+ Total Los(s)ada

Chapeau voor Beerschot: in één week Racing Genk en AA Gent over de knie gelegd. Een keer met best goed voetbal, een keer met een goeie organisatie en wat meeval. De lonen zitten in het vriesvak, maar de solidariteit met elkaar en met de club is groot. De spelers doen hun job en vinden troost (en afleiding) in het spel en de prestaties. Knap werk van de psycholoog in Jacky Mathijssen, op zijn best aan het roer van een schip in woelige wateren. Een club of een ploeg onder vuur haalt het beste naar boven in de trainer Mathijssen. Het jasje van de geplaagde underdog past hem finaal toch het best.

En in deze onzekere winter heeft het Kiel ook zijn tovenaar herontdekt. Een jaar geleden leek Hernán Losada verloren in de vergeetput van Mambourg. De balvirtuoos voetbalde met een loden bal aan de voet: het naturel van de artiest gekraakt in het drijfzand van de vertwijfeling, na Anderlecht en Heerenveen. Meer fado dan tango. Na Nieuwjaar leefde Losada al op bij Charleroi, maar het broze plantje gedijt toch het best aan de Schelde. Een diamant schittert nu eenmaal het mooist in Antwerpen. Losada is weer top: technisch uitstekend, verticale dribbels, een verschroeiende versnelling en intelligent in de passing. De ogen twinkelen weer, het spelplezier spat eraf.

Olivier: Renard zonder streken

Een nostalgische avond Achter de Kazerne: Anderlecht geklopt, een moment uit de herinneringendoos. Met dank aan twee trouwe soldaten, strijders met een groot hart en zonder kapsones: Olivier Renard en David Destorme. Voor geen van de twee was het tot nu toe een topseizoen, maar vrijdag waren ze wel bepalend. Destorme met veel arbeid, een hele knappe assist voor Alessandro Cordaro én een (lucky) goal. En met na afloop een als altijd hartverwarmend eerlijke analyse, van zijn doelpunt en van de wedstrijd. Geen chagrijn en nooit goedkope excuses: Destorme is een man uit één stuk.

Dat geldt ook voor Olivier Renard: enkele cruciale klassereddingen en zo eindelijk nog een keer punten gepakt voor KV Mechelen. Het pad van Renard loopt niet over rozen: door een (onschuldige) verbale uitschuiver in Bergen onrechtvaardig weggejaagd van zijn geliefde Sclessin en zo de afspraak van Standard met de geschiedenis gemist. En in Mechelen abnormaal veel pech gehad met blessures. Maar Renard is een vechter, juicht en treurt mee met zijn club en zijn supporters. Hij is een goeie doelman en een fijne mens, aanstekelijk optimistisch en altijd vriendelijk en aanspreekbaar, ook in de ontgoocheling. Tegen Anderlecht vond Mechelen zijn identiteit terug.

- LuciaNO way!

Geen verrassing toch, het njet van Luciano D'Onofrio: niet bereid om zijn invloed en connecties zomaar cadeau te doen aan Anderlecht zonder ook maar een grote teen in de controlekamer van het Park. En dat het bij de discussie in de Raad van Bestuur vooral ging over zijn reputatie en gerechtelijk heden en verleden - strategisch gelekt naar de pers - ligt hem zonder twijfel als een steen op de maag. Roger Vanden Stock zal het betreuren, vele anderen bij Anderlecht niet. D'Onofrio had een groots plan met Anderlecht, maar dan wel met hém aan de knoppen en volop gewaardeerd en erkend door het bestuur. Niet als een ongewenste schaduwfiguur in de coulissen.

Intussen sleept het elftal zich naar de winterstop: buitenshuis al een paar keer met vuur gespeeld (Westerlo, Waregem) maar pas nu de vingers verbrand. De flitsenvoetballers ( Jovanovic, Suárez, Canesin) haperen en traditioneel maakt Milan Jovanovic het in moeilijke matchen - voor hem en de ploeg - met irritant gedribbel net ingewikkelder waar het net simpeler zou moeten. Maar vooral: zonder Lucas Biglia lijkt de olie uit de motor weggevloeid. Het middenveld mist het aanjagen en het sturen van de beste Biglia. En met hem (en zijn uitstekende traptechniek) is ook de dreiging op standaardsituaties quasi weggevallen, een wapen voor paars-wit in krampachtige wedstrijden. Het is zoeken naar een oplossing. Lukas Marecek is dat (nog?) niet, schuiven met Matías Suárez naar rechts en Guillaume Gillet wat achteruit gaat ten koste van het rendement en ook paal en lat staan wat vaker in de weg. De bonus is weggegeven, maar alles blijft nog even rustig: Biglia komt straks terug, van Dieumerci Mbokani en van Jovanovic is pas echt rendement gevraagd in de play-offs.

Bondsparkieten

De procureurs van het bondsparket hebben een ondankbare taak waarvan ze liever vandaag dan morgen verlost moeten (ook willen!) worden. De rel tussen Standard en AA Gent over Mboyo haalde helaas geen niveau. Pierre François toonde zich weinig collegiaal en (volgens Michel Louwagie) ook niet conform zijn gegeven woord. Pijnlijk. En Trond Sollied ging in zijn repliek uit de bocht met ongepaste beledigingen naast de kwestie aan het adres van François. Daar mag Louwagie, die wel met stijl reageerde, hem op aanspreken. Soit. Hoe lang nog voor het disciplinaire departement in handen komt van betaalde professionals die boven verdenking en beïnvloeding staan. Zonder gekonkel in de coulissen, en niet in hun vrije tijd, maar als deel van een grote verantwoordelijkheid.

