In een jaar als een feniks uit de grauwe as herrezen. Chapeau voor Genk, een welgemeende hoofse buiging voor Frank Vercauteren. Met of zonder titel. Een kat in het nauw maakt rare sprongen, maar wat heeft AA Gent vorige week bezield? Een zwarte week was het, meer naast nog dan op het veld, waarin veel goodwill en waardering in de voetbalwereld voor de club en zijn bestuurders verloren is gegaan. En ik heb niet de indruk dat Gent de omvang van de imagoschade goed heeft ingeschat. Dat manager Louwagie een oplopende gsm-rekening aankaart bij een werknemer ( Dury), geen probleem. Maar dat hij het logisch vindt dat hij KGB-gewijs 'na een tip' de nummers gaat controleren, getuigt van weinig vertrouwen in zijn trainer en van een aparte moraal die door ieder weldenkend mens veroordeeld wordt. Als Louwagie vermoedt dat Dury met Club Brugge praat, moet hij hem daar keihard mee confronteren, dat is zijn taak als manager, maar zonder te snuffelen in privégegevens. En de hamvraag is: wie heeft dat in de pers gewild? Een derde belanghebbende partij? In elk geval een triest spektakel dat een hypotheek legt op de toekomst van Dury in Gent en misschien heeft intussen ook iedereen daar vrede mee. En dan moest de zaak- Coulibaly nog ontploffen. Voor een goed begrip: de voetbalbond heeft geen recht van spreken zolang de interne rechtspraak niet professioneel georganiseerd is en scheef staat van de belangenvermenging en beïnvloeding. Krachtiger dan het aangeboden ontslag van voorzitter Joris Lievens van de beroepscommissie (een beroepsrechter!) kan een signaal niet zijn. En dat Pierre François het bondsparket aanzet om een speler van een andere ploeg te vervolgen, is ook al intriest. Met andere woorden, Gent had zeker gelijk. Maar als voorzitter van de Pro League, die net (terecht) alle clubs bezworen heeft om niet meer naar de burgerrechter te stappen, had Ivan De Witte maar één optie: zijn boze manager terugfluiten en de kromspraak van de bond respecteren. Met veel misbaar en een messcherpe veroordeling, dat had wél gemogen. De beslissing om in extremis Coulibaly alsnog aan de kant te houden nadien nog uitleggen als ingegeven uit respect voor de structuren, is na het dreigement van de bond en de uitleg van Dury voor velen niet meer geloofwaardig. Een pijnlijke uitschuiver op een slecht moment, net nu De Witte moet proberen het onverzoenbare toch te verzoenen voor het nieuwe tv-contract. Voor zijn tegenstanders is het natuurlijk gedroomd koren op de molen, maar ook diegenen die hem altijd hebben verdedigd, waren geschokt. Er zijn van de week veel ruiten ingegooid en dat is heel erg jammer. Op weg naar de status van topclub is crisismanagement voor de Gentse familie duidelijk nog een werkpunt. OPGETEKEND DOOR JAN HAUSPIE