+ Vercauteren, de (goud)mijningenieur

Met of zonder titel, RC Genk viert het jaar van de Feniks. In de mijn is bestofte steenkool geruild voor een handvol goudklompen. Genk is na een paar sombere jaren weer de club die het in potentie altijd moet zijn. Met een goed evenwicht tussen de warme gemoedelijkheid van een familieclub en het professionalisme van een modern bedrijf, met hard werkende, competente mensen op alle niveaus. De accommodatie is top, de commerciële aanpak prima en de band met de supporters vriendschappelijk. En nu lijkt die ene onzekere, maar essentiële factor ook onder controle: het sportieve beleid. Met dank aan de jeugd(werking). Want dat is, meer dan de titel of uitzicht op de Champions League, dé grote winst voor Genk. De pijlers van de sportieve revival zijn jong en Belgisch. Thibaut Courtois is een fenomeen voor wie de grenzen niet te voorspellen zijn, Kevin De Bruyne een uniek talent en Jelle Vossen een...

Met of zonder titel, RC Genk viert het jaar van de Feniks. In de mijn is bestofte steenkool geruild voor een handvol goudklompen. Genk is na een paar sombere jaren weer de club die het in potentie altijd moet zijn. Met een goed evenwicht tussen de warme gemoedelijkheid van een familieclub en het professionalisme van een modern bedrijf, met hard werkende, competente mensen op alle niveaus. De accommodatie is top, de commerciële aanpak prima en de band met de supporters vriendschappelijk. En nu lijkt die ene onzekere, maar essentiële factor ook onder controle: het sportieve beleid. Met dank aan de jeugd(werking). Want dat is, meer dan de titel of uitzicht op de Champions League, dé grote winst voor Genk. De pijlers van de sportieve revival zijn jong en Belgisch. Thibaut Courtois is een fenomeen voor wie de grenzen niet te voorspellen zijn, Kevin De Bruyne een uniek talent en Jelle Vossen een slimme, hardwerkende en scorende spits - een begeerde combinatie. Met in het hart van de ploeg de bescheiden intelligentie van David Hubert en voorin de gecontroleerde wispelturigheid van Marvin Ogunjimi. De prestatie van Frank Vercauteren het voorbije jaar is top. Hij heeft een comateus elftal gereanimeerd, de ploeg gekneed, de jonge talenten ontwikkeld en Genk altijd in evenwicht laten streven naar goed voetbal. Chapeau! Oneerlijk ver uit de schijnwerpers (die zijn exclusief voor de top zes) heeft Westerlo geschitterd in het donkere duister van play-off 2. Veertien wedstrijden zonder verlies, onderweg RC Genk en Anderlecht over de knie gelegd en altijd trouw gebleven aan de simpele voetbalfilosofie van de perfecte huisvader Jan Ceulemans. Geen gecompliceerde theorieën of systemen, wel een duidelijke organisatie, herkenbare patronen en altijd streven naar een verzorgd voetballende oplossing. En met voorin naar goede Westelse traditie scorende spitsen: Dieter Dekelver en Paulo Henrique. Het uitzicht op een plaats in de basiself voor de bekerfinale was de ideale wortel om de spelers scherp te houden. Na veertien jaar eerste klasse is een open doekje op zijn plaats voor Westerlo: nooit in de problemen, niet op en niet naast het veld, en de rekeningen altijd netjes betaald. Er bestaan best ook mooie tinten van grijs. En wie weet zaterdag na de bekerfinale een welverdiende beloning: een Kuipje champagne. De bronzen medaille voor Anderlecht, voor het eerst in bijna een decennium zelfs geen uitzicht op de Champions League. Voor een club met het budget, de status en de ambitie van Anderlecht een triest dieptepunt. Maar tegelijk niets meer dan het logische gevolg van een seizoen met - zeker waar - ongewoon veel blessureleed, maar vooral één waarin trainer Ariël Jacobs moest werken met een onevenwichtig samengestelde kern en de club bij in- en uitgaande transfers meer naar de kas keek dan naar het veld. Wie de (bijna) enige linksvoetige middenvelder Van Damme vervangt door de rechtsvoetige Kljestan en met Polák ook nog eens de halve oplossing transfereert, hoeft niet raar op te kijken als het elftal vervolgens kapseist. En toen Boussoufa vertrok, grepen alle verhoopte (of zelfverklaarde) opvolgers naast hun kans, door manke vorm of door blessures. In die omstandigheden heeft de trainer met plaats drie zelfs maximaal gepresteerd. Succes heeft traditioneel vele vaders, een crisis alleen maar schoonmoeders. Voor het tribunaal van de boze fan moeten verschijnen: trainer Jacobs, manager Van Holsbeeck en voorzitter Vanden Stock. Uiteraard dragen ze alle drie hun deel van de verantwoordelijkheid, maar de echte architect van het falende beleid, Philippe Collin, verdient toch ook zijn plaats in de zon. Naast Dick Advocaat of Georges Leekens wil hij als technisch directeur van de voetbalbond al een keer staan blinken, maar als de storm door het Park raast, blijft hij opvallend onder de radar. Collin verdient echt wat meer aandacht. Geen moeite of vliegtuigreis naar Afrika of vooral Zuid-Amerika is hem te veel op zoek naar alweer een witte merel genre Barrios, Leiva of Triguinho. Of Bernárdez, van wie we vooral zijn Wendy zullen onthouden. Paars-wit heeft ondanks alles nog de toekomst in handen, de jeugd is naar verluidt een schatkamer. Maar de club heeft dringend nood aan een welomlijnde visie, een duidelijk doel en een uitgestippelde weg ernaartoe. Met meer verantwoordelijkheid voor en een betere relatie met de scouting. De bouw van het jeugdcomplex is uitstekend, maar nog belangrijker is hoe er daar gewerkt wordt. Wat dat kan opleveren, zag je dinsdagavond in Genk op het veld. En het zou in de toekomst niet meer dan correct zijn dat zij die de beslissingen nemen er ook publiek de verantwoordelijkheid voor dragen. En niet veilig wegduiken terwijl zij die ze moeten uitvoeren, in de klappen delen. Opgetekend door Jan Hauspie