PLUS Jonathan Blondexcellent!

Een vijfsterrenprestatie - alweer - van Jonathan Blondel, al de hele zomer ghostbuster met dienst om het crisisspook buiten de poorten van Jan Breydel te houden. Eenzame sterkhouder op de middenstrook bij Club Brugge. Onvermoeibaar opjagen van de tegenstander, voortdurend druk op de bal, uitstekende fysiek, gedisciplineerd in zijn rol, aanstekelijke grinta in de duels, goeie voeten voor de passing of een schot én scorend vermogen. De last van het leven en veel fysiek leed beletten Blondel niet om absoluut top te zijn. De pijnlijke uitschakeling tegen Kopenhagen heeft hij niet kunnen voorkomen, maar een dramatische competitiestart wél. Met dank ook aan de topvorm van Refaelov en een herboren Meunier. Zij verbloemen het gebrek aan duidelijke lijn in het spel van Club. Odjidja is zoekende, Zimling niet fit, ...

Een vijfsterrenprestatie - alweer - van Jonathan Blondel, al de hele zomer ghostbuster met dienst om het crisisspook buiten de poorten van Jan Breydel te houden. Eenzame sterkhouder op de middenstrook bij Club Brugge. Onvermoeibaar opjagen van de tegenstander, voortdurend druk op de bal, uitstekende fysiek, gedisciplineerd in zijn rol, aanstekelijke grinta in de duels, goeie voeten voor de passing of een schot én scorend vermogen. De last van het leven en veel fysiek leed beletten Blondel niet om absoluut top te zijn. De pijnlijke uitschakeling tegen Kopenhagen heeft hij niet kunnen voorkomen, maar een dramatische competitiestart wél. Met dank ook aan de topvorm van Refaelov en een herboren Meunier. Zij verbloemen het gebrek aan duidelijke lijn in het spel van Club. Odjidja is zoekende, Zimling niet fit, Jørgensen nog onderweg en Vázquez blijkbaar niet de favoriete speler van Leekens. Achterin is het behelpen met Figueras, onverklaarbaar op de dool. Nog een geluk dat Tchité Carlos Bacca in de ploeg knorde: die liet vorig seizoen in de play-offs al zien dat hij een dreigende spits mét scorend vermogen kan zijn. Opvallend toch, de hoogspanning in Brugge. Veel inrijtijd is Georges Leekens niet gegund. De nochtans vele blessures zijn blijkbaar geen geldig excuus. De boosheid van het publiek is alarmerend. Tegen Kopenhagen maakte Leekens bij zijn bazen geen goeie beurt, een herhaling tegen Debrecen is ondenkbaar. Het leven zoals het is aan de top. Een TGV uit Nigeria in de spits bij Standard, Imoh Ezekiel. Een veelbelovende combinatie van snelheid - ook bal aan de voet - en doelgerichtheid. Altijd aanspeelbaar en ondanks de hitte fysiek op niveau tot de slotminuut. Snelheid en diepgang waren op Mambourg de sleutel tegen de schrijnend trage Charleroidefensie. Ezekiel bracht het allebei (en ook Seijas en Bulot): hét grote verschil met het statische, voorspelbare voetbal van de eerste wedstrijden. Een vermelding ook voor Buyens - perfect storen en infiltreren - en de trouwe luitenants op de backs, Goreux en Pocognoli. Zes op zes en negen keer gescoord, net op tijd om het morrende volk te plezieren. Maar enig voorbehoud is wel op zijn plaats: Waasland-Beveren en Charleroi verwacht ik niet bepaald aan de top. Er zijn geen zekerheden meer, de immer gastvrije Vereniging Cercle Brugge sluit de deuren en last een korte persstop in. Bedoeld om de rust te bewaren na de haperende competitiestart, maar altijd een beslissing met een averechts effect, namelijk extra veel aandacht. Bob Peeters is duidelijk nerveus en ongerust, zeer beducht voor een Westerloscenario, bang dat de typische rustige vastheid van het Cerclebestuur - dat de kas immer als een goede huisvader beheert - een paar noodzakelijke versterkingen in de weg staat. Of de trainer een cruciaal spitsenduo kost. Rudy en Vetokele nu verkopen, lijkt mij geen goed idee/signaal. Eén op 12 is een feit, twee zorgwekkende prestaties tegen Kortrijk en vooral Anderlecht ook. Maar zonder een (eindelijk) sterke Logan Bailly had Cercle simpel gewonnen in Leuven en de prima wedstrijd in Genk liet mij eerlijk gezegd vermoeden dat Cercle goed voetballend de lijn van de vorige twee seizoenen zou doortrekken. Met wel die bedenking dat een aantal jongens de grens heeft bereikt waarop de leeftijd niet langer het voordeel van de ervaring geeft, maar veeleer de nadelen van de jaren. En nog erger is het als de ervaren mannen bij tegendoelpunten positionele fouten maken. Zelfde zorgen en zelfde ongerustheid bij Hein Vanhaezebrouck. Het verhaal van telkens opnieuw beginnen is de trainer niet vreemd, maar elk jaar je beste spelers laten vertrekken en behoedzaam vervangen door onzekerheden is een risico. En een nóg groter zonder het vakmanschap en de kennis van Jean-Marc Degryse. Zijn verlies zal pas de komende jaren gaan doorwegen, denk ik. Vanhaezebrouck heeft met zijn ploeg de voorbije twee jaar 'abnormaal' goeie resultaten gehaald. Maar ook de toverstok van de coach heeft zijn beperkingen. Chavarría, Veselinovic, Messoudi en Monrose weg en daarna ook nog gewoon doelman Van Hout - op wie Vanhaezebrouck fel rekende - verkocht. Op een bepaald moment knapt het elastiek. Enkele jongens zijn blijkbaar niet helemaal fit en de kern is smal. De noodkreet van Vanhaezebrouck wordt maar beter gehoord. Vreemd hoe de relatie van de trainer met zijn bazen immer gespannen lijkt. Zonder een paar gerichte versterkingen (slim lenen kan ook) schuift Kortrijk bij aan de speeltafel van het casino. Het is daar al vaker gelukkig geweest, maar je kan er ook alles verliezen. OPGETEKEND DOOR JAN HAUSPIE