+ Canesin om te zien

Een Zuid-Amerikaanse avond in Anderlecht, tango en samba van de sterren op de dansvloer van het Park: Matías Suárez en Fernando Canesin. Geen geheim, Suárez werkt op zonne-energie. En in een goeie dag is het een geweldige voetballer met een fluwelen techniek, kwieke dribbels, een kap- en sleepbeweging en een verschroeiende versnelling - het betere Europese niveau. Daarom is hij nu nog bij Anderlecht, ondanks de uitgebleven doorbraak. Maar dit is wel het seizoen van de laatste kans, vanaf de linkerkant waar de post- Boussoufakrater moet worden opgevuld. Als straks met de dalende temperaturen ook zijn niveau weer naar het vriespunt zakt, zal de conclusie definitief zijn.
...

Een Zuid-Amerikaanse avond in Anderlecht, tango en samba van de sterren op de dansvloer van het Park: Matías Suárez en Fernando Canesin. Geen geheim, Suárez werkt op zonne-energie. En in een goeie dag is het een geweldige voetballer met een fluwelen techniek, kwieke dribbels, een kap- en sleepbeweging en een verschroeiende versnelling - het betere Europese niveau. Daarom is hij nu nog bij Anderlecht, ondanks de uitgebleven doorbraak. Maar dit is wel het seizoen van de laatste kans, vanaf de linkerkant waar de post- Boussoufakrater moet worden opgevuld. Als straks met de dalende temperaturen ook zijn niveau weer naar het vriespunt zakt, zal de conclusie definitief zijn. En dan Fernando Canesin: liefde op het eerste gezicht. Echt een voetballer in de bedreigde traditie van Anderlecht. De bal is zijn vriend, een verbazende souplesse, perfecte passing, snelheid met de bal aan de voet en veel diepgang: hij komt steevast in de zestien meter van de tegenstander. En een grote actieradius, groot volume en zeer gedisciplineerd bij balverlies. Enfin, enorm potentieel dat hopelijk behoedzaam ontplooid kan worden, want Canesin is uiteraard nog lang niet klaar om het gewicht van een zoekend elftal met een grote prestatiedruk te dragen. Een wervelwind op de flank, een flitsende nachtmerrie voor de ervaren oude krijger Carl Hoefkens: Nils Schouterden. Onvermoeibare draver met vernietigend veel diepgang, prima in de korte combinatie en keer op keer een goeie voorzet. En een knappe goal erbovenop. Kortom, sleutelfiguur in de onwaarschijnlijke remonte van STVV. Flitsen van zijn onversneden klasse kreeg Stayen al eerder te zien, maar met het fysieke leed geleden en wat meer body moet dit het jaar van de doorbraak worden. Bovendien is hij een vrolijke jongen met een aanstekelijk enthousiasme, een vlotte babbel en een aangenaam nuchtere analyse achteraf. De interesse van Standard of Utrecht mag niet verbazen. In de lange strijd om het behoud heeft Guido Brepoels wel wat troeven: Christ en Dufer deden eindelijk weer wat denken aan hun betere Charleroiperiode, met Iandoli en Daeseleire is er loopvermogen op de flanken en voor het vuile werk kunnen Delorge en Mennes nog even mee. Maar voorin is het zeker door de blessure van Andrade limiet, al liet Reza wel een goeie indruk met zijn werkkracht, fijne linker en plaatsing voor doel. Ondanks drie goals tegen Club Brugge is die sterke, grote en scorende spits echt wel nodig. Hamburgergate kon echt niet zonder gevolgen blijven, wegens geregistreerd met een camera en via de openbare omroep gedeeld met het publiek. Dat is het beetje pech dat Eden Hazard (en eigenlijk ook Georges Leekens) had. Anders was stille diplomatie van de bondscoach nog (een keer) een optie geweest. Voor de goede verstaander had Leekens daags na de match tegen Turkije al aangegeven dat dit niet zonder gevolgen kon blijven. Terecht. Boos naar binnen lopen en je coach negeren na een wissel is geen probleem, maar je ploegmaats die nog volop knokken voor winst (en een plaats op het EK) letterlijk de rug toekeren, valt niet te verklaren of te verdedigen. Leekens krijgt nu kritiek voor zijn timing - waarom nu pas - maar dat is voor mij enkel een detail: de selectie wordt nu bekendgemaakt en Hazard is er niet bij. Wel waar, een kleine inspanning om desnoods naar Rijsel te rijden en hem onder vier ogen vooraf de straf en de reden ervoor uit te leggen, had Leekens wel mogen doen. En de technische staf moet er zich zeker in verdiepen waarom Hazard zich bij de Rode Duivels blijkbaar ongelukkig of onbegrepen voelt. En een oplossing zoeken om dit gouden talent in te passen in de groep en het elftal. Want bij deze 'gouden' generatie is er toch niet één als Eden Hazard. Maar dan met wederzijds respect, want zelfs aan de 'speciale behandeling' die een uniek talent volgens sommigen moet krijgen, zijn grenzen. Tot wat zoiets in extreme gevallen kan leiden, zagen we in Wenen met ene Arnautovic. En de enige juiste volgorde is eerst topprestaties op het veld (bij de Duivels) en dan (eventueel) een aparte status. Overigens, als Vincent Kompany meestapt in het verhaal-Leekens mag Hazard best ook een poging doen. We hebben ons de voorbije jaren blauw geërgerd aan het misplaatste vedettisme bij de nationale ploeg, het gebrek aan discipline en engagement. Het nieuwe evenwicht, met dank aan de louterende passage van Dick Advocaat (en de terechtwijzing voor Kompany), is nog broos en het is logisch dat Leekens dat niet verstoord wil zien door één aparte vogel. Ook al is het dan een uniek exemplaar dat vooral niet verloren mag gaan voor de nationale elf. Ik denk ook dat het hoog tijd is voor een goed gesprek onder volwassen mensen tussen Leekens en Rijselcoach Rudi Garcia, het publieke verbale steekspel tussen die twee helpt de zaak-Hazard ook niet bepaald vooruit. Eden Hazard wil echt wel voor de Rode Duivels spelen, hij is altijd al een enthousiaste (jeugd)international geweest. Die troef moet Leekens uitspelen, na de schoolmeester is het tijd voor de psycholoog. OPGETEKEND DOOR JAN HAUSPIE