OPGETEKEND DOOR CHRISTIAN VANDENABEELE

Chapeau voor Beerschot: in één week Racing Genk en AA Gent over de knie gelegd. Een keer met best goed voetbal, een keer met een goeie organisatie en wat meeval. De lonen zitten in het vriesvak, maar de solidariteit met elkaar en met de club is groot. De spelers doen hun job en vinden troost (en afleiding) in het spel en de prestaties. Knap werk van de psycholoog in Jacky Mathijssen, op zijn best aan het roer van een schip in woelige wateren. Een club of een ploeg onder vuur haalt het beste naar boven in de trainer Mathijssen. Het jasje van de geplaagde underdog past hem finaal toch het best. En in deze onzekere winter heeft het Kiel ook zijn tovenaar herontdekt. Een jaar geleden leek Hernán Losada verloren in de vergeetput van Mambourg. De balvirtuoos voetbalde met een loden bal aan de voet: het naturel van de artiest gekraakt in het drijfzand van de vertwijfeling, na Anderlecht en Heerenveen. Meer fado dan tango. Na Nieuwjaar leefde Losada al op bij Charleroi, maar het broze plantje gedijt toch het best aan de Schelde. Een diamant schittert nu eenmaal het mooist in Antwerpen. Losada is weer top: technisch uitstekend, verticale dribbels, een verschroeiende versnelling en intelligent in de passing. De ogen twinkelen weer, het spelplezier spat eraf. Een nostalgische avond Achter de Kazerne: Anderlecht geklopt, een moment uit de herinneringendoos. Met dank aan twee trouwe soldaten, strijders met een groot hart en zonder kapsones: Olivier Renard en David Destorme. Voor geen van de twee was het tot nu toe een topseizoen, maar vrijdag waren ze wel bepalend. Destorme met veel arbeid, een hele knappe assist voor Alessandro Cordaro én een (lucky) goal. En met na afloop een als altijd hartverwarmend eerlijke analyse, van zijn doelpunt en van de wedstrijd. Geen chagrijn en nooit goedkope excuses: Destorme is een man uit één stuk. Dat geldt ook voor Olivier Renard: enkele cruciale klassereddingen en zo eindelijk nog een keer punten gepakt voor KV Mechelen. Het pad van Renard loopt niet over rozen: door een (onschuldige) verbale uitschuiver in Bergen onrechtvaardig weggejaagd van zijn geliefde Sclessin en zo de afspraak van Standard met de geschiedenis gemist. En in Mechelen abnormaal veel pech gehad met blessures. Maar Renard is een vechter, juicht en treurt mee met zijn club en zijn supporters. Hij is een goeie doelman en een fijne mens, aanstekelijk optimistisch en altijd vriendelijk en aanspreekbaar, ook in de ontgoocheling. Tegen Anderlecht vond Mechelen zijn identiteit terug. Geen verrassing toch, het njet van Luciano D'Onofrio: niet bereid om zijn invloed en connecties zomaar cadeau te doen aan Anderlecht zonder ook maar een grote teen in de controlekamer van het Park. En dat het bij de discussie in de Raad van Bestuur vooral ging over zijn reputatie en gerechtelijk heden en verleden - strategisch gelekt naar de pers - ligt hem zonder twijfel als een steen op de maag. Roger Vanden Stock zal het betreuren, vele anderen bij Anderlecht niet. D'Onofrio had een groots plan met Anderlecht, maar dan wel met hém aan de knoppen en volop gewaardeerd en erkend door het bestuur. Niet als een ongewenste schaduwfiguur in de coulissen. Intussen sleept het elftal zich naar de winterstop: buitenshuis al een paar keer met vuur gespeeld (Westerlo, Waregem) maar pas nu de vingers verbrand. De flitsenvoetballers ( Jovanovic, Suárez, Canesin) haperen en traditioneel maakt Milan Jovanovic het in moeilijke matchen - voor hem en de ploeg - met irritant gedribbel net ingewikkelder waar het net simpeler zou moeten. Maar vooral: zonder Lucas Biglia lijkt de olie uit de motor weggevloeid. Het middenveld mist het aanjagen en het sturen van de beste Biglia. En met hem (en zijn uitstekende traptechniek) is ook de dreiging op standaardsituaties quasi weggevallen, een wapen voor paars-wit in krampachtige wedstrijden. Het is zoeken naar een oplossing. Lukas Marecek is dat (nog?) niet, schuiven met Matías Suárez naar rechts en Guillaume Gillet wat achteruit gaat ten koste van het rendement en ook paal en lat staan wat vaker in de weg. De bonus is weggegeven, maar alles blijft nog even rustig: Biglia komt straks terug, van Dieumerci Mbokani en van Jovanovic is pas echt rendement gevraagd in de play-offs. De procureurs van het bondsparket hebben een ondankbare taak waarvan ze liever vandaag dan morgen verlost moeten (ook willen!) worden. De rel tussen Standard en AA Gent over Mboyo haalde helaas geen niveau. Pierre François toonde zich weinig collegiaal en (volgens Michel Louwagie) ook niet conform zijn gegeven woord. Pijnlijk. En Trond Sollied ging in zijn repliek uit de bocht met ongepaste beledigingen naast de kwestie aan het adres van François. Daar mag Louwagie, die wel met stijl reageerde, hem op aanspreken. Soit. Hoe lang nog voor het disciplinaire departement in handen komt van betaalde professionals die boven verdenking en beïnvloeding staan. Zonder gekonkel in de coulissen, en niet in hun vrije tijd, maar als deel van een grote verantwoordelijkheid. OPGETEKEND DOOR CHRISTIAN VANDENABEELE