PLUS: Klászló Köteles

In de schaduw van het 'koningskoppel' Vossen- Benteke heeft László Köteles een schouderklopje van zijn bazen wel verdiend. Pijnlijk in de fout tegen Cercle (en één keer in Anderlecht), maar wel top in de belangrijkste (Europese) matchen van het jaar tegen Luzern. In Zwitserland het dramatisch zwalpende Genk nog een terugmatch met perspectief gegeven en thuis met een Courtois-save tegen tien van Luzern (met de beste twee spelers al een uur naar de kant) vervelende verlengingen voorkomen. Zonder Köteles was het Europese avontuur voorbij, hij heeft in zijn eentje kwalijke gevolgen van de abnormaal hoge blessurelast achterin voorkomen.
...

In de schaduw van het 'koningskoppel' Vossen- Benteke heeft László Köteles een schouderklopje van zijn bazen wel verdiend. Pijnlijk in de fout tegen Cercle (en één keer in Anderlecht), maar wel top in de belangrijkste (Europese) matchen van het jaar tegen Luzern. In Zwitserland het dramatisch zwalpende Genk nog een terugmatch met perspectief gegeven en thuis met een Courtois-save tegen tien van Luzern (met de beste twee spelers al een uur naar de kant) vervelende verlengingen voorkomen. Zonder Köteles was het Europese avontuur voorbij, hij heeft in zijn eentje kwalijke gevolgen van de abnormaal hoge blessurelast achterin voorkomen. Köteles is zeker een klasse minder dan de beste Bailly en uiteraard dan Courtois en helaas ook niet foutloos, maar op cruciale momenten (Luzern en vorig jaar Maccabi Haifa) waren zijn saves (letterlijk) goud waard. Mede daardoor heeft KBC Genk - 10 miljoen euro voor een Benteke die nog alles te bewijzen heeft, is formidabel onderhandeld - voor zijn wisselvallig presteren nog geen prijs betaald. Na een hobbelige kasseistrook bergop in zijn carrière gaat Aloys Nong weer vol gas op het lichtlopende asfalt van Charles Tondreau. Net als wel meer spelers bij Bergen mentaal gereanimeerd door trainer Enzo Scifo. In Waregem was Nong als in zijn beste dagen onverminderd beweeglijk en dreigend, vervelend stevig in de duels en dodelijk efficiënt: twee goals en nog een assist voor Tim Matthys. Hij houdt met de stevige Jarju het probleem Perbet op de achtergrond. En zo is Bergen op dit moment een fris geluid in de hoogste klasse. De combinatie van het ontzag van de spelers voor de gentleman-coach en psychologisch slimme Scifo en het métier in de schaduw van de competente Geert Broeckaert is een succes. Vanaf de middenstrook heeft Bergen best veel te bieden: de ervaring, het métier en de verbetenheid van het gerehabiliteerde duo Nicaise- Van Imschoot (veel druk op de bal), het goeie flankenspel van Matthys en Zola Matumona (fluwelen baltoets) en dreigende spitsen. Met een mentaal frisse Perbet erbij is Bergen bij de betere middenmoot. De beste manier voor Scifo om ooit (?) bij Anderlecht te raken. Met klaagzanginterviews in de kranten gaat dat echt niet lukken. Een mooie en welverdiende transfer voor Benjamin De Ceulaer. Na een lange en moeilijke ommegang weer thuis bij RC Genk, een laatste kans om zijn kwaliteiten te tonen bij de top. Afgedwongen op het veld met twee sterke seizoenen, bepalend met goals en assists, haast doorlopend op hoog niveau. Op de keerzijde van de medaille het treurende gelaat van Lokerencoach Peter Maes, die in de laatste uren van de transferperiode zijn speerpunt afgebroken zag. Van de hoge borst van zijn voorzitter Lambrecht (vijf miljoen moest De Ceulaer kosten!) bleef (door de Europese uitschakeling?) nog weinig over. Een kleine helft was ook al goed. Mét De Ceulaer was Lokeren voor mij misschien wel kandidaat nummer een voor de zesde PO 1-plek. Zonder is dat een groot vraagteken. In het succesverhaal van Lokeren van de voorbije twee seizoenen was niemand meer bepalend dan de kleine, slimme en klasrijke aanvaller. Onvoorstelbaar dat de FIFA onverstoorbaar vasthoudt aan een transferperiode die niet afgestemd is op de start van het seizoen. Straks in januari nog een keer. Het resultaat is onzekerheid, pokeren tussen clubs en spelers en helaas elke keer weer succesvolle chantagepraktijken van spelers - én van clubs overigens ook. Felicitaties voor de kwalificatie van Anderlecht voor de CL. Voorbeeldige wedstrijdmentaliteit, hard gewerkt, goeie wissels van de coach, de broodnodige klasseflits van Mbokani en verdiend gewonnen. De euforie na vijf jaar frustratie was begrijpelijk, het gebrek aan realisme nadien (niet bij Van Holsbeeck) een stuk minder. De tegenstand in de groep is loodzwaar. Zenit is, dixit Nicolas Lombaerts, nóg sterker dan twee jaar geleden, toen Anderlecht kansloos bleek. Pazzini, Pato, Robinho en Montolivo (Milan): dat wordt afzien voor de paars-witte defensie. Confrontaties met Spaanse tegenstanders waren de voorbije jaren voor Belgische clubs (en Rode Duivels) pijnlijke ervaringen. Bescheidenheid zou de les van het verleden moeten zijn. Dieu bleek tegen Genk overigens alweer van vlees en bloed. Vreemd dat er na twee (prachtige) goals tegen Limassol (waarvoor hij is aangetrokken en vorstelijk betaald) alweer over een contractverbetering moet worden gepraat. Dan ook maar voor Silvio Proto, de échte redder in nood met die ene save die de verlossing later mogelijk maakte. OPGETEKEND DOOR JAN HAUSPIE