PLUS Hamdiamant Harbaoui

Daar is Lokeren weer. Een heel sterk eerste uur gespeeld op het veld van Club Brugge. Scherp van bij de aftrap, sterk in de duels en het soepel draaiende middenveld vond elke keer opnieuw de ruimtes en de vrije mensen. En toen het moeilijk werd, toonde de groep onverzettelijkheid en volwassenheid. Maric en Taravel, dat is solide betrouwbaarheid en af en toe goed voor een doelpunt, en het middenveld is een goeie combinatie van ervaring, intelligentie, techniek en werkkracht. De Pauw is een klassevoetballer mét scorend vermogen. Net als Patosi - het geduld van Willy Reynders wordt beloond. En Harbaoui is bij momenten weer de dodelijk efficiënte aanvaller van bij OH Leuven: stevig op de been, beweeglijker en met vertrouwen voor doel. Straf hoe Lokeren sneller dan verhoopt een oplossing gevonden lijkt te hebben voor het vertrek van hun absolut...

Daar is Lokeren weer. Een heel sterk eerste uur gespeeld op het veld van Club Brugge. Scherp van bij de aftrap, sterk in de duels en het soepel draaiende middenveld vond elke keer opnieuw de ruimtes en de vrije mensen. En toen het moeilijk werd, toonde de groep onverzettelijkheid en volwassenheid. Maric en Taravel, dat is solide betrouwbaarheid en af en toe goed voor een doelpunt, en het middenveld is een goeie combinatie van ervaring, intelligentie, techniek en werkkracht. De Pauw is een klassevoetballer mét scorend vermogen. Net als Patosi - het geduld van Willy Reynders wordt beloond. En Harbaoui is bij momenten weer de dodelijk efficiënte aanvaller van bij OH Leuven: stevig op de been, beweeglijker en met vertrouwen voor doel. Straf hoe Lokeren sneller dan verhoopt een oplossing gevonden lijkt te hebben voor het vertrek van hun absolute sleutelspeler Benji De Ceulaer. Sterk werk alweer van Peter Maes. Even teleurgesteld na de Europese uitschakeling en het vertrek van De Ceulaer, maar zijn ploeg staat en voetbalt intussen opnieuw herkenbaar en gedreven. Iedereen weet wat te doen in welke situaties, een houvast voor in moeilijke momenten. Precies zoals ze het in Brugge van hun ploeg zouden willen zien en verwachten van de coach die ze in mei boven Maes verkozen. De energieke stijl en uitgesproken coaching van Maes is heel belastend voor een spelersgroep en zijn confronterende communicatie houdt altijd een risico in, vooral bij topclubs met gevoelige ego's. Klein contract, grote verdienste. Chapeau voor Yannick Ferrera. De minst te benijden coach in de hoogste klasse. Elke week wordt zijn ontslag voorspeld, op de bank is hij sinds enige tijd vastgeketend aan zijn persoonlijke supervisor Luka Peruzovic en zijn spelersgroep is een bonte verzameling van vreemde vogels. Ferrera strijdt met de wapens die hij heeft. Een solide organisatie staat voorop, zijn ploeg voetbalt na een grondige analyse in functie van de tegenstander en hij kan rekenen op de grillige onvoorspelbaarheid van enkele zaalvoetballers genre Kaya of nu Badibanga. Met Rossini heeft hij een belangrijke extra troef en de onzekere doelman Mandanda pakt nu ook al punten. Ferrera steekt ook zijn nek uit: de uitblinker van het seizoenbegin, Kagé, en de topschutter van vorig jaar, Gnohéré, zitten op de bank. Ferrera is bezeten van voetbal en een harde, toegewijde werker. Met succes tot nu. Ook in een familiale Vereniging gelden op termijn de harde wetten van het voetbal: de trainer betaalt de tol voor de slechte resultaten. Een logische beslissing, voor iedereen. Als de twijfel en de moedeloosheid zich ook van de trainer meester maken, is het verhaal uitverteld. De laatste plaats van Cercle Brugge is lang niet zijn verantwoordelijkheid alleen. Individuele fouten achterin, falende afwerking ( Jasjtsjoek!) en gebrekkige vorm bij sleutelspelers hebben de trainer parten gespeeld. Maar Bob Peeters was bij Cercle uitgeprobeerd en omdat een trainer ook een mens is, is dit ontslag ongetwijfeld uiteindelijk ook een opluchting. De kleedkamer heeft op een bepaald moment nood aan verse zuurstof, een andere aanpak of een ander verhaal. Dat houdt niet noodzakelijk een negatief oordeel in over het werk van Peeters. De balans van 2,5 jaar Cercle is immers positief, met vallen en opstaan, met veel hoogtepunten (prima voetbal, goeie veldbezetting, goeie resultaten) en ook dieptepunten. Eigen aan een jonge trainer, nog volop in de leer in de praktijkschool. De fouten zijn overigens vooral in het tussenseizoen gemaakt met een verkeerde inschatting van de houdbaarheidsdatum van enkele oudere spelers en het vertrek van een belangrijke pion als Vetokele. En met het verlies van onder anderen Neto, Reis of Reynaldo had Cercle al eerder aan kwaliteit ingeleverd. Hoe ontgoocheld zou John van den Brom zijn na een trieste week voor Anderlecht? Gewonnen van Waasland-Beveren na een zwakke wedstrijd, alweer een kans gemist tegen een onvoorstelbaar zwak Zenit en pijnlijk onderuit in Charleroi. De zwarte piet op Mambourg was voor Proto - tot nu veruit de beste Anderlechtspeler van het seizoen - en De Sutter. Maar het falen was collectief: slap gevoetbald en weinig bezieling getoond. Vermoeidheid is echt maar een deel van de verklaring. Zonder Mbokani en Suárez is Anderlecht een ploeg die van iedereen kan verliezen. De intentie om offensief en dominant te voetballen is er bij de trainer, maar het voetbal is niet beter dan vorig seizoen en de resultaten een pak minder. De spelers zijn immers dezelfde gebleven. De komst van een nieuwe trainer gaf enkele jongens wel een nieuw elan, maar het valt nog te bezien of ze ook op langere termijn het niveau voor Anderlecht hebben. Ariël Jacobs had die evaluatie al gemaakt, het bestuur intussen ook, denk ik. OPGETEKEND DOOR CHRISTIAN VANDENABEELE