+ Julien Glorieus!

Een van de strafste (en veruit efficiëntste) voetballers van het moment op onze velden: Julien Gorius. Als een echte veldheer leidt hij de stoottroepen van het verrassende KV Mechelen en als een stijlrijke matador is hij nu al drie keer present om de afgematte tegenstander in extremis nog de genadesteek te geven. Gorius en KV Mechelen, dat is een mooi Sommermärchen, the perfect match. Gorius is gemaakt voor de passionele beleving van het voetbal Achter de Kazerne. Uiteraard een uitstekende voetballer met twee goeie voeten, slim lopend, veel vista en opmerkelijk doeltreffend van op afstand of in de zestien. En de sympathieke Fransman koppelt die kwaliteiten aan een niet aflatende ijver en een ontwapenende bescheidenheid. Ooit zal hij de stap hogerop willen zetten, zonder garanties, want in topmatchen is in het verleden al wel gebleken dat als het tempo echt hoog ligt, het allemaal (nog) wat te snel ging voor Gorius. Tot dan is Mechelen zijn natuurlijke ...

Een van de strafste (en veruit efficiëntste) voetballers van het moment op onze velden: Julien Gorius. Als een echte veldheer leidt hij de stoottroepen van het verrassende KV Mechelen en als een stijlrijke matador is hij nu al drie keer present om de afgematte tegenstander in extremis nog de genadesteek te geven. Gorius en KV Mechelen, dat is een mooi Sommermärchen, the perfect match. Gorius is gemaakt voor de passionele beleving van het voetbal Achter de Kazerne. Uiteraard een uitstekende voetballer met twee goeie voeten, slim lopend, veel vista en opmerkelijk doeltreffend van op afstand of in de zestien. En de sympathieke Fransman koppelt die kwaliteiten aan een niet aflatende ijver en een ontwapenende bescheidenheid. Ooit zal hij de stap hogerop willen zetten, zonder garanties, want in topmatchen is in het verleden al wel gebleken dat als het tempo echt hoog ligt, het allemaal (nog) wat te snel ging voor Gorius. Tot dan is Mechelen zijn natuurlijke biotoop. Zijn liefdesverklaring voor Malinwa kwam vanuit het hart, het kán dus niet dat hij alsnog vertrekt, zoals ze bij KV in stilte nog vrezen. Anders is echt alle hoop verloren... Quo vadis, Christian Benteke? Van de week plots twee keer aan de aftrap: in de etalage of toch in de plannen van José Riga? Twee zeer degelijke matchen gespeeld, op de flank dan nog, ver van zijn vertrouwde stek diep in de spits. Nog altijd maar twintig, maar toch al een paar staties ver op zijn persoonlijke kruisweg. Te vroeg weer weg uit Genk, twee keer verjaagd op zijn geliefde Sclessin, een boerenjaar bij Kortrijk, blessures bij KV Mechelen en nu klaar voor het definitieve afscheid aan de Maas. Benteke is echt wel een goeie spits, met een behoorlijke techniek, sterke beer en een unieke detente. Resultaatbepalend tegen KV Kortrijk, met wat meeval was hij dat ook al geweest tegen Helsingborgs. Maar wel met de wisselvalligheid van een jonge spits, die hem door het kritische Standardpubliek niet vergeven wordt (wat een contrast met het krediet van een alweer volstrekt afwezige Tchité). Benteke mist (vooralsnog?) de koelbloedigheid van de echte killer en is mentaal ook breekbaar. Een warm nest, een coach die in hem gelooft en een langere periode een onbetwiste basisplaats, dan is Benteke een heel bruikbare aanvaller voor het gros van de Belgische eersteklassers. En met een spitsentrainer aan zijn zij, die er met individuele begeleiding en veel geduld de mankementen uit slijpt. Een werkweigering, anders kan ik het optreden van Marko Suler in Westerlo niet omschrijven. Of een noodkreet van een radeloze voetballer, dat kan natuurlijk ook. Een combinatie van onwil en een innerlijke overtuiging dat hij niet geschikt is voor de linksachterpositie. Klaar gedemonstreerd in een risicovol halfuurtje, heel link allemaal. Ik heb begrip voor de onvrede van Suler: een comfortabel leven als centrale verdediger, vaste waarde in de nationale elf en op zijn 28e geen zin meer in een onzekere reconversie. Maar discussie daarover met de coach voer je tijdens de week, je onwil of onvermogen demonstreren à la limite ook nog, maar als profspeler schik je je tijdens de match naar het ploegbelang en de eisen van de coach, klaar. Zó gek is de zet van Sollied overigens niet. Suler is een voetballende verdediger en (behalve in Westerlo) deed hij het lang niet slecht. Al is de combinatie Ba- Nahayo centraal achterin niet minder risicovol dan mét Suler, dat ziet de immer vriendelijke en intelligente Sloveen van aan de zijkant ook. Het is een van de charmes van Trond Sollied: hij stelt de zaken duidelijk en dus is het einde verhaal voor Suler bij Gent. Al verdient de stijlrijke verdediger ondanks zijn uitschuiver dit weekend best wel een afscheid in stijl. Víctor Vazquez en Joseph Akpala, twee jongens van Club met de blues aan de Gaverbeek. Vasquez vertoonde een inertie en passiviteit die zijn grote mentor Pep Guardiola wellicht maar een kwartier had getolereerd. Afgestudeerd aan de universiteit voor passing en techniek van La Masía, maar zondag opmerkelijk veel foute passes en slappe controles. Vasquez was óf mentaal afwezig óf niet fris na de voor hem ongewoon snelle opeenvolging van (echte) wedstrijden. In beide gevallen was de wissel van Koster logisch. Het opmerkelijke tijdstip (na een half uur en niet bijvoorbeeld bij de rust) typeert de strengere Koster: minder geduld en de lat hoger gelegd, tot tevredenheid van zijn nieuwe bazen. Vasquez kiest zelf of hij de komende maanden profvoetballer wordt. En voorin stond een spits met bezwaard gemoed: Joseph Akpala. Hard gewerkt, steevast aanspeelbaar, keer op keer op de juiste plek in de grote rechthoek en toch geen goal. Dure missers voor hem en voor Club Brugge. Een (tijdelijk?) gewezen topschutter zonder torinstinct. Jammer voor een voorbeeldige en aimabele prof. De wacht aangezegd door Club, dat een nieuwe aanvaller aankondigt, en toch honderd procent engagement aan de dag gelegd. Benieuwd of nieuwe lucht van Akpala straks opnieuw een (top)schutter maakt. DOOR JAN HAUSPIE